Profil użytkownika: wiciu

,,Zabić Stellę” to wewnętrzny monolog 40-letniej, dzieciatej mężatki. Śmierć córki koleżanki staje się u niej przyczynkiem do rozważań o przemijaniu, rodzinie i stosunkach międzyludzkich. Na początku to ciekawe, bo ,,co chatka to zagadka”. Mąż niedobry, synuś kochany, córka neutral, koleżanka fałszywa, jej córka irytująca… Potem zaczyna to męczyć i irytować jak zdarta płyta. Ambitne, choć trochę powierzchowne. Życiowe, bo sporo kobiet tak myśli. Ale co w związku z tym? Nie wiem. Ot, przemyślenia. 6/10

,,Piąty rok” to historyjka widziana oczami dziewczynki, którą na wsi wychowują dziadkowie. Nostaliczna. Radosna lektorka robi z tego ,,comfort book’. Trochę urokliwych opisów przyrody. Ok. Nie porwało mnie, ale też nie ma co się czepiać.

Na sam koniec czytam jakby posłowie i ktoś twierdzi, że ta pierwsza to mistrzowska nowela i najważniejsze dzieło austriackiej pisarki. Serio? Każda krótka forma Zweiga wygrywa z tym w cuglach. Ogółem naciągane 6. Przereklamowana.

,,Zabić Stellę” to wewnętrzny monolog 40-letniej, dzieciatej mężatki. Śmierć córki koleżanki staje się u niej przyczynkiem do rozważań o przemijaniu, rodzinie i stosunkach międzyludzkich. Na początku to ciekawe, bo ,,co chatka to zagadka”. Mąż niedobry, synuś kochany, córka neutral, koleżanka fałszywa, jej córka irytująca… Potem zaczyna to męczyć i irytować jak zdarta...

Egipt, IV wiek n.e. Czasy cesarza Konstanscjusza. Fanatyczny mnich i pustelnik Pafnucy bierze sobie za cel nawrócenie nierządnicy Tais.

Trudna książka, napisana archaicznym językiem. Polska ekranizacja raczy nas nagimi scenami, więc spodziewałem się czegoś podobnego do ,,Diabła” Tołstoja z moralnym, lubieżnym dylematem. Kuszenie i rozterki rzeczywiście występują, ale erotyzmu tu tyle, co kot napłakał. Wszystko jest obleczone w gruby kokon doktrynerskich dysput filozoficznych, etycznych, mitologicznych i religijnych. Odnoszę także wrażenie, że Pafnucemu realizacja głównego wyzwania przychodzi coś podejrzanie łatwo.

Lektura dla uważnego, erudycyjnego czytelnika. Łatwo zagubić się co jest widzeniem Pafnucego, opowiastką mistyka z jakiejś groty, a co główną linią fabularną.

Dla niektórych książka może mieć wydźwięk antyklerykalny, choć trzecio-osobowy narrator jest bardzo obiektywny. Trudno jednak nie mieć skojarzeń. Mistyk miał sen, opowiedział o nim, pustelnik słyszał głos. Choć autor tego nie pisze, to czytelnik sam dopowiada - ,,tak powstało pismo święte”.

Plusem jest klimat Egiptu tamtych czasów, który przemierza główny bohater. Nil, grobowce, rodzące się chrześcijaństwo, Aleksandria. Książka ciężka do oceny. Mocne 6. Przeczytana w ramach wyzwania LC na marzec – przeczytać zekranizowaną książkę.

Egipt, IV wiek n.e. Czasy cesarza Konstanscjusza. Fanatyczny mnich i pustelnik Pafnucy bierze sobie za cel nawrócenie nierządnicy Tais.

Trudna książka, napisana archaicznym językiem. Polska ekranizacja raczy nas nagimi scenami, więc spodziewałem się czegoś podobnego do ,,Diabła” Tołstoja z moralnym, lubieżnym dylematem. Kuszenie i rozterki rzeczywiście występują, ale...

W pamięć wryła mi się bardzo dobra ekranizacja, więc zastanawiałem się, czy jest sens czytać. Warto. Książka jest bardziej oniryczna. To zrozumiałe, jeśli pokazuje los uwięzionego, uzależnionego od leków mężczyzny po wypadku, który przesypia w łóżku całe dni.

Mimo, że poboczny wątek tajemniczych zgonów wydał mi się tani, a zakończenie oscyluje wokół kina klasy B+, to, poza tymi dodatkami, King pokazał historię, która mogłaby się wydarzyć. Jest prowincjonalny, odludny klimat środkowego zachodu. Jest wariatka, jakich w USA nie brakuje. Jest motyw uwięzienia. Przypomniała mi się historia Jozefa Fritzla, czy Natashy Campus. Takie historie się czasem wydarzają.

Podobało mi się, że książka jest psychologiczna. Na uwagę zasługuje także pokazanie historii oczami niepełnosprawnej osoby. Lubię także motyw ,,książki w książce”.

Choć nie jest to jakieś arcydzieło, to fajnie było wrócić do Kinga. Sto razy wolę takie książki autora niż jakieś wampiry, strachy itd. Książka przeczytana w ramach wyzwania LC na marzec – przeczytać zekranizowaną książkę.

Ciekawostki. W książce pojawia się wątek hotelu Panorama ze ,,Lśnienia”. Autor inspirował się książką ,,Kolekcjoner” Fowlesa. To ten od zachwycającego ,,Maga”.

W pamięć wryła mi się bardzo dobra ekranizacja, więc zastanawiałem się, czy jest sens czytać. Warto. Książka jest bardziej oniryczna. To zrozumiałe, jeśli pokazuje los uwięzionego, uzależnionego od leków mężczyzny po wypadku, który przesypia w łóżku całe dni.

Mimo, że poboczny wątek tajemniczych zgonów wydał mi się tani, a zakończenie oscyluje wokół kina klasy B+, to,...