Egipcjanin Sinuhe

Skusiła mnie tematyka i bardzo korzystne opinie. Po przeczytaniu mam nieco mieszane uczucia, choć nie był to oczywiście stracony czas.

Większość książki zapełniają przydługawe, przegadane dialogi, słowne tyrady postaci i interakcje między nimi na bardzo niskim poziomie psychologizacji. To naprawdę czasem męczyło. Wydaje się, że stara ekranizacja wyciągnęła z powieści to, co najlepsze, czyli, przede wszystkim, miłosny wątek z Nefer, który w książce jest zaledwie epizodem.

Ekspozycja starożytnych krain jest jakimś atutem (Egipt, Syria, Mezopotamia, Hetyci, Kreta). To jednak jakieś kilkanaście max 20 %. Liczyłem na więcej.

Podobał mi się ten erotyczny klimat południowej rozwiązłości. To nie fantazje. Waltari musiał przerobić temat prostytucji świątynnej i gościnnej. Człowiek zdaje sobie sprawę jak bardzo chrześcijaństwo wmówiło nam poczucie winy, jeśli grzechem są dziś nawet same myśli.

Ocena: za powolną, nieśpieszną linię fabularną, interesujące relacje bohatera z kobietami i solidnie odrobioną lekcję historii. Przymykam już oko na uczynienie Tutanhamona synem koniuszego. Spodziewałem się jednak czegoś innego. Może jakiegoś starożytnego Sienkiewicza. Dostałem jakby zbeletryzowany wczesno-XIX-wieczny poemat, zanurzony w smacznym sosie, którego jest za mało. Jakbym czytał Stary Testament. Może trzeba sięgnąć po ,,Faraona”.

Skusiła mnie tematyka i bardzo korzystne opinie. Po przeczytaniu mam nieco mieszane uczucia, choć nie był to oczywiście stracony czas.

Większość książki zapełniają przydługawe, przegadane dialogi, słowne tyrady postaci i interakcje między nimi na bardzo niskim poziomie psychologizacji. To naprawdę czasem męczyło. Wydaje się, że stara ekranizacja wyciągnęła z powieści to,...

Nie znalazlem tutaj niczego ciekawego. Po prostu - historia, ktora po kilku drobnych zmianach mozna umiescic w dowolnym czasie. Pojawil sie bohater znikad. Zyl, mial problemy i ... Ale dlaczego Egipt faraonów?
PS. Bardziej intrygujace byloby wyjasnienie, skad tyle wysokich ocen.

Nie znalazlem tutaj niczego ciekawego. Po prostu - historia, ktora po kilku drobnych zmianach mozna umiescic w dowolnym czasie. Pojawil sie bohater znikad. Zyl, mial problemy i ... Ale dlaczego Egipt faraonów?
PS. Bardziej intrygujace byloby wyjasnienie, skad tyle wysokich ocen.

Egipcjanin Sinuhe” to opowieść spokojna jak nurt Nilu, a jednocześnie ciężka od losu, który nie pyta o wolę człowieka. Czytając ją, ma się wrażenie, że każda radość została dana tylko po to, by później mogła zostać odebrana, a mądrość rodzi się wyłącznie z bólu i wędrówki. Język powieści jest surowy i poważny, pełen refleksji nad życiem, władzą i kruchością ludzkich pragnień. To książka, która nie zabiega o sympatię czytelnika, lecz cierpliwie każe mu patrzeć, rozumieć i pamiętać. Dla mnie — dzieło głębokie i poruszające.

Egipcjanin Sinuhe” to opowieść spokojna jak nurt Nilu, a jednocześnie ciężka od losu, który nie pyta o wolę człowieka. Czytając ją, ma się wrażenie, że każda radość została dana tylko po to, by później mogła zostać odebrana, a mądrość rodzi się wyłącznie z bólu i wędrówki. Język powieści jest surowy i poważny, pełen refleksji nad życiem, władzą i kruchością ludzkich...

Bardzo fajna książka o perypetiach pewnego egipcjanina. Polecam

Bardzo fajna książka o perypetiach pewnego egipcjanina. Polecam

Przepiękna opowieść, dla osób zafascynowanych starożytnym Egiptem.

Przepiękna opowieść, dla osób zafascynowanych starożytnym Egiptem.

Sinuhe znaczy tyle, co ten, który jest samotny. Określiłbym go jeszcze kilkoma innymi imionami, np. ten, który jest pełen słabości i popełnia błędy albo ten, który ulega namiętnościom. No tak, lekarz. Jednak w zakończeniu przeszedł samego siebie: "jestem człowiekiem i jako człowiek żyłem w każdym człowieku, który istniał przede mną, i jako człowiek żyć będę w każdym człowieku, który przyjdzie po mnie". W tym sformułowaniu pobrzmiewa motyw ponadczasowości, ale żeby dotrzeć do tego momentu trzeba przebrnąć przez kawał powieści utrzymanej w podniosłym stylu oddającej ducha sacrum i transcendencji.

Sinuhe znaczy tyle, co ten, który jest samotny. Określiłbym go jeszcze kilkoma innymi imionami, np. ten, który jest pełen słabości i popełnia błędy albo ten, który ulega namiętnościom. No tak, lekarz. Jednak w zakończeniu przeszedł samego siebie: "jestem człowiekiem i jako człowiek żyłem w każdym człowieku, który istniał przede mną, i jako człowiek żyć będę w każdym...

Ponadczasowa opowieść o naturze człowieka. Skarbnica wiedzy (podobno naukowo dość rzetelna) o fascynującym starożytnym Egipcie. Pomimo, iż książka jest dość długa, nieustannie trzyma wysoki poziom.

Ponadczasowa opowieść o naturze człowieka. Skarbnica wiedzy (podobno naukowo dość rzetelna) o fascynującym starożytnym Egipcie. Pomimo, iż książka jest dość długa, nieustannie trzyma wysoki poziom.

Świetna książka! Bardzo dziękuję komuś, kto polecił ja na jakimś forum, nie wiem jakim cudem nigdy o niej nie słyszałam! To mój ideał powieściowy: historyczne tło, ciekawi i wszechstronni bohaterowie, podróże, różne kultury, języki i ciągłe zmiany akcji - to jest TO! Takie lektury powinni czytać uczniowie. Polecam serdecznie.

Świetna książka! Bardzo dziękuję komuś, kto polecił ja na jakimś forum, nie wiem jakim cudem nigdy o niej nie słyszałam! To mój ideał powieściowy: historyczne tło, ciekawi i wszechstronni bohaterowie, podróże, różne kultury, języki i ciągłe zmiany akcji - to jest TO! Takie lektury powinni czytać uczniowie. Polecam serdecznie.

BŁOTO, MUCHY I KIJ
Dawno nie czytałem tak pozytywnie nastrajającej książki, która w tak wysublimowany sposób łączyłaby humor i skłaniała do kontemplacji. Śmiałem się z poniekąd zabawnych losów Egipcjanina Sinuhe, które relacjonuje on sam — starożytny naukowiec, podróżnik, lekarz i kapłan świątyni Amona, ateista, a mimo to skłonny pokłonić się bogom na wszelki wypadek, gdyby jednak było inaczej, niż mu się wydaje.
Śmiałem się, bo swoje przypadki Sinuhe opisał z ironią i sarkazmem, a wszystko to podszyte było filozoficznym pesymizmem oraz dystansem do świata, dając duchowi czytelnika przyjemną, refleksyjną tragikomedię.
Proszę mnie jednak źle nie zrozumieć i nie pomyśleć, że powieść jest jedynie śmiechu warta. Bowiem w jej tle przetaczają się wydarzenia odmieniające ówczesny porządek: religijne pęknięcie świata i wiatry wojny wiejące z wielu stron, a nasz bohater znajduje się w samym centrum tych przemian. To nie jest książka „bez warstw” ani bez głębi. Spraw — rodzących zadumę, ponadczasowych i trafnych, które wręcz proszą się o interpretację — jest tu wiele, a do tego podanych lekko, bez przytłaczania, pięknym językiem. Jednym słowem: opowieść specyficznie przyjemna, słodko-gorzka.
Na koniec spróbuję zachęcić do lektury, używając tonu Sinuhe i zwrotów, które cyklicznie wywoływały we mnie rozbawienie podczas lektury:
„Kłaniam się, opuszczając ręce do kolan, po przeczytaniu zwojów tej księgi. A jeśli ktoś powie, że jest ona zła albo nudna, to jego mowa jest dla mnie błotem, a jego słowa są jak brzęczenie much w uszach. Przemawia przez niego zbyt duża ilość wypitych ogonów krokodyla i powinien zostać oćwiczony kijem.”

BŁOTO, MUCHY I KIJ
Dawno nie czytałem tak pozytywnie nastrajającej książki, która w tak wysublimowany sposób łączyłaby humor i skłaniała do kontemplacji. Śmiałem się z poniekąd zabawnych losów Egipcjanina Sinuhe, które relacjonuje on sam — starożytny naukowiec, podróżnik, lekarz i kapłan świątyni Amona, ateista, a mimo to skłonny pokłonić się bogom na wszelki wypadek, gdyby...

Ach, absolutnie przepiękna, dogłębnie przejmująca, poruszająca i wzruszająca, majestatyczna i zmysłowa, delikatna oraz okrutna, wiekopomna i arcydzielna księga! Jestem zachwycony!

Czytając, miałem wrażenie, że książka ta jest jak Wielka Rzeka, w której się zatapiam, w której się zatracam, która mnie przenika. Rzeka niosąca w sobie rzeczy ogromne jak piramidy oraz malutkie jak ziarenka piasku; dotyczące całych narodów i świata oraz pojedynczych istnień ludzkich; wszelkie radości i marzenia oraz wszelkie smutki i prawdy, wśród których wybrzmiewała choćby nieuchronna ta, że - tak było, jest i będzie.

Rzeka zapachów, dźwięków, barw, detali, zachowań i uczuć, które w magiczny, mistyczny i nieco baśniowy sposób wskrzeszają starożytny świat tak sugestywnie i malarsko, że całym sobą wierzę, że tak wyglądał i czuję, że na pewno musiał tak wyglądać - z całym niewyobrażalnym przepychem szat i klejnotów oraz niewyobrażalnym brudem i krzywdą.

A wszystko to skąpane w przepięknym literackim języku, bo gdy Sinuhe w pierwszej osobie opowiada "Rano zbudziłem się na krzyk kaczek w sitowiu", to ja to widzę i słyszę, czuję na skórze i czuję w sercu. I wielce cenię sobie książki, których autor jest tak uważnym, czułym i tęskniącym obserwatorem świata, że ze słów tka zwiewne i poetyckie, a przy tym bujne i namacalne obrazy. Tak, tęskniącym, bo rzeczywiście, jak napisano na obwolucie, w powieści czuć "powiew smutku".

Zgadzam się z przedmówcami - pozostawia po sobie ślad, a także żal, że się kończy.

Będę chciał ją przeczytać jeszcze raz ♥

Ach, absolutnie przepiękna, dogłębnie przejmująca, poruszająca i wzruszająca, majestatyczna i zmysłowa, delikatna oraz okrutna, wiekopomna i arcydzielna księga! Jestem zachwycony!

Czytając, miałem wrażenie, że książka ta jest jak Wielka Rzeka, w której się zatapiam, w której się zatracam, która mnie przenika. Rzeka niosąca w sobie rzeczy ogromne jak piramidy oraz malutkie...