Kochanek Czerwonej Gwiazdy

Kolejna smutna książka przedstawiająca losy dwóch gejów w czasach schyłku PRL.
Króciutka, na jeden wieczór.

Kolejna smutna książka przedstawiająca losy dwóch gejów w czasach schyłku PRL.
Króciutka, na jeden wieczór.

Mogłoby ciekawie, a napisane jest średnio.

Mogłoby ciekawie, a napisane jest średnio.

Chciałabym napisać opinie prosto z serca ale boję się, że dostanę bana XD 165 stron zmarnowanego czasu. Chociaż czyta się szybko.
Nie jestem konserwatystką, nie obrusza mnie konfiguracja czy wydarzenia przedstawione, z góry zaznaczam. Pozycja przegadana, napisana bełkotem, z żałosnym poczuciem humoru

Chciałabym napisać opinie prosto z serca ale boję się, że dostanę bana XD 165 stron zmarnowanego czasu. Chociaż czyta się szybko.
Nie jestem konserwatystką, nie obrusza mnie konfiguracja czy wydarzenia przedstawione, z góry zaznaczam. Pozycja przegadana, napisana bełkotem, z żałosnym poczuciem humoru

Książka dosyć osobliwa, przynajmniej dla mnie, bo nigdy czegoś takiego nie czytałem. Jej mocny język i tematyka, które przeszkadzały wielu osobom, akurat dla mnie nie były żadnym problemem.
Nie podobała mi się natomiast duża ilość wątków, które były przy tym dosyć zwięzłe. Jednocześnie działo się wiele, ale tak naprawdę mało, bo fabuła ciągle przeskakiwała do innych osób i zatrzymywała się przy nich tylko na krótką chwilę. Było to szczególnie rozczarowujące w przypadku wątku tytułowego, który stał się w pewnym momencie tylko tłem dla innych bohaterów i politycznych zdarzeń, a chwilami w ogóle można było zapomnieć o głównych bohaterach.
Wiele motywów wydawało mi się nierealnych i niekonsekwentnych. Jednocześnie mówiono o dyskrecji, tajemnicy i tabu a zaraz potem całkowicie to ignorowano, robiąc rzeczy niemal absurdalne.
Osobiście nie mogę jednak tej książki uznać za złą, bo z jakiegoś niezrozumiałego dla mnie powodu dobrze mi się to wszystko czytało. Nie była przy tym oczywiście wybitna i czuję, że gdyby ją dopracowano, uporządkowano wątki i rozszerzono te ważniejsze to byłaby już całkiem dobra, choć dalej osobliwa pod kątem klimatu.
Na pewno nie odradzam, ale jednocześnie nie polecam bez dobrego nastawienia i wytrwałości, bo po pierwszym rozdziale byłem zdezorientowany i nie miałem pojęcia w jaką stronę to wszystko zmierza.

Książka dosyć osobliwa, przynajmniej dla mnie, bo nigdy czegoś takiego nie czytałem. Jej mocny język i tematyka, które przeszkadzały wielu osobom, akurat dla mnie nie były żadnym problemem.
Nie podobała mi się natomiast duża ilość wątków, które były przy tym dosyć zwięzłe. Jednocześnie działo się wiele, ale tak naprawdę mało, bo fabuła ciągle przeskakiwała do innych osób i...

Większość książek, które ostatnio opisywałem, to pozycje nowe lub prawie nowe, napisane i wydane w ostatnich latach. Zapewne dlatego, że dawniej powieści z wątkiem LGBT było jak na lekarstwo i dopiero teraz takowe się pojawiają. Tym razem jednak postanowiłem sięgnąć do czegoś starszego - czyli to książki "Kochanek Czerwonej Gwiazdy" Witolda Jabłońskiego, będącej w zasadzie jednym z klasyków polskiej powieści gejowskiej.

Dziwna to książka, zupełnie inna niż ugrzecznione lub napompowane hurraoptymizmem współczesne pozycje (zwłaszcza te zza oceanu). Chwilami wulgarna, a nawet brutalna, na pewno nie jest książką dla wszystkich. Jeśli szukacie miłego, gejowskiego romansidła, to nie tutaj. Tu jest brudno, surowo i homofobicznie, a fabuła skupia się na trudnym i niebezpiecznym życiu gejów w epoce późnego PRL-u. Autor, znany głównie z fantastyki, napisał tę książkę na zamówienie w latach '90, aczkolwiek pojawiła się dopiero w 2011 r. i być może dlatego nie uzyskała aż takiego rozgłosu. Po prostu - wtedy, krótko po zniesieniu cenzury, z pewnością byłaby sporym szokiem, a teraz już nie bardzo (choć nadal jest mocna).

Moja ocena to 7.0 i polecam, bo na pewno warto się z nią zapoznać. Co prawda, chwilami jest zbyt wiele metafor i poetyki (moją wisienką na torcie jest "parowóz dziejów z czerwoną gwiazdą na czubku wjeżdżający do czarnego tunelu":)),ale nie przeszkadza to w odbiorze. Warto!

Większość książek, które ostatnio opisywałem, to pozycje nowe lub prawie nowe, napisane i wydane w ostatnich latach. Zapewne dlatego, że dawniej powieści z wątkiem LGBT było jak na lekarstwo i dopiero teraz takowe się pojawiają. Tym razem jednak postanowiłem sięgnąć do czegoś starszego - czyli to książki "Kochanek Czerwonej Gwiazdy" Witolda Jabłońskiego, będącej w zasadzie...

Książka, która została napisana na zamówienie i na narzucony temat i to niestety widać. Dużo tu wątków i scen, które miały szokować czytelnika, szczególnie w czasach, gdy autor tworzył tę powieść. I choć w posłowiu autor się czytelnikowi tłumaczy, mnie te tłumaczenia zupełnie nie przekonują, gdyż tego rodzaju książka raczej nie działa na plus dla środowiska LGBT, a historia nie jest peanem na temat miłości i tolerancji, jak autor twierdzi.

Czy dzisiaj ta pozycja ma nam coś ciekawego do zaoferowania? Nieszczególnie. Raczej nie wnosi nic nowego, a portrety postaci nie są zbyt pogłębione. Sądzę, że historia dwóch, bardzo odmiennych od siebie mężczyzn, żyjących w czasie dużych przemian politycznych, byłaby znacznie ciekawszym motywem powieści, a te wszystkie inne i bardziej szokujące watki z powodzeniem autor mógł sobie darować. Tutaj zaś dostajemy dużo postaci, kilka wątków, a sporo z nich wyliczonych tak, żeby czytelnika... no właśnie, co? Oburzyć, zbulwersować? Tylko po co?

Nie kupuję tej pozycji. Przeczytać, zapomnieć.

Książka, która została napisana na zamówienie i na narzucony temat i to niestety widać. Dużo tu wątków i scen, które miały szokować czytelnika, szczególnie w czasach, gdy autor tworzył tę powieść. I choć w posłowiu autor się czytelnikowi tłumaczy, mnie te tłumaczenia zupełnie nie przekonują, gdyż tego rodzaju książka raczej nie działa na plus dla środowiska LGBT, a historia...

Lubię literaturę z wątkami przemocy, relacji władzy, podległości, drobnej przestępczości... szczególnie jeśli wszystkie te kwestie łączą są z wymiarem seksualnych zależności. Lubię nawet pewien poziom wulgarności cisnącej w czytelnika swoją dosłownością. Jest tego sporo w książce Jabłońskiego.

Ale jest też miłość, tak autentyczna i szczera, i pojawiająca się oraz wzrastająca w tak zawiłych kontekstach i okolicznościach, że aż wywołująca rumieńce na policzkach. Choć bliżej temu tekstowi do literatury pulpowej niż wielowymiarowej narracji Geneta, właśnie przez tę umiejętność wzbudzenia szczerego zaangażowania czytelnika w losy polskiego kleryka i radzieckiego żołnierza z końca lat 80. daję książce 6 zamiast 4 gwiazdek.

Warto też wspomnieć o ciekawej strukturze powieści. Każdemu rozdziałowi przypisane są kolejne wielkie arkana Tarota, co znajduje sensowne odzwierciedlenie w ich treści. I chyba należy podziękować za próbę nakreślenia portretów psychologicznych "pedałów" schyłku PRL-u oraz osób dotkniętych traumą przemocy fizycznej wraz z opisem mechanizmów ich reprodukcji. Nie bez znaczenia jest też próba zmierzenia się z kołtuńską moralnością polskiego społeczeństwa i próba nakreślenia obrazu przejęcia władzy nad sumieniami Polaków przez Kościół Katolicki w trakcie zmiany ustrojowej.

Choć miejscami brakowało mi większej głębi i powtarzalność językowa w pewnym momencie zaczęła mnie nużyć, to lektura "Kochanka czerwonej gwiazdy" sprawiła mi sporo przyjemności. Sięgałem do następnych rozdziałów jak do kolejnych odcinków wciągającego serialu.

Lubię literaturę z wątkami przemocy, relacji władzy, podległości, drobnej przestępczości... szczególnie jeśli wszystkie te kwestie łączą są z wymiarem seksualnych zależności. Lubię nawet pewien poziom wulgarności cisnącej w czytelnika swoją dosłownością. Jest tego sporo w książce Jabłońskiego.

Ale jest też miłość, tak autentyczna i szczera, i pojawiająca się oraz...

Od początku czułam, że nie jest to książka, która pasuje do obecnych tęczowych wydań. Jest inna. Przesiąknięta tamtymi czasami, słownictwem, homofobią, transfobią, stereotypami, społeczeństwem... Jest wulgarna, z wątkiem pedofilii w tle, szokująca i brutalna.

Na losy bohaterów działa smutna i agresywna socjalistyczna rzeczywistość, akurat wtedy gdy zakochali się od pierwszego wejrzenia, a potem dużo się dzieje. Im dalej tym książka była bardziej ludzka, może z powodu niektórych postaci, które pokazały, że rozumieją, a za rozumieniem szła pomoc.

W tak krótkim utworze autor zdołał sprawnie umieścić polską rzeczywistość przed powstaniem Solidarności (jest rys historyczny),udział w partii, władzę, radzieckie wojsko, szkodliwe dziennikarstwo, politykę, młodzieńcze lata gejów, wrażliwość na piękno i sztukę, teatr - i w to wszystko wpakował chłopca z seminarium z rosyjskim żołnierzem.

Od początku czułam, że nie jest to książka, która pasuje do obecnych tęczowych wydań. Jest inna. Przesiąknięta tamtymi czasami, słownictwem, homofobią, transfobią, stereotypami, społeczeństwem... Jest wulgarna, z wątkiem pedofilii w tle, szokująca i brutalna.

Na losy bohaterów działa smutna i agresywna socjalistyczna rzeczywistość, akurat wtedy gdy zakochali się od...

Na tle wysypu powiastek z lat 90 to dziełko (sic!),ze względu na swoją bezpośredniość i jawny krytycyzm prawej jak i lewej strony, mogłoby zabłysnąć zbyt intensywnie w oczy ówczesnego bigoteryjnego i powoli zachłystującego się spuszczeniem z cenzuralnej smyczy niezmiennie konformistycznego społeczeństwa. Możliwe, że zatrzęsłoby chociaż troszeczkę, mocno wyposzczonym rynkiem wydawniczym, który wchłaniał w tamtym momencie każdą ramotę, jednak nigdy nie dane nam będzie się tego dowiedzieć.
Kochanek został po raz pierwszy wydany prawie 20 lat od momentu powstania i pomimo zapewnień autora, że się w ogóle nie zestarzał, po niespełna 10 latach od premiery fabularnie i stylistycznie wypada co najmniej infantylnie. Nagromadzenie ciekawych szczegółów z życia gejów w PRL-u czy grzeszków kleru lepiej wyglądałyby jako reportaż, co przemknęło przez myśl Panu Jabłońskiemu o czym czytamy w „Od Autora”, jednak postanowił on sklecić z zebranych materiałów jałowe romansidło, jak przyznaje jedynie dla pieniędzy, i to wyraźnie widać, gdyż poziomem literackim dorównuje aktualnym polskim bestsellerom. Ogromny plus za ilustracje Izanagi. To jedyny powód dla którego ta książka pozostanie na mojej półce.

Na tle wysypu powiastek z lat 90 to dziełko (sic!),ze względu na swoją bezpośredniość i jawny krytycyzm prawej jak i lewej strony, mogłoby zabłysnąć zbyt intensywnie w oczy ówczesnego bigoteryjnego i powoli zachłystującego się spuszczeniem z cenzuralnej smyczy niezmiennie konformistycznego społeczeństwa. Możliwe, że zatrzęsłoby chociaż troszeczkę, mocno wyposzczonym...

Witold Jabłoński pisze świetnie, niezależnie od tego, co stanowi temat jego książki. Doskonale panuje nad językiem, a fabułę prowadzi w sposób niezwykle wciągający. Aż dziw, że tak niewiele mówi się o tym pisarzu, który warsztatem przewyższa wiele aktualnych gwiazd literatury. Zapewne problemem jest jego szczerość, Jabłoński nazywa rzeczy po imieniu i nie bawi się w żadne kurtuazje. "Kochanek Czerwonej Gwiazdy" to książka bolesna, zwłaszcza dla tych, którzy pamiętają przełom i upadek komuny w Polsce. Wszyscy byliśmy zdezorientowani, wszyscy jednak wierzyliśmy w to, że będzie lepiej. Nikt nie przewidział, że cenzura komunistyczna zostanie zamieniona na cenzurę katolicką i że to jarzmo będzie o wiele trudniej zrzucić. Oczywiście, to nie jest książka o kościele, ale ta gorzka myśl najmocniej przebija z całej tej historii.

Witold Jabłoński pisze świetnie, niezależnie od tego, co stanowi temat jego książki. Doskonale panuje nad językiem, a fabułę prowadzi w sposób niezwykle wciągający. Aż dziw, że tak niewiele mówi się o tym pisarzu, który warsztatem przewyższa wiele aktualnych gwiazd literatury. Zapewne problemem jest jego szczerość, Jabłoński nazywa rzeczy po imieniu i nie bawi się w żadne...