Całe zdanie nieboszczyka

Nie mogę tego nazwać inaczej, guilty pleasure jak nic. Nieczęsto obecnie wracam do książek już przeczytanych, ale ogarnęła mnie nadzwyczaj silna ochota na przeczytanie tej właśnie. Byłam zdziwiona skąd taki pomysł, dopóki nie uświadomiłam sobie, że to plan wiosennego urlopu i ewentualne odwiedziny miejscowości występującej w tej historii, natchnęły mnie na powrót do tej pozycji. Ale czysta rozrywka i dużo śmiechu podczas czytania oraz genialny pomysł na fabułę nie były bez znaczenia.
Powrót (serio nie wiem który) nie rozczarował, jak zwykle śmiałam i bawiłam się świetnie towarzysząc Joannie w czasie jej przygód i nadzwyczajnych perypetii. Umiłowanie do hazardu, nawet nielegalnego, doprowadziło bohaterkę do znalezienia się w samym środku pułapki zastawionej przez duńską (a w zasadzie europejską) policję na przestęców czerpiących korzyści z hazardu właśnie. W wyniku nieoczekiwanego splotu okoliczności Joanna zostaje powierniczką niezwykle cennej dla przestępców informacji. I rozpoczynają się jej problemy oraz czytelnicza uczta. Dzieje się naprawdę wiele, historia jest spektaklularnie niecodzienna, nieprawdopodobna, ale wszystkie zdarzenia i zwroty akcji są dobrzeprzemyślane, uzasadnione i uprawdopodobnione oraz opisane z ogromną dawką humoru. Czysta przyjemność czytania. Ach, jakże żałowałam, że nie jest to moje pierwsze czytanie, że nie mam przyjemności wielkich zaskoczeń i zdziwień jakie dane są tylko pierwotnemu czytelnikowi. Niemniej, bawiłam się świetnie.
PS. A moja wycieczka nie do Brazylii, ale do Taorminy. I w kwestii piękności tej miejscowości muszę przyznać autorce rację. Przepiękna.

Nie mogę tego nazwać inaczej, guilty pleasure jak nic. Nieczęsto obecnie wracam do książek już przeczytanych, ale ogarnęła mnie nadzwyczaj silna ochota na przeczytanie tej właśnie. Byłam zdziwiona skąd taki pomysł, dopóki nie uświadomiłam sobie, że to plan wiosennego urlopu i ewentualne odwiedziny miejscowości występującej w tej historii, natchnęły mnie na powrót do tej...

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu lektury. W niektórych momentach śmiałam się w głos. Do końca byłam ciekawa jak sytuacja się rozwinie oraz co się wydarzy. Jednak książkę czytało się trochę mozolnie momentami. Chyba nie odpowiada mi sposób pisania autorki.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu lektury. W niektórych momentach śmiałam się w głos. Do końca byłam ciekawa jak sytuacja się rozwinie oraz co się wydarzy. Jednak książkę czytało się trochę mozolnie momentami. Chyba nie odpowiada mi sposób pisania autorki.

Lekka, zwiewna, rozrywkowa. Specyficzne poczucie humoru. Nie w moim guście, ale szybko przebrnęłam.

Lekka, zwiewna, rozrywkowa. Specyficzne poczucie humoru. Nie w moim guście, ale szybko przebrnęłam.

Tak książka trzyma w napięciu od początku do końca, a przygody głównej bohaterki są wprawdzie mało realne, ale fascynujące.
Joanna usłyszała pewne zdanie wypowiedziane przez konającego i tylko ona je zna. A inni bardzo chcieliby te słowa poznać. W pewnej chwili Joanna przestaje wierzyć komukolwiek... Trudno tak funkcjonować, ale ma to swój sens w jej przypadku.

Na podstawie tej książki powstał film produkcji... rosyjskiej
(w latach 90.). Film zdecydowanie mniej podoba mi się niż książka, jest przerysowany, trochę sztuczny.
A rolę Joanny gra Marta Klubowicz.

Swoją drogą szkoda, że tak niewiele książek Joanny Chmielewskiej doczekało się realizacji filmowej.

Tak książka trzyma w napięciu od początku do końca, a przygody głównej bohaterki są wprawdzie mało realne, ale fascynujące.
Joanna usłyszała pewne zdanie wypowiedziane przez konającego i tylko ona je zna. A inni bardzo chcieliby te słowa poznać. W pewnej chwili Joanna przestaje wierzyć komukolwiek... Trudno tak funkcjonować, ale ma to swój sens w jej przypadku.

Na...

Genialna, absurdalna i pełna humoru. Przeczytana powtórnie po latach - tak ją zapamiętałam.

Genialna, absurdalna i pełna humoru. Przeczytana powtórnie po latach - tak ją zapamiętałam.

Płakałam ze śmiechu. Z tego co pamiętam, pierwsza połowa książki lepsza od drugiej. Muszę przeczytać jeszcze raz. Polecam.

Płakałam ze śmiechu. Z tego co pamiętam, pierwsza połowa książki lepsza od drugiej. Muszę przeczytać jeszcze raz. Polecam.

Chwilę trwało zanim oswoiłem się ze stylem narracji. Gdyby traktować go na poważnie, byłby irytujący i infantylny. Zaakceptowanie, jako specyficznego zabiegu stylistycznego, ułatwia odbiór powieści, która jest zabawna, bywa emocjonująca i z rzadka potrafi zaskoczyć. Lekka, zgrabnie napisana pozycja w sam raz, aby się zrelaksować i zbytnio nie spinać podczas lektury.

Chwilę trwało zanim oswoiłem się ze stylem narracji. Gdyby traktować go na poważnie, byłby irytujący i infantylny. Zaakceptowanie, jako specyficznego zabiegu stylistycznego, ułatwia odbiór powieści, która jest zabawna, bywa emocjonująca i z rzadka potrafi zaskoczyć. Lekka, zgrabnie napisana pozycja w sam raz, aby się zrelaksować i zbytnio nie spinać podczas lektury.

W tej kategorii zdecydowanie 10.

W tej kategorii zdecydowanie 10.

Początkowo irytował mnie brak jakichkolwiek rozdziałów, podrozdziałów czy chociaż przerw w tekście (łatwiej się czyta i łatwiej odnaleźć miejsce, w którym skończyło się czytać). Jednak można do tego się przyzwyczaić. A potem już idzie z górki.
Uśmiałam się do łez czytając tę książkę. Niesamowite przemiany bohaterki i zwroty akcji, szaleństwo na każdej stronie.
Lektura lekka, przyjemna i zabawna. Polecam! :)

Początkowo irytował mnie brak jakichkolwiek rozdziałów, podrozdziałów czy chociaż przerw w tekście (łatwiej się czyta i łatwiej odnaleźć miejsce, w którym skończyło się czytać). Jednak można do tego się przyzwyczaić. A potem już idzie z górki.
Uśmiałam się do łez czytając tę książkę. Niesamowite przemiany bohaterki i zwroty akcji, szaleństwo na każdej stronie.
Lektura...

Lubię Chmielewską. Lesio i Dzikie białko są świetne. Ta książka to absolutne dno. Jest skrajnie nielogiczna. Bohaterka zachowuje się jakby była po lobotomii - nie czuje zagrożenia ze strony naprawdę złych gangsterów. A jednocześnie wszystkie jej poczynania się udają, jakby spora grupa międzynarodowych bandziorów, w których ona jest szponach, była kompletnymi debilami. Nie ma żadnego doświadczenia w pływaniu kajakiem, a jednak bez trudu nawiguje wielkim jachtem przez Atlantyk. Dociera w obrane przez siebie miejsce, jakby to była wycieczka po Monciaku w Sopocie a nie rejs przez Atlantyk. Ponownie złapana i wtrącona do lochu, zachowuje się jak hrabia Monte Christo na koksie. Autorka umieszczając ją na miesiąc w lochu i dostarczając jej tylko wodę i chleb, wyraźnie zapomina, że nawet na tak lichej diecie każdy człowiek mimo wszystko oddaje mocz i defekuje. Joanna to najwyraźniej James Bond w spódnicy dodatkowo skrzyżowany z Arese Lupin'em i może jeszcze Hulkiem.
Za wszelką cenę unikajcie tej książki. Skutecznie obrzydzi wam inne książki Chmielewskiej.

Lubię Chmielewską. Lesio i Dzikie białko są świetne. Ta książka to absolutne dno. Jest skrajnie nielogiczna. Bohaterka zachowuje się jakby była po lobotomii - nie czuje zagrożenia ze strony naprawdę złych gangsterów. A jednocześnie wszystkie jej poczynania się udają, jakby spora grupa międzynarodowych bandziorów, w których ona jest szponach, była kompletnymi debilami. Nie...