Pieśń misji

„Pieśń misji” to kolejna książka klasyka literatury szpiegowskiej po zburzeniu muru berlińskiego.

Trzeba powiedzieć, że John le Carré najlepsze książki napisał w czasach zimnej wojny. Fabuła tej powieści, rozgrywaj się na tle chaosu panującego we współczesnym Kongu i prób międzynarodowego syndykatu finansowego do przeprowadzenia zamachu w jednej z jego prowincji.
Całość opowiedziana z punktu widzenia przypadkowego uczestnika.

Przy okazji le Carré porusza problemy rasizmu i postkolonializmu, łączące się wyzyskiwaniem czarnej Afryki i jej bogactw naturalnych. Przejmująco przedstawia pogardę białych elit dla tego kontynentu, pogardę, która uzasadnia każdą podłość, bo przecież Afrykanie nie potrafią się rządzić i lepiej, żeby robili to za nich biali.
A że przy okazji parę osób zginie, kogo to obchodzi...
Chociaż przedstawione w książce wydarzenia są fikcyjne, wyraźnie i szczegółowo przedstawiają problemy rasowe i polityczne tej części Afryki.

Niestety, pierwsza część książki ciągnie się niemiłosiernie, właściwie do jednej trzeciej nic się nie dzieje, dopiero potem akcja rusza z kopyta i robi się interesująco. Ale mimo to polecam wszystkim cierpliwym i zainteresowanym ambitną literaturą sensacyjną.

„Pieśń misji” to kolejna książka klasyka literatury szpiegowskiej po zburzeniu muru berlińskiego.

Trzeba powiedzieć, że John le Carré najlepsze książki napisał w czasach zimnej wojny. Fabuła tej powieści, rozgrywaj się na tle chaosu panującego we współczesnym Kongu i prób międzynarodowego syndykatu finansowego do przeprowadzenia zamachu w jednej z jego prowincji.
Całość...

Ciekawa ksiazka.
Nie jest to typowa opowieść szpiegowska.
Jest intryga injest historia tajnej operacji. Autor traktuje te rzeczy jako tło, okazje do opowiedzenia i przedstawienia "jak to sie robi".
Mam wrażenie że jest to przedstawione nie z bajerem filmów o Jamesie Bondzie tylko że bolesnością prawdy - prawdy że wielkość i bezpieczeństwo UK jest zbudowane na przemocy i gwałcie. Do tego książkę się dobrze czyta i jest trochę zabawnych momentów.
Na ile jest to chociaż trochę zbliżone do prawdy nie wiem.
Ale niskie oceny myślę se biorą się z tego że ludzie chcieli czytać o przystojnym agencie a przeczytali o tym że wladze są gotowe wyżynać ludzi beż pardonu byleby zagarnąć złoża a potem jeszcze obwinić o wszystko "durnych" tubylców.
Ja polecam.

Ciekawa ksiazka.
Nie jest to typowa opowieść szpiegowska.
Jest intryga injest historia tajnej operacji. Autor traktuje te rzeczy jako tło, okazje do opowiedzenia i przedstawienia "jak to sie robi".
Mam wrażenie że jest to przedstawione nie z bajerem filmów o Jamesie Bondzie tylko że bolesnością prawdy - prawdy że wielkość i bezpieczeństwo UK jest zbudowane na przemocy i...

Niestety nie porwała mnie. O ile książki autora z pierwszego 30 lecia jego twórczości czytałem z zapałem to w kolejnych widzimy utarty wcześniej szlak. Zawsze ciekawie zakreślone problemy społeczne, polityczne, etyczne natomiast sposób ich przedstawienia staje się pewną rutyną. Znając wcześniejsze książki autora nie trudno przewidzieć dalszą część akcji. Czytamy zatem dalej dla poznania przemyśleń i (gorzkich) refleksji dotyczących otaczającego nas świata.

Niestety nie porwała mnie. O ile książki autora z pierwszego 30 lecia jego twórczości czytałem z zapałem to w kolejnych widzimy utarty wcześniej szlak. Zawsze ciekawie zakreślone problemy społeczne, polityczne, etyczne natomiast sposób ich przedstawienia staje się pewną rutyną. Znając wcześniejsze książki autora nie trudno przewidzieć dalszą część akcji. Czytamy zatem dalej...

Nie porwała mnie niestety, chociaż początek bardzo mnie zachęcił. Dobrnęłam do końca, ale raczej z szacunku dla autora.

Nie porwała mnie niestety, chociaż początek bardzo mnie zachęcił. Dobrnęłam do końca, ale raczej z szacunku dla autora.

O problemach Afryki, o tym, jak Europejczycy nie rozumieją Afryki, jak wciąż zazębia się polityka państw afrykańskich i polityka dawnych imperiów i jak ważni dla wywiadu są tłumacze.
Chociaż jego kariera szpiegowska była krótka i zakończyła się w latach sześćdziesiątych (zdradził go Kim Philby),to mam silne wrażenie, że John le Carre zachował kontakt z "firmą", bo nadal rozumiał świat tajnych służb mimo mijających dekad i zachodzących zmian.

O problemach Afryki, o tym, jak Europejczycy nie rozumieją Afryki, jak wciąż zazębia się polityka państw afrykańskich i polityka dawnych imperiów i jak ważni dla wywiadu są tłumacze.
Chociaż jego kariera szpiegowska była krótka i zakończyła się w latach sześćdziesiątych (zdradził go Kim Philby),to mam silne wrażenie, że John le Carre zachował kontakt z "firmą", bo...

Wciąga w intrygę i ciekawie przedstawia sytuację we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga - Kiwu. Niestety, nadal aktualną...

Wciąga w intrygę i ciekawie przedstawia sytuację we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga - Kiwu. Niestety, nadal aktualną...

Trzymająca w napięciu z dozą humoru "opowieść" szpiegowska jak to u John'a le Carre'go.

Trzymająca w napięciu z dozą humoru "opowieść" szpiegowska jak to u John'a le Carre'go.

Książkę "czytałem" w postaci audiobooku, w samochodzie, będąc w trasie w delegacji. Niestety, nie zachwyciła mnie: kiepski bohater, nudna akcja. I tylko dlatego, że nie miałem już nic innego do słuchania, "Pieśń..." dosłuchałem do końca tylko z wielkim samozaparciem.

Książkę "czytałem" w postaci audiobooku, w samochodzie, będąc w trasie w delegacji. Niestety, nie zachwyciła mnie: kiepski bohater, nudna akcja. I tylko dlatego, że nie miałem już nic innego do słuchania, "Pieśń..." dosłuchałem do końca tylko z wielkim samozaparciem.

Sięgnąłem po tę książkę, bo przypomniały mi się kontrowersje na temat jej autora. Kilka lat temu ukazało się parę artykułów, które stwierdzały wprost, że John le Carré nigdy nie był szpiegiem, że to po prostu chwyt marketingowy z jego strony.

Bruno Salvador, syn katolickiego księdza i nieznanej Murzynki, okazał się genialnym lingwistą i opanował wiele języków, narzeczy i gwar afrykańskich, a do tego angielski i francuski. W związku z tym pracuje jako tłumacz dla różnych urzędów i instytucji, w tym dla brytyjskiego wywiadu.
W „Pieśni misji” Bruno Salvador stara się zdemaskować przygotowania do zamachu stanu w prowincji Konga, Kivu.

Moim zdaniem jest to powieść naiwna i nudna.

Sięgnąłem po tę książkę, bo przypomniały mi się kontrowersje na temat jej autora. Kilka lat temu ukazało się parę artykułów, które stwierdzały wprost, że John le Carré nigdy nie był szpiegiem, że to po prostu chwyt marketingowy z jego strony.

Bruno Salvador, syn katolickiego księdza i nieznanej Murzynki, okazał się genialnym lingwistą i opanował wiele języków, narzeczy i...

Moja pierwsza książka LeCarrre'a
Mega męczenie czytelnika.
Chyba, źle trafiłem z tym tytułem.
Tematyka książki może i interesującą ale dla koneserów Konga a nie książek szpiegowskich

Moja pierwsza książka LeCarrre'a
Mega męczenie czytelnika.
Chyba, źle trafiłem z tym tytułem.
Tematyka książki może i interesującą ale dla koneserów Konga a nie książek szpiegowskich