W północ się odzieję

Tiffany Obolała jest czarownicą w swojej rodzinnej krainie Kredzie. Każdego dnia pomaga mieszkańcom swojego gospodarstwa: uśmierza ból, bywa przy narodzinach i śmierci, obcina paznokcie oraz pilnuje porządku, jak to czarownica. Ma do pomocy Nac Mac Feegle, które ją zawsze pilnują jako ich Wielką Ciut Wiedźmę. A opowieści cały czas płyną przez okolicę, a ona oczywiście staje się ich częścią. Do Kredy zbliżają się jednak te złe historie, które wcale nie muszą mieć dobrego zakończenia.

Warto cykl o Tiffany czytać po kolei (od Wolnych Ciut Ludzi),dzięki czemu odbiór tej powieści będzie pełniejszy, a także lepiej zrozumiecie samą postać Tiffany, która dojrzewała na naszych oczach. Na przestrzeni kilku tomów przeżyła niezwykłe przygody, które są ściśle powiązane z wydarzeniami w tej książce. Zwłaszcza, że tu Tiff ma już 16 lat i jest pełnoprawną czarownicą.

W tym tomie czuć już znamiona choroby autora. Gdzieś tu zabrakło mi tego lekkiego humoru, który sprawiał, że gorzkie prawdy stawały się łatwiejsze do przełknięcia. Sama Tiffany jest postacią nad wyraz poważną, przez co brakuje jej pewnej iskierki. Nac Mac Feegle są niezmiennie świetnie wykreowane, ale to troszkę za mało, żeby zrównoważyć powagę Tiff.

Niezmiennie podziwiam, że autor tworzył dalej mimo choroby. Musiało być to dla niego bardzo trudne. Mimo wszystko stworzył nie tylko spójną powieść, ale też cały cykl.

Myślę, że warto sięgnąć po tę pozycję, ale pod warunkiem, że miało się do czynienia już z twórczością autora. Jeżeli chcecie zacząć od tego tomu przygodę z Światem Dysku, to bym stanowczo odradzała. Myślę, że lepiej jest sięgnąć po wcześniejsze tomy.

Tiffany Obolała jest czarownicą w swojej rodzinnej krainie Kredzie. Każdego dnia pomaga mieszkańcom swojego gospodarstwa: uśmierza ból, bywa przy narodzinach i śmierci, obcina paznokcie oraz pilnuje porządku, jak to czarownica. Ma do pomocy Nac Mac Feegle, które ją zawsze pilnują jako ich Wielką Ciut Wiedźmę. A opowieści cały czas płyną przez okolicę, a ona oczywiście staje...

Kiedy dorosnę, zostanę czarownicą. Wiedźmą tych wzgórz. To znaczy, ee, wiedźmą tych... bloków?

Czy w północ się odzieję? Nie mam pojęcia. Póki co, w co popadnie. Dżinsy. Kieckę z targu. Solidne buty.

Spiczasty kapelusz niepotrzebny. Czy złoty zając na rzemyku. Wystarczy GPS na palcu. Wystarczy mózg jak w garncu. I uśmiech w tańcu.

Kiedy dorosnę, zostanę czarownicą. Wiedźmą tych wzgórz. To znaczy, ee, wiedźmą tych... bloków?

Czy w północ się odzieję? Nie mam pojęcia. Póki co, w co popadnie. Dżinsy. Kieckę z targu. Solidne buty.

Spiczasty kapelusz niepotrzebny. Czy złoty zając na rzemyku. Wystarczy GPS na palcu. Wystarczy mózg jak w garncu. I uśmiech w tańcu.

Pratchett - mój ulubiony pisarz, więc książkę przeczytałam z przyjemnością jak zwykle, mimo że jest mroczniejsza niż inne z cyklu.

Pratchett - mój ulubiony pisarz, więc książkę przeczytałam z przyjemnością jak zwykle, mimo że jest mroczniejsza niż inne z cyklu.

Znakomita kolejna część cyklu o czarownicach, z Tiffany w roli głównej. Znowu nabroiła, budząc Przebiegłego, i znowu musi po sobie posprzątać.

Znakomita kolejna część cyklu o czarownicach, z Tiffany w roli głównej. Znowu nabroiła, budząc Przebiegłego, i znowu musi po sobie posprzątać.

Wiecie co, to chyba najmroczniejsza książka z całego cyklu Świata Dysku.

Satyra tutaj jest bardzo, bardzo znikoma, powieść zaczyna się od naprawdę paskudnych wydarzeń, a im dalej tym jeszcze mroczniej.

Tiffany, mimo niecałych szesnastu lat ma na swoich barkach obowiązki doświadczonej, dojrzałej kobiety, bo już nikt nie widzi w niej dziewczynki. Porody, choroby, śmierć, krew, różne wydzielniny z ciała... ta część jest tak mroczna! Ale to właśnie sprawiło, że mnie pochłonęła bez reszty.

Bardzo spodobał mi się kierunek, w jaki zostało poprowadzone życie uczuciowe Tiffany. Myślę, że to, co się wydarzyło, było najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich.

Zostały mi jeszcze 2 części, z tego, co widzę, następna już nie jest o naszej pasterce, ale Pasterska korona prawdopodobnie pokaże jeszcze dalsze losy. Już nie mogę się doczekać!

Wiecie co, to chyba najmroczniejsza książka z całego cyklu Świata Dysku.

Satyra tutaj jest bardzo, bardzo znikoma, powieść zaczyna się od naprawdę paskudnych wydarzeń, a im dalej tym jeszcze mroczniej.

Tiffany, mimo niecałych szesnastu lat ma na swoich barkach obowiązki doświadczonej, dojrzałej kobiety, bo już nikt nie widzi w niej dziewczynki. Porody, choroby, śmierć,...

Cudowna, lekka, magiczna, mądra i ciepła.

Cudowna, lekka, magiczna, mądra i ciepła.

Typowy Pratchett

Typowy Pratchett

Tiffany do mnie nie przemawia. Ale jest babcia... Mój ulubiony cykl jest o czarownicach, ale wszystkie inne też kocham. Zawsze mnie bawiły i zawsze głośno się nad nimi śmiałam, nawet w pociągu. Tylko „Kwestia wyboru” MarMaxa Borowskiego jest dla mnie małym pocieszeniem w tym, że więcej Swiata Dysku nie będzie. Świat fantasy inny, ale humor wspaniały i ta sama głębia rozumienia człowieka.

Tiffany do mnie nie przemawia. Ale jest babcia... Mój ulubiony cykl jest o czarownicach, ale wszystkie inne też kocham. Zawsze mnie bawiły i zawsze głośno się nad nimi śmiałam, nawet w pociągu. Tylko „Kwestia wyboru” MarMaxa Borowskiego jest dla mnie małym pocieszeniem w tym, że więcej Swiata Dysku nie będzie. Świat fantasy inny, ale humor wspaniały i ta sama głębia...

To jest pozycja raczej dla troszkę młodszego czytelnika. dla starszego mniej ambitna, niż zwykle. Ale czyta się przyjemnie.

To jest pozycja raczej dla troszkę młodszego czytelnika. dla starszego mniej ambitna, niż zwykle. Ale czyta się przyjemnie.

Po raz kolejny przenosimy się do świata czarownicy Tiffany i towarzyszących jej Nac Mac Feeglów. Jesteśmy świadkami dorastania dziewczyny i sama powieść też wydaje się dużo bardziej dojrzała od poprzednich części tego podcyklu. Tym razem Tiffany zmierzy się… z rzeczywistością.

Tym razem bohaterka przenosi nas w świat dworskich zawirowań, którym towarzyszy proza życia poddanych barona, śmierć i żałoba, czy kwestia wzajemnego zaufania.

Uwielbiam to, jak powieść w szybki, ale nie brutalny sposób zarysowuje granice między rzeczywistością o światem oczekiwań i wyobrażeń, jednocześnie wskazując jak te światy wzajemnie się przenikają. To wspaniała pozycja dla dojrzałego czytelnika, który ma za sobą już pewien bagaż doświadczeń i może powspominać jak w jego wykonaniu wyglądało przebudowanie priorytetów i zapatrywań na świat.

Nac Mac Feeglowie nareszcie znów pełnią tylko rolę pomocniczą, do jakiej w moim mniemaniu zostali stworzeni. Nie denerwują, stanowią po prostu aspekt codzienności Tiffany i to świetnie rzutuje na jakość powieści, która tym razem nie jest przesycona jednym rodzajem żartu. Wręcz przeciwnie, emanuje typową dla sir Terry’ego słodko-gorzką ironią opisującą zdecydowanie poważne tematy. Pojawiają się też bardzo mroczne, choć znane nam z życia motywy. Wątek pobitej dziewczyny mrozi krew w żyłach, mimo że o takich historiach słyszymy na co dzień.

„W północ się odzieję” to moim zdaniem najlepsza na tym etapie serii część podcyklu o Tiffany Obolałej. Wciągnęła mnie bez reszty w świat Kredy i nierzadko trudnych do opisania emocji, które towarzyszyły jej mieszkańcom.

Po raz kolejny przenosimy się do świata czarownicy Tiffany i towarzyszących jej Nac Mac Feeglów. Jesteśmy świadkami dorastania dziewczyny i sama powieść też wydaje się dużo bardziej dojrzała od poprzednich części tego podcyklu. Tym razem Tiffany zmierzy się… z rzeczywistością.

Tym razem bohaterka przenosi nas w świat dworskich zawirowań, którym towarzyszy proza życia...