Tożsamość anioła

Nie polecam.

Nie polecam.

Nie.

Nie.

Chociaż czasy, gdy namiętnie zaczytywałam romanse paranormalne, przeminęły, nadal czasem lubię poczytać coś z tego gatunku. ,,Tożsamość anioła" to książka raczej nieznana, ale poruszająca podobne motywy aniołów, demonów czy Nefilim, co znane serie z tego gatunku jak ,,Dary Anioła" czy ,,Szeptem".

Andrea jest nieśmiałą studentką, która nie ma przyjaciół i izoluje się od innych. Mimo to wzbudziła zainteresowanie Kaspara, najprzystojniejszego chłopaka na roku. Andrea jednak uważa, że nie powinna się z nikim wiązać i odrzuca go. Jednocześnie zaczynają dręczyć ją tajemnicze sny, a dziewczyna czuje się przez kogoś obserwowana...

Sam pomysł na książkę był dobry, choć może bardzo schematyczny. Konflikt między aniołami a demonami, postacie pół-aniołów, odrodzenie w innym ciele, zakazana miłość oraz ta, która wydaje się przeznaczoną - to wszystko już było, ale dobrze opisane może za każdym razem tak samo ciekawić i ekscytować. Ja jak wspominałam, okres fascynacji takimi tematami mam za sobą, ale zarys ,,Tożsamości" naprawdę mnie zainteresował i jestem pewna, że bardzo dobrze by mi się go czytało, gdyby... gdyby powieść została dopracowana, bo w obecnym kształcie zastanawiam się, czy w ogóle wystąpiła tu jakaś redakcja i korekta.

Bohaterowie ,,Tożsamości anioła" nie mają charakterów ani motywacji, a ich decyzje i relacje są motywowane jedynie tym, by fabuła szła do przodu, zaś sama fabuła wydaje się być na siłę dostosowywana do wszystkich popkulturowych motywów w fantastyce. Dialogi między Andreą a Kasparem zawierają wyświechtane schematy, a sami bohaterowie zmieniają zdanie co sekundę. Raz autorka przedstawia ich związek jako zakazany, by po chwili przekonywać, że niebo wybrała ich dla siebie. Raz Kaspar ugania się za Andreą, a ona go odrzuca, na następnej stronie sytuacja już sie zmienia. Mam wrażenie, że Zelman miała wiele inspiracji i nie potrafiła zdecydować się na jedną, nie wiedziała, jak przedstawić daną postać czy związek, więc wrzuciła po prostu wszystko, co miała, nie rozwijając żadnego tematu należycie. Z jej motywów można by napisać nie jedną trylogię, a całą masę książek, które byłyby naprawdę dobre, jeśli autorka skupiłaby się na jednej istotnej kwestii, zamiast łączyć ze sobą wszystko, co tylko się da.

Jeśli zaś chodzi o samą relację romantyczną Kaspara i Andrei... Mówię jej stanowcze ,,nie". Dla mnie była toksyczna, a nie urocza. Znów wychodzi tu brak przemyślenia konstrukcji fabuły przez Zelman. Poznajemy Kaspara i Andreę, gdy znają się już jakiś czas, ale nie wiemy, jak układają się ich relacje, nie dowiadujemy się, jak na co dzień się do siebie odnosili, a tu już chłopak wyznaje wybrance miłość. Jego zachowanie sprawia wrażenie stalkingu, Kaspar bez żadnego wstępu oznajmia Andrei, że powinna z nim być, wypytuje ją też o prywatne sprawy, chociaż nic wcześniej się między nimi nie działo. Dla mnie to było zwyczajnie przerażające i odpychające, do tego stopnia, że raczej kibicowałam ,,czarnemu charakterowi", ponieważ jego działania przynajmniej nie były idealizowane. Inne wątki miłosne nie są lepsze. Postacie drugoplanowe praktycznie nie mają historii i osobowości, a mimo to autorka dodaje im jakieś romanse, romanse między ludźmi, którzy nawet się do siebie nie odzywali.

Zelman wprowadziła jeszcze jeden wątek, który raczej nie występuje w fantastyce młodzieżowej - wątek religijny. Moim zdaniem lepiej go unikać w tego typu literaturze, ponieważ łączenie magii i wiary wymaga naprawdę większych rozważań teologicznych, które zazwyczaj nie interesują młodzieży i które czasem bardziej zrażają niż zachęcają do wiary. Sama nie mam nic przeciwko wątkom religijnym, uważam, że powinny być odbierane normalnie, że jak najbardziej można pokazywać, że są ludzie, którzy wierzą w Boga i kierują się w życiu zasadami wiary, z tego czerpią pociechę. Ale taki wątek jak każdy inny musi być dobrze opisany. Tutaj niestety również pisarka poległa. Przede wszystkim sama postawa Andrei jest dziwna. Na początku nie wiemy nic, o tym, czy jest wierząca, dziewczyna w żaden sposób do tego nie nawiązuje, by po odkryciu prawdy o sobie zacząć wygłaszać kazania jak ksiądz na rekolekcjach (nie obrażając rekolekcjonistów). Samo oparcie fabuły wyłącznie na historiach biblijnych jest moim zdaniem lekko kontrowersyjne i może sprawić, że osoby niewierzące powieść po prostu odrzucą, a wierzące poczują się urażone przedstawieniem religii, które jest trywialne, a niektóre wypowiedzi bohaterów ocierają się wręcz o sekciarstwo.

Po przeczytaniu tej książki jestem naprawdę zła. Zła, bo autorka miała fajne pomysły, dobry styl i naprawdę mogłoby z tego powstać coś dobrego, gdyby Lidia Zelman postanowiła opisać jedną, dopracową historię, a nie kilka. Ani nie polecam, ani nie odradzam.

,,Miłość, która niczego nie buduje, umiera w straszliwych cierpieniach."

Chociaż czasy, gdy namiętnie zaczytywałam romanse paranormalne, przeminęły, nadal czasem lubię poczytać coś z tego gatunku. ,,Tożsamość anioła" to książka raczej nieznana, ale poruszająca podobne motywy aniołów, demonów czy Nefilim, co znane serie z tego gatunku jak ,,Dary Anioła" czy ,,Szeptem".

Andrea jest nieśmiałą studentką, która nie ma przyjaciół i izoluje się od...

Męcząca książka. Główna bohaterka strasznie mnie irytowała. Miałam wrażenie, że czytam gorszą wersję serii "Upadli" Kate Lauren. Nie sięgnę po kolejny tom.

Męcząca książka. Główna bohaterka strasznie mnie irytowała. Miałam wrażenie, że czytam gorszą wersję serii "Upadli" Kate Lauren. Nie sięgnę po kolejny tom.

Bardzo się męczyłam czytając tę książkę. Jestem fanką fantastyki i opowieści, które lekko się czyta, jednak tym razem się zawiodłam.
Poplątana fabuła, która nie ma większego sensu, brak opisów emocji i uczuć pomiędzy głównymi bohaterami. Nie ma tutaj jakiejkolwiek głębi.
Historia mnie nie wciągnęła dlatego tak słaba ocena .

Bardzo się męczyłam czytając tę książkę. Jestem fanką fantastyki i opowieści, które lekko się czyta, jednak tym razem się zawiodłam.
Poplątana fabuła, która nie ma większego sensu, brak opisów emocji i uczuć pomiędzy głównymi bohaterami. Nie ma tutaj jakiejkolwiek głębi.
Historia mnie nie wciągnęła dlatego tak słaba ocena .

Po prostu świetna-dobry początek trylogii. Jedna z moich ulubionych :)

Po prostu świetna-dobry początek trylogii. Jedna z moich ulubionych :)

Książka dosc fajna ale niestety nie polubiłam głównej bohaterki, co niestety zaważyło na mojej ocenie. Kaspar natomiast mnie wkurzal od 1 do ostatniej kartki

Książka dosc fajna ale niestety nie polubiłam głównej bohaterki, co niestety zaważyło na mojej ocenie. Kaspar natomiast mnie wkurzal od 1 do ostatniej kartki

Fakt że taka o kolejna młodzieżowa opowieść o miłości z paranormalnym tłem, ale jak mile byłam zaskoczona odkrywając że to polska autorka! Niczym nie odstaje od zagranicznych serii i aż mi głupio przyznać że nie wiem czy bym kupiła gdybym wiedziała że to rodzime - na pewno ominęłaby mnie fajna historia!

Fakt że taka o kolejna młodzieżowa opowieść o miłości z paranormalnym tłem, ale jak mile byłam zaskoczona odkrywając że to polska autorka! Niczym nie odstaje od zagranicznych serii i aż mi głupio przyznać że nie wiem czy bym kupiła gdybym wiedziała że to rodzime - na pewno ominęłaby mnie fajna historia!

Pod koniec czegoś zabrakło, jakby autorka nie wiedziała co pisać, ale zobaczymy jak akcja potoczy się dalej. Nie marudzę tylko zabieram się za czytanie kolejnej części ;)

Pod koniec czegoś zabrakło, jakby autorka nie wiedziała co pisać, ale zobaczymy jak akcja potoczy się dalej. Nie marudzę tylko zabieram się za czytanie kolejnej części ;)

pierwszy tom trylogii, który w gruncie rzeczy jest najsłabszym z całej serii,co nie znaczy,że złym. Zaczyna się dość interesująco,ale w miarę czytania narasta niechęć do głównej bohaterki, która " i by chciała,ale się boi". Co tu dużo mówić, irytujące dziewuszysko ;) W moim odczuciu pod koniec książki za dużo górnolotnych zwrotów w wypowiedziach bohaterki, mocno nacechowanych religijnym duchem, w zbyt dużej dawce naprawdę męczące.Nie mniej jednak,jak chwilę pocierpicie w pierwszej części, to dalej będzie już tylko lepiej :)

pierwszy tom trylogii, który w gruncie rzeczy jest najsłabszym z całej serii,co nie znaczy,że złym. Zaczyna się dość interesująco,ale w miarę czytania narasta niechęć do głównej bohaterki, która " i by chciała,ale się boi". Co tu dużo mówić, irytujące dziewuszysko ;) W moim odczuciu pod koniec książki za dużo górnolotnych zwrotów w wypowiedziach bohaterki, mocno...