My przeciwko wam

Z jednej strony nudnawa, a z drugiej wciągająca i świetnie napisana.

Z jednej strony nudnawa, a z drugiej wciągająca i świetnie napisana.

„My przeciwko wam” Fredrika Backmana, druga część trylogii „Miasto niedźwiedzia”, pokazuje Björnstad rozdartym między lojalnością a zdradą, gdzie hokej przestaje być tylko grą. Audiobook w interpretacji Wojciecha Stagenalskiego zachwyca, bo jego głos oddaje szorstką energię miasteczka i drżenie emocji bohaterów z prostą siłą.
Kilka miesięcy po skandalu z pierwszej części Björnstad walczy o przetrwanie klubu hokejowego, zagrożonego zamknięciem przez brak pieniędzy. Rywale z Hed knują fuzję drużyn, co prowadzi do odejścia kluczowych graczy i politycznych targów.
Wątek polityczny dominuje: Richard Theo pociągający za wiele sznurków manipulator, knuje z politykami i biznesmenami, by przejąć klub dla własnych zysków, wystawiając na próbę lojalność całego miasta.
Sportowe losy Amata, utalentowanego biedaka, buntowniczego Benjiego, Bobo i Vidara splatają się z relacjami rodzinnymi oraz przyjaźnią Mai i Any, naznaczoną traumą. Backman pokazuje, jak hokej dzieli matki, ojców i dzieci w walce o tożsamość.
Stagenalski w audiobooku podkreśla kontrasty - od gniewu Richarda po cichą determinację młodych -czyniąc słuchowisko pełnym życia. Książka trafia w sedno pytań o zdradę i odkupienie w świecie, gdzie ambicja niszczy więzi. Zmusza do zastanowienia się nad sensem pewnych zachowań i do zasadności robienia rachunku sumienia.

„My przeciwko wam” Fredrika Backmana, druga część trylogii „Miasto niedźwiedzia”, pokazuje Björnstad rozdartym między lojalnością a zdradą, gdzie hokej przestaje być tylko grą. Audiobook w interpretacji Wojciecha Stagenalskiego zachwyca, bo jego głos oddaje szorstką energię miasteczka i drżenie emocji bohaterów z prostą siłą.
Kilka miesięcy po skandalu z pierwszej części...

"O Jezu, Jezu..." mówiłam do siebie po przeczytaniu 502 stron. Musiałam jednak dokończyć lekturę, by wreszcie się rozpłakać i dać upust emocjom. Jest tak samo pięknie i boli równie mocno, co po przeczytaniu "Miasta niedźwiedzia". Jeśli miałabym wskazać jeden detal, w którym druga część odrobinę ustępuje pierwszej, to byłaby to dynamika narracji. Autor funduje nam tutaj więcej „skakania” między wątkami, przez co czasem czułam niedosyt – chciałam zostać z niektórymi bohaterami na dłużej. Nie wpłynęło to jednak na ostateczny odbiór powieści, która złapała mnie za serce. Natychmiast sięgam "Zwycięzców".

"O Jezu, Jezu..." mówiłam do siebie po przeczytaniu 502 stron. Musiałam jednak dokończyć lekturę, by wreszcie się rozpłakać i dać upust emocjom. Jest tak samo pięknie i boli równie mocno, co po przeczytaniu "Miasta niedźwiedzia". Jeśli miałabym wskazać jeden detal, w którym druga część odrobinę ustępuje pierwszej, to byłaby to dynamika narracji. Autor funduje nam tutaj...

Drugi tom poruszającej trylogii polecam, 💜💜💜

Drugi tom poruszającej trylogii polecam, 💜💜💜

Piękna opowieść o ludziach, hokeju i emocjach między nimi.

Piękna opowieść o ludziach, hokeju i emocjach między nimi.

Druga część hokejowej trylogii. Trzyma poziom pierwszej części, zawierając te same wady i zalety. Jeśli nie podobał Ci się pierwszy tom - radzę sobie darować. Jeśli natomiast Autor zainteresował Cię losami mieszkańców "Miasta niedźwiedzia", tu dostaniesz więcej tego samego.

Niektórzy narzekają na truizmy, którymi wypełnione są te powieści. Teoretycznie to prawda, że elementem stylu Backmana jest przerywanie narracji dość - na pozór - banalnymi sentencjami. Przykłady? Proszę:
"Inteligentni zawsze mogą zrobić jakąś głupotę, ale głupi nigdy nie zrobią nic mądrego."
"Jest różnica między wybaczeniem a zapomnieniem."
To prawda, że jest tego sporo, jednak mnie to zupełnie nie przeszkadza. Nie potrafię tego dobrze uzasadnić, ale jakoś pasuje mi to do stylu tych opowieści - nieśpiesznego, nostalgicznego, pochylającego się z wyrozumiałością i uczuciem nad bohaterami i ich ułomnościami. Każdy z tych "banałów" wstawiony jest z chirurgiczną precyzją dokładnie tam, gdzie jego miejsce. Aby dać czytelnikowi chwilę wytchnienia, moment na refleksję.

Tłumaczenie w dalszym ciągu kuleje. Niby nie ma tragedii, ale czasem użyte polskie słownictwo było dosyć dyskusyjne.

Druga część hokejowej trylogii. Trzyma poziom pierwszej części, zawierając te same wady i zalety. Jeśli nie podobał Ci się pierwszy tom - radzę sobie darować. Jeśli natomiast Autor zainteresował Cię losami mieszkańców "Miasta niedźwiedzia", tu dostaniesz więcej tego samego.

Niektórzy narzekają na truizmy, którymi wypełnione są te powieści. Teoretycznie to prawda, że...

Druga część nie jest zwykłą kontynuacją, lecz dojrzałym rozwinięciem tematów z pierwszego tomu. Konflikt między Miastem Niedźwiedzia a sąsiednim Hed staje się metaforą podziałów, które mogą rozbić każdą społeczność. Backman jeszcze głębiej zagląda w serca swoich bohaterów, pokazując, jak trudno żyć po katastrofie, która nie chce się skończyć.

To powieść bardziej dynamiczna, pełna napięcia, ale też zaskakująco czuła. Autor z niezwykłą empatią pisze o gniewie nastolatków, bezradności rodziców i o tym, jak łatwo przemoc przybiera maskę sprawiedliwości. W „My przeciwko wam” nie ma prostych zwycięstw – są za to chwile małego heroizmu, które sprawiają, że znów chce się wierzyć w ludzi.

Druga część nie jest zwykłą kontynuacją, lecz dojrzałym rozwinięciem tematów z pierwszego tomu. Konflikt między Miastem Niedźwiedzia a sąsiednim Hed staje się metaforą podziałów, które mogą rozbić każdą społeczność. Backman jeszcze głębiej zagląda w serca swoich bohaterów, pokazując, jak trudno żyć po katastrofie, która nie chce się skończyć.

To powieść bardziej...

Książka przeżuła mnie i wypluła. Gorączkowemu przekładaniu stron towarzyszyło całe spektrum emocji, od prawie chichotu po zalewanie się łzami. Musiałam zakrywać kolejne zdania, żeby faktycznie przeczytać każde zdanie, a nie przeskakiwać do kolejnych akapitów. Krótko mówiąc: zachwyt.
Jest to powieść jeszcze lepsza od pierwszej części. Nie pozbyła się co prawda manii sentencji i powtarzania po wielokroć podobnych zdań, ale wydaje mi się, że jest tego mniej. Historia jest niesamowicie intensywna, a i tak mam wrażenie, że bohaterowie dostali za mało miejsca. Jest to jednak uwaga związana z moimi ulubieńcami, z którymi bardzo bym chciała być jeszcze przez bardzo, bardzo długo, by do podszewki poznać ich codzienność. Zdaję sobie jednak sprawę, że zabiłoby to zapewne odrobinę magii miasta niedźwiedzia.

Książka przeżuła mnie i wypluła. Gorączkowemu przekładaniu stron towarzyszyło całe spektrum emocji, od prawie chichotu po zalewanie się łzami. Musiałam zakrywać kolejne zdania, żeby faktycznie przeczytać każde zdanie, a nie przeskakiwać do kolejnych akapitów. Krótko mówiąc: zachwyt.
Jest to powieść jeszcze lepsza od pierwszej części. Nie pozbyła się co prawda manii...

Panie Backman nie robi się takich rzeczy! Aż boje się sięgnąć po 3 tom!
Znów przepadałam! Choć początek jak i "mieście niedźwiedzia" miałam ciężki, ale jak już machina ruszyła to nie dało się jej zatrzymać! I jeszcze te wstawki z przyszłości typu "to mogła być na prawdę piękna miłość, ale tak się nigdy nie stanie" to człowiek myśli a niech to to co się stanie i czyta i czyta, serce łamie się co chwilę, łzy oczy zamazują aż tu nie wiadomo kiedy powieść została całkowicie przeczytana!

Panie Backman nie robi się takich rzeczy! Aż boje się sięgnąć po 3 tom!
Znów przepadałam! Choć początek jak i "mieście niedźwiedzia" miałam ciężki, ale jak już machina ruszyła to nie dało się jej zatrzymać! I jeszcze te wstawki z przyszłości typu "to mogła być na prawdę piękna miłość, ale tak się nigdy nie stanie" to człowiek myśli a niech to to co się stanie i czyta i...

Porwała mnie dużo mocniej niż pierwsza część!

Porwała mnie dużo mocniej niż pierwsza część!