Pozdrawiam i przepraszam

Ach, książki tego Autora to sama rozkosz, czysta poezja, skąd w tak młodym człowieku taka mądrość życiowa? nie znam żadnego starszego człowieka o tak pięknym umyśle. Nie będę komentować poniższych komentarzy, jak to tych dorosłych zmęczyło, jak tych bajek było za dużo, jak to mała dziewczynka może takie elokwentne mieć spostrzeżenia, jak nie zdzierżyli czytania, jak pomijali fragmenty.. najprawdopodobniej już nudnymi, bez polotu i fantazji dorosłymi się urodzili:) Nie czytajcie tych komentarzy!!!! sama opcja tłumaczenia zawiłości losu bohaterów poprzez świat fantazji zasługuje na oddzielną książkę:) wspaniałe połączenie : dziecięcego pojmowania świata, z cudnym humorem, błyskotliwymi przepychankami słownymi , zwykłymi problemami dorosłych, próbą wytłumaczenia dziecku wielowarstwowości ludzkich relacji. płakałam, łzy roniłam pod koniec, ledwo litery widziałam ze wzruszenia. z gardłem ściśniętym z emocji podkreślam: jak to zwykle w dziele Pana Backmana, wiele zdań nadaje się na tatuaże:) niesłychana uczta, niespotykana u współczesnych autorów! jestem zachwycona, wyję z rozkoszy! POLECAM DRUKOWANYMI LITERAMI

Ach, książki tego Autora to sama rozkosz, czysta poezja, skąd w tak młodym człowieku taka mądrość życiowa? nie znam żadnego starszego człowieka o tak pięknym umyśle. Nie będę komentować poniższych komentarzy, jak to tych dorosłych zmęczyło, jak tych bajek było za dużo, jak to mała dziewczynka może takie elokwentne mieć spostrzeżenia, jak nie zdzierżyli czytania, jak...

Piękna książka, która w niezwykły sposób opisuje bardzo trudne tematy takie jak żałoba, śmierć, przemoc czy wojny. Główna bohaterka jest przeurocza i pokazuje, że bycie sobą to ogromna odwaga. To moje drugie spotkanie z prozą Backmana i na pewno nie ostatnie bo uwielbiam jego sposób postrzegania ludzi i ich wielowymiarowość.

Piękna książka, która w niezwykły sposób opisuje bardzo trudne tematy takie jak żałoba, śmierć, przemoc czy wojny. Główna bohaterka jest przeurocza i pokazuje, że bycie sobą to ogromna odwaga. To moje drugie spotkanie z prozą Backmana i na pewno nie ostatnie bo uwielbiam jego sposób postrzegania ludzi i ich wielowymiarowość.

Niestety nie trafiła do mnie ta bajkowość, łączenie rzeczywistości z opowieściami, ale przy końcówce się trochę wzruszyłam

Niestety nie trafiła do mnie ta bajkowość, łączenie rzeczywistości z opowieściami, ale przy końcówce się trochę wzruszyłam

O tym, że w każdej bajce tkwi ziarno prawdy.
Tym razem nie ma małego, upadającego miasteczka ani drużyny sportowej, ani nawet łobuzerskiego młodzieńca o złotym sercu. Bohaterką jest tu kilkuletnia osamotniona dziewczynka, córka rozwiedzionych rodziców.
Przeżywa ona właśnie śmierć ukochanej babci, która opowiadała jej piękne, rozbudowane bajki, oraz lęk przed tym, że przyrodnie rodzeństwo, które ma się wkrótce urodzić, będzie od niej bardziej kochane. Pełno tu świetnych scen - i tych chwytających za gardło, i tych bardziej komediowych. Jednak obudowanie fabuły bajkami, choć dowodzi sporej wyobraźni autora, moim zdaniem mocno przeciąża całość i sprawia, że w wielu miejscach książka jest dość nużąca. I choć uwielbiam backmańskie poczucie humoru i jego absolutnie durne porównania, tak mam wrażenie, że w wielu miejscach tutaj styl jest nieco przefajnowany, jakby autor chciał trochę za bardzo. Zrzucam to na karb tego, że to dopiero jego druga książka - w późniejszych udawało mu się to zdecydowanie lepiej wyważyć.
Przy okazji wychwyciłam histerycznie śmieszny kiks translatorski. W podziękowaniach (tak, wiem, nikt normalny nie czyta podziękowań) Backman wymienia m.in. Niklasa Noc i Dzień, co brzmi bardzo tajemniczo. Chodzi tu mianowicie o szwedzkiego pisarza, z którym Backman przez wiele lat dzielił biuro - Niklasa Natt och Dag, a tłumaczka z jakiegoś powodu nie wychwyciła tego, że to jest nazwisko (pisarz pochodzi z najstarszego szlacheckiego rodu w Szwecji, stąd jest takie dziwne - dowiedzenie się tego wymaga jakichś pięciu sekund googlowania) i przełożyła je dosłownie. Nie posprawdzała też terminów z polskiej wersji Harry'ego Pottera.

O tym, że w każdej bajce tkwi ziarno prawdy.
Tym razem nie ma małego, upadającego miasteczka ani drużyny sportowej, ani nawet łobuzerskiego młodzieńca o złotym sercu. Bohaterką jest tu kilkuletnia osamotniona dziewczynka, córka rozwiedzionych rodziców.
Przeżywa ona właśnie śmierć ukochanej babci, która opowiadała jej piękne, rozbudowane bajki, oraz lęk przed tym, że...

Zupełnie nie moja książka. Pomijałam całe segmenty bajek, chcąc odróżnić gdzie losy bohaterów, a gdzie fikcja ośmiolatki, zachowującej się jak dorosła kobieta. Zupełnie to do mnie nie trafia, bardzo żałuję, ale mnie znudziło.

Zupełnie nie moja książka. Pomijałam całe segmenty bajek, chcąc odróżnić gdzie losy bohaterów, a gdzie fikcja ośmiolatki, zachowującej się jak dorosła kobieta. Zupełnie to do mnie nie trafia, bardzo żałuję, ale mnie znudziło.

Bardzo lubię Backmana, ale ta książka mnie wymęczyła. Dotyka ważnych spraw, ale w sposób trochę zbyt przekombinowany. Nie oceniam, bo dobrnęłam ciut za połowę i to by było na tyle, nie ciekawi mnie co dalej. Ale autora nie porzucam.

Bardzo lubię Backmana, ale ta książka mnie wymęczyła. Dotyka ważnych spraw, ale w sposób trochę zbyt przekombinowany. Nie oceniam, bo dobrnęłam ciut za połowę i to by było na tyle, nie ciekawi mnie co dalej. Ale autora nie porzucam.

Przepiękna historia. Wolny początek, ale później wszystko się zaczyna łączyć w całość.

Przepiękna historia. Wolny początek, ale później wszystko się zaczyna łączyć w całość.

Gdybym przeczytała tą książkę zanim sięgnęłam po trylogię „Miasto niedźwiedzia” mogło by się źle skończyć dla trylogii. Mimo, że styl autora jest taki sam, lecz w „Pozdrawiam i przepraszam” jest jak dla mnie za dużo fantazji, która zbyt miesza we wspaniałym, bądź co bądź, przekazie powieści.
W jednym domu mieszka Elsa z mamą i ojczymem oraz ukochaną babcią, która poprzez bajkowe opowieści przygotowuje ją na swoje odejście i wyznacza jej zadania, które mają pomóc jej w poradzeniu sobie ze smutkiem i zaprzyjaźnieniu się z pozostałymi mieszkańcami kamienicy. A nie są to osoby miłe i wesołe. Każda z nich skrywa swoją tajemnicę, która jest związana z babcią Elsy lub innym mieszkańcem domu.
Bądź sobą, nawet gdy jesteś inny niż reszta. Akceptuj inność innych. Kochaj.

Gdybym przeczytała tą książkę zanim sięgnęłam po trylogię „Miasto niedźwiedzia” mogło by się źle skończyć dla trylogii. Mimo, że styl autora jest taki sam, lecz w „Pozdrawiam i przepraszam” jest jak dla mnie za dużo fantazji, która zbyt miesza we wspaniałym, bądź co bądź, przekazie powieści.
W jednym domu mieszka Elsa z mamą i ojczymem oraz ukochaną babcią, która poprzez...

Książka, dzięki której przeszłam przez cały wachlarz emocji od śmiechu, zadumy aż po smutek. Kilka razy, szczególnie pod koniec kilka razy po moim policzku spłynęła łza wzruszenia. Bardzo polecam. Chociaż początek był dość trudny do przebrnięcia, nie zawsze wiedziałam co jest światem fantazji a co rzeczywistością. Duża ilość postaci występująca w książce na początku jest też trudna do ogarnięcia, ale wszystko się normuje dość szybki, a potem już jest wspaniale. Bardzo polecam.

Książka, dzięki której przeszłam przez cały wachlarz emocji od śmiechu, zadumy aż po smutek. Kilka razy, szczególnie pod koniec kilka razy po moim policzku spłynęła łza wzruszenia. Bardzo polecam. Chociaż początek był dość trudny do przebrnięcia, nie zawsze wiedziałam co jest światem fantazji a co rzeczywistością. Duża ilość postaci występująca w książce na początku jest...

Piękna opowieść !!!
Jak zwykle u autora dużo nadziei i wiary w ludzkie dobro.
Wciągającą śmieszną - wszystko co sprawia, że żal ludzi, którzy nie czytają

Piękna opowieść !!!
Jak zwykle u autora dużo nadziei i wiary w ludzkie dobro.
Wciągającą śmieszną - wszystko co sprawia, że żal ludzi, którzy nie czytają