Zagubiony

Jeśli można mówić o szczęśliwym zakończeniu tej serii to ta część właśnie je ma. Ciekawe poruszenie współczesnych problemów jednak od drugiej strony. Odwrócenie sytuacji - pokazanie problemów mężczyzn, a nie tylko kobiet (jak bywa w ówczesnym świecie). Oby była kolejna część!

Fajnie było wrócić do tej serii. Ta historia znowu wciąga i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Może wcześniejsze części miały bardziej mroczny klimat, ale tutaj też nie brakuje napięcia i ciekawie poprowadzonej fabuły. Czyta się z dużym zaangażowaniem i aż szkoda, kiedy zbliża się koniec. To kolejna udana część, która daje sporo czytelniczej frajdy.

„… nie zatrzyma się dopóki nie odzyska swojej córki. Chociażby miała zejść na samo dno piekła”. W obliczu zagrożenia dziecka nie ma miejsca na zbędne kalkulacje. Nie istnieją granice, których nie dałoby się przekroczyć ani zasady, których nie można złamać. Choć strach ściska gardło, matczyna miłość potrafi zapłonąć furią potężniejszą niż, jakikolwiek lęk. Gdy w biały dzień wśród radosnych okrzyków dzieci, znika trzyletnia córka Luty, jej świat na moment zamiera. Paraliżujący strach trwa jednak tylko ułamek sekundy i szybko ustępuje miejsca morderczej determinacji matki. Porywacze byli nieświadomi, że wojna jest jej żywiołem i na tym polu zawsze czuła się najlepiej. W swojej walce może liczyć na pomoc bezkompromisowego nadkomisarza, Zygmunta Szatana, kierującego się własną vendettą. Rozpoczyna się bezlitosny wyścig z czasem i polowanie, w którym nie będzie miejsca na litość. Otwarcie serii z Lutą Karabiną wrzuca nas w sam środek najgorszego koszmaru każdego rodzica, czyli paraliżującego strachu o życie dziecka. Jednak zamiast bezradności i zdania się na powolne procedury policji, dostajemy bohaterkę, która niemal natychmiast przejmuje inicjatywę. Lutosława nie jest przypadkową kobietą postawioną pod ścianą, lecz profesjonalistką, wykorzystującą umiejętności zdobyte w jednostkach specjalnych i niebojącą się sięgać po brutalne metody, by samodzielnie wymierzać sprawiedliwość. Autor obrazowo ukazuje realia handlu ludźmi, co dodaje historii emocjonalnej intensywności i sprawia, że z każdą stroną coraz mocniej kibicujemy odważnej misji Luty. Szybkie tempo wydarzeń i sensacyjny charakter opowieści nadają jej kinowy rozmach, momentami brutalny, a czasem nieco przerysowany. Choć dynamika akcji robi wrażenie, to zakończenie można założyć właściwie z góry, przez co finałowe zaskoczenie było dla mnie pozbawione efektu „wow” i nie wywołało większego wstrząsu. Mimo to historia Luty Karabiny pozostaje mocną opowieścią o gniewie, determinacji i granicach, które znikają, gdy w grę wchodzi życie dziecka. Myślę, że usatysfakcjonuje czytelników poszukujących mocnych wrażeń oraz silnych kobiecych postaci.

Całkiem przyzwoita książka, z ciekawą i momentami zaskakującą fabułą. Pewne rzeczy były do przewidzenia, ale nie wszystko. Autorka jeszcze bardziej to zagmatwała. Jak na tak objętościową książkę tą pozycję czyta się dość dobrze, choć autorka mogła nieco ją skrócić. Są momenty trzymające w napięciu. Myślę, że warto poświęcić książce dzień lub dwa - zależy kto jak stoi z czasem.

Proszę Państwa, czapki z głów! Jak to jest znakomicie napisane! Jak to dobrze, że mamy tak wszechstronnie utalentowanego Artystę :). Czytanie tej książki to była prawdziwa uczta. Niesamowity pomysł na intrygę. Złamałam swoje zasady i dałam tej książce 9 gwiazdek, w moim prywatnym rankingu oceny 9+ zarezerwowane są dla arcydzieł literatury światowej, literaturę "rozrywkową" do tej pory oceniałam najwyżej na 8. Dałabym 10, gdyby rozwiązanie/ zakończenie było bardziej zrozumiałe ;)

Wyczuwam u siebie jakieś przywiązanie do autora. Gdyby to było moje pierwsze spotkanie to byłabym zachwycona. Jest to jednak 12 i "modus operandi"(ulubione słowa autora) jest taki sam. Wszystkie książki są pisane wg gotowego szablonu, zmieniają się tylko bohaterzy i rodzaje zbrodni.

Trochę czuję się zawiedziona, liczyłam na skandynawski thriller a jest trochę Moda na sukces. Jako czytelnicy, nie odkrywamy z bohaterami nowych faktów, tylko są nam one rzucane, moim zdaniem, książka zyskałaby gdyby dodać kilkanaście stron na konfrontację z innymi bohaterami lub narrację z jeszcze jednej perspektywy.

Niestety, ale ta pozycja mnie trochę rozczarowała. Za mało akcji, za dużo opisów żmudnej pracy detektywa. Wyobrażam sobie, że takie "nudne" zadania to w rzeczywistości jest większa część pracy detektywistycznej, ale niekoniecznie chcę czytać o tym w każdym rozdziale... Sam pomysł na fabułę oceniam jako bardzo dobry. Duży plus za umiejscowienie akcji w Białymstoku - zresztą to był główny powód mojego sięgnięcia po tę pozycję. Fajnie czyta się o znajomych miejscach.

„Zapomniana dziewczyna to drugi tom z cyklu, z Andreą Oliver. Losy głównej bohaterki części pierwszej - „Układanka” to ich kontynuacja. Niby różne tematy, różne śledztwa ale ja jednak nie wyobrażam sobie aby zacząć serię od tomu drugiego, bo wydarzenia z „Układanki” zdeterminowały wybory Andrei i tak od owych przeżyć mija półtora roku. Andrea zgodnie z sugestiami matki wybrała swoją drogę. Rodzicielka nie jest jednak zadowolona z decyzji córki. No cóż, rodzice muszą w którymś momencie pozwolić swoim dorosłym dzieciom na obieranie życiowej drogi. Jednak Laura twierdzi, że Andrea tak naprawdę ucieka przed sobą, tak jak kiedyś ona. A Andrea odbierając dyplom marzy o jednym, nie pozwolić aby jej biologiczny ojciec kiedykolwiek wyszedł z więzienia. I co się okazuje? Że ma okazję aby zdobyć więcej obciążających go dowodów. Dowodów z czasów młodości. W tym celu udaje się do Longbill Beach w Delaware aby ochraniać siędzinę, która otrzymuje mało przyjemne pogróżki. Kobieta w 1982 straciła córkę, która była w ciąży. Dziecko na szczęście udało się uratować. Młodej matki już nie. Minęło 40 lat a sprawca w dalszym ciągu nie został ujęty. Czy to on może być autorem owych pogróżek? Książka, jak wszystkie pozostałe Karin, wciągnęła mnie swoją fabułą, bo oprócz tego, że czytelnik co rusz przenosi się do wydarzeń sprzed czterdziestu lat to aktywnie uczestniczy w obecnym śledztwie. Na nieodległej farmie doszło do samobójstwa a „wolontariuszki” tam żyjące wyglądają niczym cienie samych siebie. A Andrea niczym hiena stara się wyszarpać najmniejsze chociaż strzępki informacji, które pozwolą jej dowiedzieć się przeszłości i teraźniejszości jak najwięcej. Autorka wciągając czytelnika w przeszłość w swoich powieściach, przedstawia nam świat w sumie nie tak odległy, dotyczący głównie kobiet i ich traktowania. W domu, w pracy, w przestrzeni publicznej. To mnie dodatkowo fascynuje i popycha do sięgania po jej książki. Tak samo ma się i tutaj w szczególności został położony nacisk na młode, niezamężne kobiety spodziewające się dziecka. Bo dlaczogóż przez wieki to one cierpiały poddawane ostracyzmowi skoro „do tanga trzeba dwojga” a niekiedy to „tango” było przyjemnością dla jednej strony a reszta musiała się bezwolnie mu poddać? Polecam. Naprawdę kawał dobrej lektury.

A ja mam baaaardzo dobre wrażenia po przeczytaniu tej powieści! To thriller, który pochłania bez reszty. Mocny, emocjonalny, świetnie napisany i inteligentnie skonstruowany. Zdecydowanie polecam.! To jedna z najlepszych powieści Lisy Jackson. Jedną gwiazdkę niestety odejmuję za 'przekombinowanie".

Na początku książka podobała mi się raczej średnio, głównie dlatego, że trudno było mi wejść w język autorki. Wymagała ode mnie dużego skupienia, bo nie wszystko jest tu podane czytelnikowi wprost. Dodatkowo początkowo zniechęcały mnie liczne pirackie nawiązania, za którymi nie przepadam. W pewnym sensie wyszłam więc ze swojej strefy komfortu, ale absolutnie tego nie żałuję. Przez całą lekturę nie byłam pewna, co jest prawdą, a co tylko złudzeniem. Wciąż zadawałam sobie pytanie, czy wszystkie postacie naprawdę istnieją. Do samego końca trudno było się czegokolwiek domyślić, a to właśnie najbardziej cenię w thrillerach. W wielu z nich tajemnice wychodzą na jaw zbyt szybko i napięcie po prostu znika, a tutaj miłe zaskoczenie. Jedynym wyraźnym minusem są słabo oznaczone wspomnienia, przez co momentami można się pogubić, co dzieje się „teraz”, a co należy do przeszłości. Szkoda, bo autorka mogła to doprecyzować w czytelniejszy sposób. Mimo że książka ma około 400 stron, spędziłam z nią kilka naprawdę przyjemnych godzin. Widzę też, że ta książka jest dość niedoceniona, naprawdę szkoda.

Wciągająca. Młodzi, chociaż dorastający bohaterowie – Jack i Stella – mają w sobie jakąś czystość serca – wbrew sytuacjom w których biorą udział. Mimo mrocznych sytuacji książka ma w sobie jakąś świeżość, czystość, lekkość. Bo mimo wielu przeciwności i trudności bohaterowie główni i poboczni - są jakby rozświetleni miłością, przyjaźnią, przywiązaniem, dbaniem o innych. Mroczną przeciwwagą są „ludzie w bieli”. Świetna wartka akcja, świetne dialogi, dużo elementów zaskoczenia. Słuchałam audiobook nie mogąc się oderwać.

Grange jest autorem specyficznym. Jego książki są mroczne, zatrważające i momentami trudne w odbiorze. Zaczynając lekturę tej pozycji, szło mi jak po grudzie. Przeczytałam trzydzieści parę stron i ją odłożyłam. Gdy wróciłam drugiego dnia do czytania, musiałam zacząć od nowa bo zupełnie nie wiedziałam o co chodzi. Te wszystkie na początku cytaty z Biblii, dziwne imiona, zbyt wielu bohaterów, wątków. Z biegiem stron zaczęło się to pomału układać w sensowną całość i fabuła zaczęła nabierać sensu. Autor zgłębił dosyć mocno temat anabaptystów i ich życia. Czytelnik mógł bliżej poznać zasady ich życia, teorie, które wyznają, sposób prowadzenia domu, rodziny, ich obyczaje, rytuały, zasady, którymi kierują się w życiu codziennym. Czytając o nich, włos mi się jeżył na głowie jak można żyć w takiej społeczności- przecież to jest chore. Wątek składania ofiar i związanych z tym rytuałów- nie do pojęcia. Wyplenianie najsłabszego ogniwa jak zepsutej kiści winogron w głowie mi się nie mieści. Co trzeba mieć w psychice żeby najpierw zakładać rodzinę z siostrą lub bratem a potem składać ofiary z tego co powstało. Nie chcę wgłębiać się w szczegóły ponieważ zdradziłabym całą fabułę stąd takie pourywane zdania. Główna bohaterka Rachel dla mnie stworzona z wielką precyzją i dokładnością. Z jednej strony piękna, silna kobieta. Z drugiej strony fanatyczka. Tak zafiksowana na punkcie poglądów Emisariuszy i zasad według, których mają żyć, że nie widzi nic złego w tym co robi i co się dzieje. Jest gotowa do największych poświęceń żeby tylko żyć zgodnie z wyznaniami głoszonymi przez anabaptystów. Sposobem i stylem życia przypominają trochę sektę, która żyje poza prawdziwym światem, izoluje się od zwykłego społeczeństwa, traktując je po części jak samo zło. Nie dopuszczają nikogo spoza swojego otoczenia, nie chcą poznawać nowych osób, chcą ograniczyć się tylko do samych swoich. Niby bogobojni, żyjący zgodnie z cytatami z Biblii czy Testamentu a tak naprawdę chorzy fanatycy szerzący zło i czyniący zło drugiemu człowiekowi. Powieść stylem pisania łatwa, natomiast sama treść bardzo ciężka do przebrnięcia. Trzeba jej poświęcić wiele uwagi żeby od początku złapać sens fabuły i wyłapywać szczegóły, które tu są bardzo istotne bo w konsekwencji doprowadzą do rozwiązania zagadki kto tak naprawdę morduje anabaptystów w ich własnym środowisku. Akcja tak naprawdę nabiera tempa jak dla mnie dopiero od połowy książki- wcześniej snuje się mozolnie i robi otoczkę do tego, co dopiero ma się zadziać. Zakończenie to swoiste wynagrodzenie trudów żeby dobrnąć do końca. Można rzec, że jest to taka ala wisienka na torcie. Gdy się kończy powieść czuje się satysfakcję i w pewien sposób zachwyt, że udało się ja skończyć. Cieszę się, że się wcześniej nie poddałam i dobrnęłam do końca bo było naprawdę warto.

„Nim skończy się noc” Bartosz Szczygielski Pierwsze spotkanie z twórczością Pana Bartosza... Miła odmiana od brutalnych kryminałów. Dość lekka fabuła, choć dajnie ukazująca spektrum rozpadających się relacji ludzkich. Ukazanie bólu, cierpienia, traumy, jak i czystego egoizmu, tchórzostwa oraz próżności. Wciągająca podróż do malowniczych "Kredowych wzgórz", gdzie zamiast wyczekiwanego spokoju spotykamy się z mataczeniem, oszustwem i zbrodnią. Pozycja warta uwagi.

Może nie jest to bardzo ambitna literatura, ale wciągająca pozycja już tak. Szczególnie dla kogoś kto od urodzenia żyje w małym miasteczku i pamięta czasy, w których wszystkie dziewczyny z klasy "bujały się" w młodym nauczycielu. Nie mogłam się oderwać.

Daniel i Laura to para trzydziestolatków z Londynu, którzy postanawiają wyruszyć w podróż po Europie, zanim osiądą na dobre i założą rodzinę. Brzmi jak klasyczna, romantyczna przygoda... do momentu, gdy trafiają do Rumunii. Tam, w środku mrocznego, gęstego lasu, odkrywają chatkę. Od tej chwili wszystko zaczyna się sypać. Atmosfera robi się coraz bardziej ciężka, dziwna i niepokojąca, a wokół nich zaczynają dziać się rzeczy, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Im dalej w historię, tym bardziej czujemy, że to nie jest zwykła podróż, tylko początek czegoś naprawdę złego. Czegoś, co ich śledzi i nie zamierza odpuścić. Mark Edwards świetnie buduje napięcie i klimat. Od pierwszych stron czuć, że to nie będzie lekka historia, wszystko jest podszyte jakimś lękiem, tajemnicą i poczuciem, że zaraz wydarzy się coś strasznego. Autor bardzo dobrze operuje przestrzenią, las w Rumunii, odludna chatka, cisza i izolacja działają niemal jak kolejny bohater tej książki. Do tego dochodzi tempo i mnóstwo zwrotów akcji (tak, naprawdę sporo plot twistów!), które sprawiają, że ciężko się od tej historii oderwać. Fabuła jest przemyślana, a zakończenie... no cóż, zdecydowanie jest zaskakujace. Ta książka totalnie mnie zaskoczyła. Naprawdę nie spodziewałam się, że wciągnie mnie aż tak bardzo, a jednak wpadłam w nią od pierwszych stron. Ten mroczny, tajemniczy klimat, las, ukryta w nim chatka... serio, to wszystko brzmi jak początek horroru i dokładnie takie miałam odczucia podczas czytania. Czułam ciągły niepokój i napięcie, a to jest coś, co w thrillerach uwielbiam najbardziej. Zakończenie mnie zmiażdżyło, totalnie się go nie spodziewałam i jeszcze długo po skończeniu książki miałam w głowie myśli typu „co ja właśnie przeczytałam?!”. Dla mnie to był naprawdę świetny, mroczny thriller, niepokojący, wciągający i bardzo klimatyczny.

Może gdyby była trochę krótsza, byłaby lepsza, bo były fragmenty, które mnie zwyczajnie nudziły. Opisy były bardzo rozbudowane, czasem nieistotne dla głównego wątku. Sama historia i relacje między ludźmi, mąż-żona, rodzic-syn, zostały przedstawione perfekcyjnie. Podobała mi się postać Olivii, która w wielu momentach podbijała pozytywnie narrację, wprowadzała świeżość do historii, zaskakiwała na każdym kroku, czy to w relacjach z główną bohaterką, czy w swoim fragmencie opowieści.

O tym, że trudno jest dbać o zdrowie psychiczne, gdy znikąd nie ma pomocy. Matthew Venn tym razem prowadzi sprawę morderstwa człowieka, który pracował w organizacji zajmującej się sprawdzaniem, czy nie doszło do pogwałcenia praw pacjenta. Tuż przed śmiercią zajmował się sprawą młodego chłopaka, który w ciężkim kryzysie psychicznym został wypuszczony do domu i tuż po tym popełnił samobójstwo. Książka, która ma wszystkie cechy typowego kryminału bez ambicji do czegoś więcej - czyta się szybko, łatwo i przyjemnie, akcja wciąga i miesiąc później nic się już z niej nie pamięta. Aczkolwiek podobało mi się bardziej niż część poprzednia.

„Mroczne wyznania” Lisy Unger wciągnęły mnie nie akcją, a napięciem, które sączy się powoli i nie pozwala czytać tej książki na spokojnie. Cały czas miałam wrażenie, że coś jest nie tak — i dokładnie o to chodzi. To thriller bardziej psychologiczny niż sensacyjny. Dużo niedopowiedzeń, sekretów i tego nieprzyjemnego uczucia, że prawda może być gorsza niż kłamstwo. Czytałam z rosnącym niepokojem, a po zakończeniu długo myślałam o bohaterach i ich wyborach. Jeśli lubisz mroczny klimat, zagadki ukryte między wierszami i historie, które nie dają prostych odpowiedzi — to zdecydowanie książka dla Ciebie. 🕯️📖

Antti Tuomainen „Mała Syberia” - mroźnie, kryminalnie i sensacyjnie No cóż, przyznam się od razu, po powieść „Mała Syberia” współczesnego (ur. 1971) fińskiego autora Antti Tuomainena sięgnąłem skuszony entuzjastycznym przyjęciem, z jakim się spotkała zarówno w Finlandii, jak i w świecie. Nie czytałem blurba, nie robiłem researchu o autorze… Wybrałem wydanie by Albatros, w formie audio z głosem Filipa Kosiora i w tłumaczeniu Bożeny Kojro. Lektura trafiła mi się w punkt. Zimy nie lubię, a za oknem właśnie wyjątkowy jej atak, jak na to ocieplenie globalne, do którego już z przyjemnością zacząłem się przyzwyczajać. I tak na spacerze z pieskiem, w świecie przykrytym tym białym i zimnym, zacząłem słuchać, by przenieść się do zimowej (a jakże) Finlandii, w dodatku na głęboką prowincję. Od razu nasz „mróz” wydał mi się mniej dokuczliwy. Zima, zabita dechami dziura gdzieś na fińskim białym i zimnym odludziu blisko rosyjskiej granicy. I tu właśnie spada meteoryt. Nie taki zwykły, a czterokilowy, w dodatku, i właściwie tylko to ma znaczenie, warty milion euro. Przez kilka dni ma być przechowywany w miejscowym muzeum; do czasu przyjazdu kogoś z Miasta, kto zabierze go w godniejsze miejsce. Kilka dni to nie problem. Problem to kilka nocy. W ich czasie meteorytu mają pilnować samotni strażnicy-ochotnicy spośród mieszkańców. Jednym z nich jest miejscowy pastor. Facet z przeszłością i kilkoma skrywanymi tajemnicami. No i z piękną żoną, w której jest zakochany. Dłuugie zimowe noce to dość czasu, by niektórzy z mieszkańców doszli do wniosku, że milionik bardzo by im się przydał. Dużo czasu, by od myśli przejść do działania. Na pierwszą próbę włamania, a właściwie napadu, nie trzeba długo czekać. A pastor ma i inny problem poza pilnowaniem cennego kamienia. Dowiaduje się, że żona jest w ciąży, a on wie, że nie z nim. Tylko z kim? I kto chce dorwać się do meteorytu? Co i jak dalej, nie będę zdradzał. Będzie się działo i nie zamierzam nikomu psuć świetnej rozrywki. Udany miks kryminału, powieści akcji i thrillera. Bo to też i kryminał wbrew temu, co piszą niektórzy, którzy jeszcze nie wiedzą, że kryminały to nie tylko powieści detektywistyczne i policyjne. Choć nie ma detektywa, to dwa dochodzenia prywatne są; kto zapłodnił i kto chce ukraść. Gdybym miał szufladkować, byłoby trudno. Trochę powieści detektywistycznej, dużo sensacji, sporo nordic noir i kryminału społecznego, whodunit i muśnięcie psychologii. Piszę o tych szufladkach gatunków literackich, choć sam za nimi nie przepadam, gdyż wyjątkowo, już PO poznaniu powieści, przejrzałem trochę naszych krajowych internetowych recenzji. Zwykle tego nie robię, a tym razem mnie podkusiło i rozpacz mnie ogarnęła. Dyskusyjny Klub Książki przyzwyczaił mnie do tego, że oceny jednego i tego samego dzieła mogą się nie tylko różnić, ale rozrzucać się po ekstremach. Nie przygotował mnie jednak na argumenty od czapy. „Powieść jest zła, bo to nie kryminał”. Boże! A mówią, że czytanie czyni inteligentnym… „Anna Karenina”, „Mały Książę” i „Hamlet” są złe, bo to nie kryminały?… O tempora, o mores! „Powieść jest zła, gdyż protagonista zataił przed żoną, że jest bezpłodny.” No comment. To były tylko dwa przykłady, by unaocznić przyczynę nie aż tak wysokich notowań ze średniej ocen wśród internautów. Dla mnie powieść jest super. Oryginalna, niepowtarzalna, wciągająca i mimo przemocy, pełna poważnych aspektów ukrytych pod warstwą dynamicznej akcji i niedoścignionego mistrzostwa w oddaniu mroźnego fińskiego klimatu. Od tej książki wprost robi się zimno. Szkoda, że nie sięgnąłem po nią w letni upał. Wbrew pozorom w „Małej Syberii” są głębie. Nie za wiele, w końcu to określona konwencja, lecz nawet niezła teologiczna zagwozdka się znalazła. Świetna rzecz, jeśli zamiast w niej szukać tego, czego tam nie ma, lub wymyślać jakieś niepoważne argumenty, zauważyć to, co w niej jest. Gorąco polecam, a sam na pewno poszukam jeszcze czegoś tego autora. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l