Krwawy księżyc

Po książki Simona Becketta zawsze sięgam z dużymi oczekiwaniami szczególnie po świetnej serii z doktorem Davidem Hunterem. Niestety „Zagubiony” okazał się dla mnie sporym rozczarowaniem. Trzeba jednak oddać autorowi jedno: tę książkę czyta się bardzo szybko. Akcja jest wartka, trup ściele się gęsto, a wydarzenia następują jedno po drugim. Nie ma dłużyzn, nie ma przestojów, cały czas coś się dzieje. Problem w tym, że za tempem nie idzie jakość. Najbardziej zawiodły mnie postaci. Są irytujące, często zachowują się naiwnie i nielogicznie, a przy tym wydają się zupełnie płaskie. Trudno się z kimkolwiek zżyć, trudno komukolwiek kibicować. Sama intryga również nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Dość szybko domyśliłam się, o co chodzi, przez co napięcie wyraźnie siadło. Największy zawód to jednak motywacja „złego bohatera”. Jest ona nie tylko mało przekonująca, ale wręcz banalna i niedojrzała. Trudno traktować takie uzasadnienie poważnie, co odbiera historii ciężar i wiarygodność. To nie jest zła książka jako szybki, sensacyjny thriller na kilka wieczorów. Problem w tym, że nazwisko Becketta obiecuje coś więcej niż tylko rozrywkę z serii „czyta się i zapomina”. Po „Zagubionym” niewiele ze mną zostało ani bohaterowie, ani motyw zbrodni, ani finał. A to w thrillerze chyba najgorsze, co może się zdarzyć.

„… nie zatrzyma się dopóki nie odzyska swojej córki. Chociażby miała zejść na samo dno piekła”. W obliczu zagrożenia dziecka nie ma miejsca na zbędne kalkulacje. Nie istnieją granice, których nie dałoby się przekroczyć ani zasady, których nie można złamać. Choć strach ściska gardło, matczyna miłość potrafi zapłonąć furią potężniejszą niż, jakikolwiek lęk. Gdy w biały dzień wśród radosnych okrzyków dzieci, znika trzyletnia córka Luty, jej świat na moment zamiera. Paraliżujący strach trwa jednak tylko ułamek sekundy i szybko ustępuje miejsca morderczej determinacji matki. Porywacze byli nieświadomi, że wojna jest jej żywiołem i na tym polu zawsze czuła się najlepiej. W swojej walce może liczyć na pomoc bezkompromisowego nadkomisarza, Zygmunta Szatana, kierującego się własną vendettą. Rozpoczyna się bezlitosny wyścig z czasem i polowanie, w którym nie będzie miejsca na litość. Otwarcie serii z Lutą Karabiną wrzuca nas w sam środek najgorszego koszmaru każdego rodzica, czyli paraliżującego strachu o życie dziecka. Jednak zamiast bezradności i zdania się na powolne procedury policji, dostajemy bohaterkę, która niemal natychmiast przejmuje inicjatywę. Lutosława nie jest przypadkową kobietą postawioną pod ścianą, lecz profesjonalistką, wykorzystującą umiejętności zdobyte w jednostkach specjalnych i niebojącą się sięgać po brutalne metody, by samodzielnie wymierzać sprawiedliwość. Autor obrazowo ukazuje realia handlu ludźmi, co dodaje historii emocjonalnej intensywności i sprawia, że z każdą stroną coraz mocniej kibicujemy odważnej misji Luty. Szybkie tempo wydarzeń i sensacyjny charakter opowieści nadają jej kinowy rozmach, momentami brutalny, a czasem nieco przerysowany. Choć dynamika akcji robi wrażenie, to zakończenie można założyć właściwie z góry, przez co finałowe zaskoczenie było dla mnie pozbawione efektu „wow” i nie wywołało większego wstrząsu. Mimo to historia Luty Karabiny pozostaje mocną opowieścią o gniewie, determinacji i granicach, które znikają, gdy w grę wchodzi życie dziecka. Myślę, że usatysfakcjonuje czytelników poszukujących mocnych wrażeń oraz silnych kobiecych postaci.

Robert Małecki po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem polskiego kryminału. Seria z Marią Herman i Olgierdem Borewiczem to nie tylko trzy świetnie skonstruowane historie kryminalne, ale też głęboka, emocjonalna i poruszająca opowieść o ludzkich demonach, winie i odpowiedzialności. Nie ma tu lepszego i gorszego tomu. Każdy jest świetny, dobrze prowadzony fabularnie i poruszający! W „Wiatrołomach” poznajemy duet z bydgoskiego Archiwum X, który wraca do sprawy zaginięcia niemowlęcia sprzed trzech dekad. To historia, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a prawda okazuje się dużo bardziej bolesna, niż ktokolwiek mógł przypuszczać. W tej serii Małecki tworzy bohaterów dalekich od ideału. Zarówno Borewicz, jak i Herman nie są krystaliczni. Ba! Wręcz przeciwnie. To „brudni” gliniarze, którzy wracają do „brudnych” spraw sprzed lat, sami walcząc z własnymi słabościami i demonami z przeszłości. Popełniają błędy, czasem naginają zasady, a jednak w jakiś dziwny sposób nie da się ich nie lubić. Mają w sobie surowość i upór, ale też wewnętrzną siłę i lojalność. Są twardzi, kierują się własnym kodeksem moralnym i, mimo wszystko, potrafią z odwagą ponieść konsekwencje swoich czynów. To niesamowite, że Ci nieidealni, mroczni i zagubieni w sobie bohaterowie potrafią tak bardzo uwieść czytelnika. Nie wiem, czy w jakiejkolwiek innej książce zdarzyło mi się coś podobnego. Reasumując, cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują Cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują zachować człowieczeństwo w świecie pełnym brudu, bólu i cieni. To cykl, który wciąga, porusza i na długo zostaje w pamięci. To historia pokazująca, że szarości i czerń to kolory, które zbyt często próbujemy pokolorować. Polecam! Zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. Jestem pewna, że nie zawiedzie zarówno pod względem kryminalnym, jak i emocjonalnym.

Uwielbiam całą serię o Cormoran Strike i „Serce jak smoła” tylko utwierdziło mnie w tym, że J.K. Rowling (pisząca jako Robert Galbraith) ma niesamowity dar budowania historii, które wciągają bez reszty. Mam wrażenie, że każdy fan Harry Potter wyczuje tutaj jej charakterystyczny styl — szczególnie w sposobie prowadzenia narracji i tworzenia napięcia. „Serce jak smoła” jest jednak czymś więcej — dla mnie to też bardzo osobista książka. Przy pierwszym czytaniu nie zwróciłam na to aż takiej uwagi, ale wracając do niej, mam poczucie, że Rowling przemyca tu własne doświadczenia związane z fandomem, hejtem i presją, z którą sama się mierzyła. Klimat jest świetny — momentami mroczny, momentami niepokojący, a całość trzyma w napięciu praktycznie do końca. Do tego dochodzi to, co w tej serii uwielbiam najbardziej: relacja między Strike’em a Robin. Ich emocje, niedopowiedzenia i to ciągłe „coś między nimi” — trochę frustrujące, ale też uzależniające 😅 Jeśli ktoś lubił dynamikę relacji w Harrym Potterze (trochę jak Harry i Ginny), to tutaj też znajdzie podobne napięcie — tylko w bardziej dojrzałej, życiowej wersji. Ja uwielbiam. Czyta się świetnie i zdecydowanie polecam 🤍

To moja pierwsza przeczytana książka tego autora. Książka zawiera zbiory opowiadań. Każde opowiadanie opiera się na czymś innym: farma węży, lek na chorobę, płatny zabójca. Ciekawa książka. Kiedyś miałam opory przed czytaniem książek tego pisarza, bo uważałam jego książki za trudne do czytania. Bardzo mi się spodobała.

Antti Tuomainen „Mała Syberia” - mroźnie, kryminalnie i sensacyjnie No cóż, przyznam się od razu, po powieść „Mała Syberia” współczesnego (ur. 1971) fińskiego autora Antti Tuomainena sięgnąłem skuszony entuzjastycznym przyjęciem, z jakim się spotkała zarówno w Finlandii, jak i w świecie. Nie czytałem blurba, nie robiłem researchu o autorze… Wybrałem wydanie by Albatros, w formie audio z głosem Filipa Kosiora i w tłumaczeniu Bożeny Kojro. Lektura trafiła mi się w punkt. Zimy nie lubię, a za oknem właśnie wyjątkowy jej atak, jak na to ocieplenie globalne, do którego już z przyjemnością zacząłem się przyzwyczajać. I tak na spacerze z pieskiem, w świecie przykrytym tym białym i zimnym, zacząłem słuchać, by przenieść się do zimowej (a jakże) Finlandii, w dodatku na głęboką prowincję. Od razu nasz „mróz” wydał mi się mniej dokuczliwy. Zima, zabita dechami dziura gdzieś na fińskim białym i zimnym odludziu blisko rosyjskiej granicy. I tu właśnie spada meteoryt. Nie taki zwykły, a czterokilowy, w dodatku, i właściwie tylko to ma znaczenie, warty milion euro. Przez kilka dni ma być przechowywany w miejscowym muzeum; do czasu przyjazdu kogoś z Miasta, kto zabierze go w godniejsze miejsce. Kilka dni to nie problem. Problem to kilka nocy. W ich czasie meteorytu mają pilnować samotni strażnicy-ochotnicy spośród mieszkańców. Jednym z nich jest miejscowy pastor. Facet z przeszłością i kilkoma skrywanymi tajemnicami. No i z piękną żoną, w której jest zakochany. Dłuugie zimowe noce to dość czasu, by niektórzy z mieszkańców doszli do wniosku, że milionik bardzo by im się przydał. Dużo czasu, by od myśli przejść do działania. Na pierwszą próbę włamania, a właściwie napadu, nie trzeba długo czekać. A pastor ma i inny problem poza pilnowaniem cennego kamienia. Dowiaduje się, że żona jest w ciąży, a on wie, że nie z nim. Tylko z kim? I kto chce dorwać się do meteorytu? Co i jak dalej, nie będę zdradzał. Będzie się działo i nie zamierzam nikomu psuć świetnej rozrywki. Udany miks kryminału, powieści akcji i thrillera. Bo to też i kryminał wbrew temu, co piszą niektórzy, którzy jeszcze nie wiedzą, że kryminały to nie tylko powieści detektywistyczne i policyjne. Choć nie ma detektywa, to dwa dochodzenia prywatne są; kto zapłodnił i kto chce ukraść. Gdybym miał szufladkować, byłoby trudno. Trochę powieści detektywistycznej, dużo sensacji, sporo nordic noir i kryminału społecznego, whodunit i muśnięcie psychologii. Piszę o tych szufladkach gatunków literackich, choć sam za nimi nie przepadam, gdyż wyjątkowo, już PO poznaniu powieści, przejrzałem trochę naszych krajowych internetowych recenzji. Zwykle tego nie robię, a tym razem mnie podkusiło i rozpacz mnie ogarnęła. Dyskusyjny Klub Książki przyzwyczaił mnie do tego, że oceny jednego i tego samego dzieła mogą się nie tylko różnić, ale rozrzucać się po ekstremach. Nie przygotował mnie jednak na argumenty od czapy. „Powieść jest zła, bo to nie kryminał”. Boże! A mówią, że czytanie czyni inteligentnym… „Anna Karenina”, „Mały Książę” i „Hamlet” są złe, bo to nie kryminały?… O tempora, o mores! „Powieść jest zła, gdyż protagonista zataił przed żoną, że jest bezpłodny.” No comment. To były tylko dwa przykłady, by unaocznić przyczynę nie aż tak wysokich notowań ze średniej ocen wśród internautów. Dla mnie powieść jest super. Oryginalna, niepowtarzalna, wciągająca i mimo przemocy, pełna poważnych aspektów ukrytych pod warstwą dynamicznej akcji i niedoścignionego mistrzostwa w oddaniu mroźnego fińskiego klimatu. Od tej książki wprost robi się zimno. Szkoda, że nie sięgnąłem po nią w letni upał. Wbrew pozorom w „Małej Syberii” są głębie. Nie za wiele, w końcu to określona konwencja, lecz nawet niezła teologiczna zagwozdka się znalazła. Świetna rzecz, jeśli zamiast w niej szukać tego, czego tam nie ma, lub wymyślać jakieś niepoważne argumenty, zauważyć to, co w niej jest. Gorąco polecam, a sam na pewno poszukam jeszcze czegoś tego autora. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Grange jest autorem specyficznym. Jego książki są mroczne, zatrważające i momentami trudne w odbiorze. Zaczynając lekturę tej pozycji, szło mi jak po grudzie. Przeczytałam trzydzieści parę stron i ją odłożyłam. Gdy wróciłam drugiego dnia do czytania, musiałam zacząć od nowa bo zupełnie nie wiedziałam o co chodzi. Te wszystkie na początku cytaty z Biblii, dziwne imiona, zbyt wielu bohaterów, wątków. Z biegiem stron zaczęło się to pomału układać w sensowną całość i fabuła zaczęła nabierać sensu. Autor zgłębił dosyć mocno temat anabaptystów i ich życia. Czytelnik mógł bliżej poznać zasady ich życia, teorie, które wyznają, sposób prowadzenia domu, rodziny, ich obyczaje, rytuały, zasady, którymi kierują się w życiu codziennym. Czytając o nich, włos mi się jeżył na głowie jak można żyć w takiej społeczności- przecież to jest chore. Wątek składania ofiar i związanych z tym rytuałów- nie do pojęcia. Wyplenianie najsłabszego ogniwa jak zepsutej kiści winogron w głowie mi się nie mieści. Co trzeba mieć w psychice żeby najpierw zakładać rodzinę z siostrą lub bratem a potem składać ofiary z tego co powstało. Nie chcę wgłębiać się w szczegóły ponieważ zdradziłabym całą fabułę stąd takie pourywane zdania. Główna bohaterka Rachel dla mnie stworzona z wielką precyzją i dokładnością. Z jednej strony piękna, silna kobieta. Z drugiej strony fanatyczka. Tak zafiksowana na punkcie poglądów Emisariuszy i zasad według, których mają żyć, że nie widzi nic złego w tym co robi i co się dzieje. Jest gotowa do największych poświęceń żeby tylko żyć zgodnie z wyznaniami głoszonymi przez anabaptystów. Sposobem i stylem życia przypominają trochę sektę, która żyje poza prawdziwym światem, izoluje się od zwykłego społeczeństwa, traktując je po części jak samo zło. Nie dopuszczają nikogo spoza swojego otoczenia, nie chcą poznawać nowych osób, chcą ograniczyć się tylko do samych swoich. Niby bogobojni, żyjący zgodnie z cytatami z Biblii czy Testamentu a tak naprawdę chorzy fanatycy szerzący zło i czyniący zło drugiemu człowiekowi. Powieść stylem pisania łatwa, natomiast sama treść bardzo ciężka do przebrnięcia. Trzeba jej poświęcić wiele uwagi żeby od początku złapać sens fabuły i wyłapywać szczegóły, które tu są bardzo istotne bo w konsekwencji doprowadzą do rozwiązania zagadki kto tak naprawdę morduje anabaptystów w ich własnym środowisku. Akcja tak naprawdę nabiera tempa jak dla mnie dopiero od połowy książki- wcześniej snuje się mozolnie i robi otoczkę do tego, co dopiero ma się zadziać. Zakończenie to swoiste wynagrodzenie trudów żeby dobrnąć do końca. Można rzec, że jest to taka ala wisienka na torcie. Gdy się kończy powieść czuje się satysfakcję i w pewien sposób zachwyt, że udało się ja skończyć. Cieszę się, że się wcześniej nie poddałam i dobrnęłam do końca bo było naprawdę warto.

W ciągu kilku miesięcy ginie bez śladu trójka literatów: pisarz, poetka i krytyk. Nic nie wiadomo o tym, by się znali. Choć teoretycznie mogli się zetknąć na jakichś targach książki. Brak motywu, brak ciał. I jakichkolwiek śladów, poza informacjami, że wszyscy prawdopodobnie byli nękani przez stalkerów (stalkera?). Co się z nimi stało  -  próbuje odkryć w żmudnym śledztwie komisarz Barbarotti. Śledztwie utrudnianym przez okołocovidowe ograniczenia: zamknięte granice, pracę zdalną, pozamykane instytucje. To chyba pierwsza przeczytana przeze mnie książka z covidem w tle. Akcja zaczyna się zimą 2019 roku, potem są święta, a wiosną wybucha ogólnoświatowe szaleństwo (choć w Szwecji mimo wszystko było najnormalniej). Co prawda przypominanie sobie o tym nie było przyjemne, ale na szczęście ani (jak ją nazywają bohaterowie " Szachów pod wulkanem) "cholerna pandemia", ani odpały Barbarottiego - który przeżywa kryzys w związku z narzeczoną i koleżanką po fachu Evą, wieszczy apokalipsę i w kółko konwersuje z Bogiem - nie popsuły mi lektury. Po rozczarowującym "Smętnym szoferze z Alster" Håkan Nesser wrócił do formy. Wciągające i bez sztampy; lekko obniżam ocenę za zakończenie - nie do przewidzenia przez czytelnika: 8/10

o książce dowiedziałem się z bannerów reklamowych, które po prostu pojawiały mi się przed oczami zbyt często. jako że jestem już po kilku pozycjach Twardocha, "chołod" postanowiłem przeczytać w ciemno. prewencyjnie sprawdziłem tylko czy historia nie jest o Warszawie. okazało się, że jest o ruskich. i to mnie turbo przyspieszyło do czytania. Twardoch jeździ na daleką północ by tam z dala od ludzi ładować baterie. podczas jednej z wypraw spotyka starszą kobietę, która oferuje mu podróż swoja łodzią. na łodzi kobieta pokazuje mu dziennik i zachęca do czytania. więc Twardoch czyta i opowiada o perypetiach Konrada Widucha, Ślązaka z Pilchowic, który po I wojnie światowej trafia do syberyjskiego łagru, z którego ucieka i dociera do miejsca zwanego Chołod. gdyby nie film Zjawa z DiCaprio ciężko byłoby mi sobie wyobrazić perypetie Konrada Widucha. język powieści jest specyficzny i to nadaje wiarygodności, choć nie wierzę, że akurat na dalekiej północy znalazł się dziennik - idealny na książkę, dziennik - w którym Widuch-zły duch, Widuch - najduch akurat pochodził z Pilchowic, miejscowości rodzinnej Twardocha. niemniej jednak od tego są książki, żeby w takie historie wierzyć. niektórzy doszukują się jakiejś kontynuacji Pokory. hmm, nie wiem, może pewne fakty da się połączyć. mnie się książka podobała średnio, szczególnie ostatnia scena. pewnie podobałaby mi się bardziej przed 24 lutego. pokora>drach>byk>chołod jeśli chodzi o śląskie motywy w twórczości autora.

Teoretycznie mamy tu wszystko czego potrzeba do stworzenia interesującej opowieści. A praktycznie? Niestety, nie bardzo. Jakieś takie to bez wyrazu. Niby dużo się tu dzieje, a cała historia niezbyt wciąga. Sporo bohaterów pierwszo, drugo i dalszoplanowych, ale wszyscy oni też jacyś tacy ... papierowi :D Lubię szachy, w młodości sporo grałem, lubię transatlantyki, lubię kryminały - przeczytałem więc to dziełko bez bólu, ale i bez większej przyjemności. Daję 5 i dokładam 1 za oryginalny tytuł :)

Znakomita. Przeczuwałam, że będzie taka, zostawiłam sobie na deser, na dobrą chwilę. Ależ to się dobrze czytało. Dobrze przemyślana i dopracowana. Prawdziwie solidny, osadzony w życiu kryminał skandynawski. Jak zwykle bywa w tej literaturze, kryminał daleko wykracza poza schemat, powstaje porządna, solidna obyczajówka,. Sporo można dowiedzieć się o naszych czasach. Takie bogactwo świata, postaci. Bohaterowie są prawdziwi, nie jakieś wymysły papierowe. Ja w nie wierzę. Wierzę, że Rebeka istnieje, Ragnhild i inni, i to co się wydarza. Ach, tyle wnikliwych spostrzeżeń. Nie ma nudy, choć akcja nie jest wartka. Aaa, i nie trzeba czytać części po kolei., można czytać od tej, od ostatniej. I Rebeka rzeczywiście istnieje, bo jak inaczej, kiedy sama pisarka o niej mówi tak: „Rebeka utrzymywała mnie i moje dzieci przez 20 lat, a teraz, gdy dzieci się wyprowadziły, mogę zaryzykować i pozwolić sobie na napisanie czegoś, co być może nie okaże się takim sukcesem. Zresztą – co to znaczy „sukces”? W tej chwili zdefiniowałabym go jako danie sobie samej szansy na ewolucję, rozwój w roli pisarki i stworzenie czegoś nowego.” Ze spokojem czekam na to nowe. A, i cały czas w Rebece widziałam Izabellę Scorupco. I to też było fajne. Wpisuję autorkę do moich ulubionych. Mistrzyni.

Wyczuwam u siebie jakieś przywiązanie do autora. Gdyby to było moje pierwsze spotkanie to byłabym zachwycona. Jest to jednak 12 i "modus operandi"(ulubione słowa autora) jest taki sam. Wszystkie książki są pisane wg gotowego szablonu, zmieniają się tylko bohaterzy i rodzaje zbrodni.

Długo zwlekałem z kontynuacją książki. Można powiedzieć, że podchodziłem do niej zrywami - kilka dni z rzędu oddawałem się lekturze, potem paru tygodniowa przerwa i tak w kółko. Myślałem, że przez taki brak systematyczności znacznie mniej spodoba mi się finał, gdyż umknie mi wiele informacji. Nic bardziej mylnego. Ponad półroczna lektura pozwoliła mi na zżycie się z bohaterami i rozmyślanie o nich poza czasem studiowania tej książki. Powieść przeczytałem w oryginale i spodobał mi się styl pana Cobena. Niezbyt wymagający język, jednakże poznałem wiele nowych dla mnie angielskich wyrażeń. Sama historia była wciągająca i nie zanudzała ani na chwilę. Nie potrafiłem sobie jedynie wyobrazić, jak przedstawione elementy zmierzają do połączenia się w końcowej części fabuły. Nie czytałem pierwszej części z tego cyklu, natomiast nie przeszkodziło mnie to, aby bezproblemowo zagłębić się w świat przedstawiony.

Psycholog kryminalny o genialnym umyśle i skomplikowanym charakterze – to postać, której nie da się zaszufladkować. Jego relacje z zespołem Krajowej Policji Kryminalnej są pełne napięć, sekretów i nieoczekiwanych zwrotów. To właśnie bohaterowie – autentyczni, niejednoznaczni i pełni sprzeczności – sprawiają, że ta seria jest naprawdę dobra. Każdy z ośmiu tomów to nie tylko intrygująca zagadka kryminalna, ale także głęboka analiza ludzkich emocji, słabości i wyborów.

Akcja jest dynamiczna, bohaterowie mają charakter, a zwroty wydarzeń potrafią zaskoczyć i utrzymać ciekawość do końca.To przyjemny, dobrze napisany kryminał, który zostawia po sobie dobre wrażenie. Zakończenie też potrafi zaskoczyć, co tylko działa na plus. Zdecydowanie warto przeczytać

Kopalnia ciekawostek o najwybitniejszym filmie w historii kina. Chociaż mnie najbardziej pochłonęły mini biografie Maria Puzo oraz Francisa Coppoli, których geniusz przeplatał się z ślepym trafem, choć pierwsze przeważało u reżysera, a drugie u pisarza. Bardzo ciekawe były przygotowania do kręcenia filmu, masa trudności i przeszkód, lecz im bliżej końca książki, tym częściej wkradała się nuda. Mimo to pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika tego gangsterskiego fenomenu kulturowego. 8-

Proszę Państwa, czapki z głów! Jak to jest znakomicie napisane! Jak to dobrze, że mamy tak wszechstronnie utalentowanego Artystę :). Czytanie tej książki to była prawdziwa uczta. Niesamowity pomysł na intrygę. Złamałam swoje zasady i dałam tej książce 9 gwiazdek, w moim prywatnym rankingu oceny 9+ zarezerwowane są dla arcydzieł literatury światowej, literaturę "rozrywkową" do tej pory oceniałam najwyżej na 8. Dałabym 10, gdyby rozwiązanie/ zakończenie było bardziej zrozumiałe ;)

Poznań 1990r. Podczas gdy ludzie przyzwyczajają się do nowej sytuacji w kraju dochodzi do wypadku, w którym giną pasażer z kierowcą. Prokuratorka Brygida Bocian trzyma pieczę nad śledztwem. Spodobało mi się, że pomimo młodego wieku i uprzedzeń Bocian daje radę pracować. Dzięki książce czytelnicy nieobeznany z czasami im znanymi mogą dowiedzieć się jak toczyły się losy milicjantów po przekształceniu milicji w policję.

Piłka nożna zupełnie nie jest w zakresie moich zainteresowań, ale przypadkiem trafiłam na tą pozycję Mroza. Jego kryminału lubię, ale od wszystkich innych gatunków uważam, że powinien się trzymać daleko. Ta pozycja jest zakwalifikowana jako kryminał z zupełnie nie jasnego dla mnie powodu - ten wątek nie zajmuje chyba nawet 5% treści. Muszę jednak przyznać, że pierwszy raz coś co nie jest kryminałem Mroza czytało się dobrze. Wartka akcja, ciekawi bohaterowie i opowieść o marzeniach oraz dążeniu do celu. Ta historia potrafi wciągnąć. Minus za to, że wątek Barcelony i śmierci jest tak dziwnie przeplatany, że nie wiadomo kto, skąd i po co. Wygląda na to, że Ben został zamordowany przez kapitana drużyny (który to miał romans z Majewska), ale wcale się nie zdziwię, jeśli w kolejnej części cudownie powróci i okaże się, że żyje..

„Czerwony śnieg” to wciągająca lektura która przenosi nas w sam środek zimowej zamieci i mrocznej intrygi. To solidnie skonstruowany thriller, który z pewnością zadowoli fanów gatunku i miłośników twórczości Alex Kavy. To opowieść o walce dobra ze złem w ekstremalnych warunkach, o sile ludzkiej determinacji i o niezwykłej więzi między człowiekiem a zwierzęciem. To idealna lektura na chłodny wieczór, która rozgrzeje emocje i przypomni, że nawet w najpiękniejszych krajobrazach może czaić się zło, a biel śniegu czasem splata się z najmroczniejszymi sekretami. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/czerwony-snieg-alex-kava-recenzja/