Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń

Okładka książki Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń autora Jens Lapidus, 9788374145039
Okładka książki Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń
Jens Lapidus
7,2 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. Cykl: Czarna Trylogia Sztokholmska (tom 1) Seria: Mroczna Seria kryminał, sensacja, thriller
576 str. 9 godz. 36 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Czarna Trylogia Sztokholmska (tom 1)
Seria:
Mroczna Seria
Tytuł oryginału:
Snabba cash: hatet, drivet, jakten
Data wydania:
2008-11-28
Data 1. wyd. pol.:
2008-11-28
Liczba stron:
576
Czas czytania
9 godz. 36 min.
Język:
polski
ISBN:
9788374145039
Tłumacz:
Mariusz Kalinowski
Średnia ocen
7,2 7,2 / 10
31 opinii 277 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Posłuchaj fragmentu
00:00 /00:00
Reklama

Kup Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń

Hana
Hana
książek na półce przeczytane 2014 napisanych opinii 2014

Oceny książki Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń

Średnia ocen
7,2 / 10
277 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
20 ocen
9
40 ocen
8
60 ocen
7
77 ocen
6
45 ocen
5
21 ocen
4
3 ocen
3
6 ocen
2
4 ocen
1
1 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń

avatar
196
173
Waldigie
16.12.2024
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Bardzo dobry skandynawski kryminał, a nawet bardziej książka gangsterska, czy sensacyjna opisująca narkotykowe gangi w Szwecji prowadzone głównie przez emigrantów. Wątki trzech bohaterów coraz bardziej się zbliżają, aż do emocjonującego finału.
Świetnie się czyta. Sięgam po drugi tom...
Edit: Obejrzałem ekranizację z 2010 r.: Nieco odbiega od książki, ale bardzo dobrze się ogląda. Trochę kryminał, trochę sensacja. Wartka akcja i dobra intryga. Warto.

Bardzo dobry skandynawski kryminał, a nawet bardziej książka gangsterska, czy sensacyjna opisująca narkotykowe gangi w Szwecji prowadzone głównie przez emigrantów. Wątki trzech bohaterów coraz bardziej się zbliżają, aż do emocjonującego finału.
Świetnie się czyta. Sięgam po drugi tom...
Edit: Obejrzałem ekranizację z 2010 r.: Nieco odbiega od książki, ale bardzo dobrze się...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
423
103
Miro777
25.09.2024
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

WOW !!!!

WOW !!!!

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
50
26
Czytacz
07.12.2023
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Grubo, szybko, wulgarnie, brutalnie, pikantnie, zabawnie.... Niesamowicie mi się to podobało. Dla mnie na równi z "Dziewczyną z Tatuażem" dwa najlepsze Skandynawskie kryminały.

Po paru latach od przeczytania uświadomiłem sobie, że w podobny sposób co pisze Jens Lapidus, swoje filmy robi Patryk Vega, który już podoba mi się dużo mniej.

To ciekawe, że te same rzeczy w książce fascynują a w filmie już rażą.

Grubo, szybko, wulgarnie, brutalnie, pikantnie, zabawnie.... Niesamowicie mi się to podobało. Dla mnie na równi z "Dziewczyną z Tatuażem" dwa najlepsze Skandynawskie kryminały.

Po paru latach od przeczytania uświadomiłem sobie, że w podobny sposób co pisze Jens Lapidus, swoje filmy robi Patryk Vega, który już podoba mi się dużo mniej.

To ciekawe, że te same rzeczy w...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

767 użytkowników ma tytuł Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń na półkach głównych
  • 400
  • 363
  • 4
97 użytkowników ma tytuł Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń na półkach dodatkowych
  • 65
  • 14
  • 5
  • 4
  • 3
  • 3
  • 3

Tagi i tematy do książki Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń

literatura szwedzka Sztokholm

Inne książki autora

Więcej
więcej
Jens Lapidus
Jens Lapidus
Szwedzki pisarz, autor powieści kryminalnych. Z wykształcenia jest prawnikiem. Debiutował w r. 2006 powieścią "Szybki cash" ("Snabba Cash"). Jej akcja rozgrywa się w Sztokholmie, głównie w środowisku imigranckim, choć pojawiają się również opisy wyższych sfer. Powieść zaczynają motta zaczerpnięte z twórczości Jamesa Ellroy'a i Dennisa Lehane. "Snabba Cash" jest pierwszą częścią planowanej trylogii, druga ("Aldrig fucka upp") ukazała się w Szwecji w r. 2008, a trzecia ("Livet deluxe") w r. 2011.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Między tęsknotą lata a chłodem zimy Leif GW Persson
Między tęsknotą lata a chłodem zimy
Leif GW Persson
Książkę faktycznie dość trudno się czyta. Żeby nie pomylić bohaterów, robiłam notatki;-),ale mam wrażenie, że sam autor, tłumacz lub edytor miejscami mylił ich imiona. Na plus - poczucie humoru autora. Akcja na tyle wciągająca, że sięgnęłam po kolejny tom.
Kasia K - awatar Kasia K
ocenił na64 lata temu
Ostatni dobry człowiek A.J. Kazinski
Ostatni dobry człowiek
A.J. Kazinski
Nie jest to książka wyjątkowa, ale czyta się przyjemnie, z chęcią poznania dalszego ciągu. Ma też dozę oryginalności, a więc stanowi dobrą rozrywkę. W różnych częściach świata giną ludzie. Na ciele każdego z nich pojawia się szczególne znamię. Pytanie, czy to przypadek, że zginęli właśnie oni, czy dobór jest jednak starannie przygotowany. No i dlaczego giną? O ile w zarysie fabuły wszystko się zgadza, o tyle bzdurnym jest stwierdzenie z okładki, że powieść jest thrillerem filozoficznym. Z filozofią bowiem ma niewiele wspólnego. Nie dowiemy się z tej książki niczego, nie daje też do myślenia. Filozofii jest w niej tyle, co w książce telefonicznej. Ale, jak napisałem wcześniej, to całkiem przyjemna rozrywka.
klajner - awatar klajner
ocenił na63 lata temu
Umierający detektyw Leif GW Persson
Umierający detektyw
Leif GW Persson
Mieszane uczucia. Z jednej strony irytują powtórzenia, zbędne wydawałoby się detale, wczesne rozwiązanie zagadki. Z drugiej wszystkie te zabiegi budują zapadający w pamięć klimat opowieści, co rzadko zdarza się w przypadku „kryminałów”. Dam więc jeszcze Perssonowi szansę.
paszczak - awatar paszczak
ocenił na61 rok temu
Mały złoty pierścionek Kjell Ola Dahl
Mały złoty pierścionek
Kjell Ola Dahl
Trochę przypadkowo trafiłem na ten kryminał z Norwegii, a że jestem fanem skandynawskich klimatów, to dałem szansę. To było o wiele lepsze niż twórczość tego Nesbo, który jest totalnie przereklamowany. W zasadzie tylko końcówka nie zrobiła szału i wpadła w sztampę, ale cała fabuła była bardzo solidna. Zbrodnia na młodej kobiecie, różne tropy, wielu podejrzanych i rzetelne śledztwo i policyjna robota. Ten duet gliniarzy dał się lubić, czytało się szybko jako rozrywkę, ale nie było obrażania inteligencji czytelnika. W swojej bibliotece nie mam nic więcej tego autora, a chętnie bym jeszcze wrzucił jako coś luźniejszego. Okładka zwiastuje straszny kicz i gniota, ale to tylko pozory. Dobry kryminał.
Bitel - awatar Bitel
ocenił na76 miesięcy temu
Zimna stal Jens Lapidus
Zimna stal
Jens Lapidus
Druga część kryminalnej trylogii sztokholmskiej, jednak bardzo luźno połączona z pierwszą. Natomiast napisana w bardzo podobny sposób - trzej bohaterowie - policjant, drobny gangster i były najemnik, trzy odrębne wątki, które zbliżają się do siebie aż do wspólnego finału. W tle współczesna Szwecja w pełnej krasie, ale też zabójstwo Olofa Palmego sprzed lat. Ja bardzo lubię ten styl pisania Jensa Lapidusa, wciąga mnie, dobrze mi się czyta i sięgam od razu po trzecią część.
Waldigie G - awatar Waldigie G
ocenił na710 miesięcy temu
Siódmy dzień Jens Høvsgaard
Siódmy dzień
Jens Høvsgaard
Książka ma ciekawą fabułę i dobrze się czyta. Jak to w przypadku „północnych” kryminałów, autor wprowadza dużą ilość wątków, oraz postaci. Bohater wiecznie dzwoni do kogoś, kto nie odbiera, nagrywa się na sekretarkę lub wysyła smsy, co wprowadza dreszczyk ciągłego niedoinformowania i oczekiwania na ważne dane. Kontrolowanego chaosu dodaje fakt mnogości zajęć bohatera, oraz wielowątkowości powieści. Słabą stroną powieści jest główny bohater, chociaż jest kreowany na honorowego obrońcę wolnej i rzetelnej prasy, nadal jest irytującym dziennikarzyną. Z jednej strony autor kreuje go na prześmiewcę taniej sensacji i poważnego zawodowca, z drugiej jednak wkłada mu w usta łapanie innych za słówka, nadinterpretację wypowiedzi i tandetne teksty najniżej żerujących pismaków. No i seks. Dużo seksu. Lecą na gościa jak do miodu, ale on jest twardy i wierny swojej żonie. Chodzi do klubów go-go, śpi z innymi, podaje ręcznik pod prysznicem, podgląda, ogląda filmy porno z koleżankami, w których te występowały, ale seksu twardo odmawia. Codzienność. To samo z alkoholem. Piją go jak coca-cole. Wiecznie napalone panienki i litry wina, codzienność duńskich dziennikarzy. Podsumowując, książka jest dobra, szybko się czyta, bohater od razu powinien dostać etat w służbach specjalnych, a zakończenie pozostawia niewyjaśnione wątki. Mimo to polecam do bezrefleksyjnego czytania na plaży. Ciekawostka: Duńsko-szwedzko-północne kryminały swego czasu cieszyły się u nas ogromną popularnością. Do tego stopnia, że nawet… po prostu Ove Løgmansbø.
BartłomiejNieBartosz - awatar BartłomiejNieBartosz
ocenił na77 lat temu
Mężczyzna w oknie Kjell Ola Dahl
Mężczyzna w oknie
Kjell Ola Dahl
Bardzo fajny kryminał! Autor z czułością opisuje swoich bohaterów z policji, nie szczędząc im jednak odrobiny ironii. Do tego sensownie zawiązana i rozwiązana sprawa, plus lokalny klimat Oslo zimą, nader mroźną. Na minus poczytuję niedbałość tłumaczki i brak korekty, co było zauważalne w kilku momentach. I tak jak błędny przypis do lokalizacji dzielnicy Oslo (Lamberseter leży na południowym wschodzie, nie na północnym zachodzie Oslo),tak dosłownie przetłumaczone jak się domyślam idiomy czy zdania to już zbyt wionie dość kiepskim podejściem do jakości tekstu. Mimo to warto przeczytać, bo to niezła rozrywka :)
Malk - awatar Malk
ocenił na81 rok temu
Mężczyzna, który przychodził w niedzielę Thomas Kanger
Mężczyzna, który przychodził w niedzielę
Thomas Kanger
Prolog Czas wilka „Był teraz innym człowiekiem. Miał uporządkowane życie. Kto by wtedy przypuszczał? Zdarzał się, że wracał myślami w przeszłość. Coraz rzadziej, bo lepiej nie grzebać w tym, co było. Czasem mu się to jednak zdarzało, Ciekawe, co się z nią stało i czy kiedykolwiek się dowie?”( s.8.) Thomas Kanger, Mężczyzna, który przychodził w niedzielę, przekł. M. Rey – Radlińska, Wyd. Czarne, Wołowiec 2009. Seria ze strachem proponuje Czytelnikowi, m. in. Wielkanoc z tygrysem D. Foksa czy J. Seghersa, Zbyt piękną dziewczynę. W przypadku T. Kangera i „Mężczyzny, który...” uwagę CZYTELNIKA przykuwa okładka, wyrazista w swym rysunku z dziką bestią (wilkiem) o szponiastych pazurach i przerażoną ofiarą. T. Kanger -to dziennikarz szwedzki, autor kilku kryminałów, których bohaterką jest piękna Elina Wiik, funkcjonariuszka policji. Od pierwszych stron Czytelnik wie, że ma do czynienia z bardzo dobrym kryminałem, napisanym przez mało znanego autora, który jednak nie ustępuje czołówce skandynawskiej, od H. Mankella poczynając, przez C. Lackberg czy Nessera, na Larssonie kończąc. Mistrzowska narracja biegnie dwoma ścieżkami (jest wątek dawnego śledztwa, w sprawie śmierci dziewczyny odnalezionej w lesie, które lada moment może zostać przedawnione i drugi …). Wszystkie zawiłe supły (jak przystało na kryminał) zostaną rozwiązane bez zbędnej zwłoki na oczach czytającego. Zaskakuje akcja, zaskakuje sprawność narracyjna autora, zaskakuje rozwiązanie. Letnią przygodę ze szwedzkim kryminałem warto kontynuować wraz z T. Kangerem. Zawodowiec. 7/10
zoe - awatar zoe
ocenił na77 miesięcy temu
Andaluzyjski przyjaciel Alexander Söderberg
Andaluzyjski przyjaciel
Alexander Söderberg
Sophie była wdową wychowującą syna i kobietą chowającą się w samotności. W enklawę spokoju gwarantującego izolację od świata uczuć. Wydawało się jej, że ten stan trwa już wieki i na wieki pozostanie. Jednak nie dla jej serca, rządzącego się swoimi, niezależnymi od rozumu prawami, które uznało, że to wystarczająco długo, by zatęsknić za czymś spontanicznym i nieprzemyślanym. Wydawało się jej, że umówienie się na spotkanie z byłym pacjentem szpitala, w którym pracowała jako pielęgniarką, będzie zwykłą randką. I było. Tyle że Hector, którego zaproszenie przyjęła, nie był przeciętnym człowiekiem i nie był zwykłym mężczyzną. Należał do elity świata przestępczego. Był dobrym człowiekiem według jego przyjaciół i bardzo niebezpiecznym, bezwzględnym, wyrachowanym przestępcą według szwedzkiej policji, która, wykorzystując nawiązującą się znajomość pary, zaproponowała kobiecie współpracę. Agentka Gunilla pozostawiła jej wybór, apelując do jej moralnego serca – postąp właściwie i ignorując potrzebę serca namiętnego. Sophie, zwykła kobieta z systemem wartości charakterystycznym dla pielęgniarki, mającym ogromne znaczenie dla jej dalszego postępowania i podejmowanych działań, stanęła na skrzyżowaniu interesów międzynarodowych grup przestępczych i szwedzkiej policji. Wbrew swej woli znalazła się na linii strzału frontu wojny o wpływy, w której stawką była władza, pieniądze i życie. Bezbronna. Jednak to właśnie ona była jedynym, stałym punktem odniesienia w powoli rozwijającej się akcji. Wielowątkowej, ale linearnej w czasie. Ogromny wpływ na tak poprowadzoną fabułę miała profesja scenarzysty autora. Losy bohaterów poznawałam w miarę upływu czasu, będąc tak samo zaskakiwaną rozwojem wydarzeń, jak oni sami. Nigdy nie wiedziałam, z której strony nadlecą kule, kto pierwszy uderzy w twarz na odlew (płeć kobieca nie chroniła przed agresją),pod czyją nogą rozpadną się drzwi w na pozór spokojnym miejscu i kiedy dowiem się o zdradzie. Wspólność przeżywanych emocji w jednym czasie i miejscu wiązała mnie podwójnie z poszczególnymi bohaterami, pozwalając na budowanie ich obrazu fizycznego i profilu psychologicznego. To było bardzo niebezpieczne. Nic tak nie zbliża i nie wiąże, jak wspólne przeżycia i zrozumienie motywów postępowania, którymi można później wytłumaczyć najokrutniejsze przestępstwo. Sophie była jedynym jasnym punktem moralnym ukazującym mroczność duszy i pokrętność wypaczonej logiki innych. Przynajmniej tak wydawało mi się na początku powieści, ale na początku wiele mi się wydawało. Niejednoznaczność charakterów postaci to pułapka, w którą wpadałam bardzo często. Linearność mi w tym nie pomagała, raczej przypominała naprzemiennie przeplatany sekwencjami kadrowymi film z wartką akcją, po której następowało wyciszenie, ale pełne napięcia. Ono nie znikało nigdy. Przenosiło się z dynamiki akcji na dynamikę szarpiących bohaterami emocji i myśli. To warstwa psychologiczna była najważniejsza w tym thrillerze, pozostawiając warstwę sensacyjną w roli koniecznej bazy do opowieści o ułomności ludzkiej natury. Niezbędnego tła do ukazania nieprzewidywalności człowieczej psychiki w walce ze słabościami w rozpaczliwym odnajdywaniu się w ekstremalnej rzeczywistości. Autor, w odróżnieniu od scenariusza, wykorzystał możliwości, jakie stwarza powieść i rozbudował brawurowo warstwę psychologiczną, analizując szczegółowo stany wewnętrzne (uzewnętrzniane w zachowaniu i myślach) kreowanych bohaterów. Dzięki temu postępowanie Hectora z czasem zaczęłam uważać za uczciwe (sic!),a Gunilli, przedstawicielki prawa, za podłe. A między tymi hybrydowymi skrajnościami autor jeszcze umieścił bardzo ciekawe w swojej różnorodności spektrum policjantów, przestępców i zwykłych ludzi wplątanych w wydarzenia, wymykających się jednoznacznemu zaszufladkowaniu. Na dodatek wszystkich umieścił w mechanizmach wpływów, zmiennych priorytetach otoczenia, zależnościach międzyludzkich i nieobliczalnych, chwiejnych emocjach indywidualnych, dyktujących ostateczny wybór moralny. Nieprzewidywalny. Do końca nie byłam pewna niczego i nikogo, tak jak zmienna jest psychika ludzka. Autor, decydując się na debiut prozatorski, który jest pierwszą częścią trylogii o Sophie Brinkman i Hektorze Guzmanie, pokazał, że nie tylko potrafi szkicować i syntetyzować, ale również szczegółowo analizować stany człowieka, których w scenariuszu filmowym nie można pokazać, a jedynie zasugerować. Skrupulatnie, z premedytacją i do granic możliwości wykorzystał tę szansę, jaką dała mu powieść. Być może dlatego zwolennicy klasycznej sensacji mogą być zawiedzeni, a amatorzy thrillerów psychologicznych zachwyceni. naostrzuksiazki.pl
Maria Akida - awatar Maria Akida
oceniła na74 lata temu
Duchy Belfastu Stuart Neville
Duchy Belfastu
Stuart Neville
Muszę przyznać, że kwestie związane z konfliktem rozgrywającym się w Irlandii Północnej nie są mi bliżej znane. W związku z tym miałam delikatną obawę, jak uda mi się zorientować w sytuacji rozgrywającej się w książce. Jednak mój lęk okazał się bezpodstawny, gdyż autor doskonale wyjaśnił wszelkie zawiłości oraz podłoża konfliktów rozgrywających się w tym państwie. I choć rozgrywające się w książce wydarzenia są dość krwawe, autor oszczędnie raczy czytelnika przemocą. Całkiem interesująca pozycja do przeczytania, choć nie mogę powiedzieć, aby mnie porwała bez reszty. Z pewnością też bardziej dogłębna znajomość tematyki Irlandzkiej pozwoliłaby mi lepiej zrozumieć sedno, które chciał przekazać autor.
Martens - awatar Martens
ocenił na63 lata temu
Zbyt piękna dziewczyna Jan Seghers
Zbyt piękna dziewczyna
Jan Seghers
Bardzo ciekawe śledztwo. Super się czytało o żmudnym dochodzeniu do prawdy. Jednak w odbiorze przeszkadzało mi parę rzeczy: opisy zbyt wielu nieistotnych szczegółów, jakieś takie rozmemłanie głównego śledczego i brak ostatecznego rozstrzygnięcia. W końcu Manon mogła tego Jo zamknąć sama w aucie i wepchnąć do jeziora? Jeśli nie mogła, to chyba należało jednak przycisnąć tego Jean-Luca? Nie lubię, gdy czytelnik wie więcej niż śledczy, zatem niespecjalnie miałam ochotę czytać rozdziały opisujące aktualne życie dziewczyny. Tym niemniej, skoro były napisane, to chciałabym zrozumieć, co się z nią działo. Przecież jako 16-latka znała wartość pieniądza, chodziła do szkoły, znała matematykę - dlaczego płaciła za przejazd całym banknotem i nie brała reszty? Owszem, dom miała okropny, ale nie ona jedna. Co spowodowało, że była tak zupełnie niezsocjalizowana, żyła jak dzikie zwierzę? 🤷‍♀️ Według mnie nie zostało to w powieści dobrze wyjaśnione. Mimo zastrzeżeń, książkę polecam i na pewno będę chciała sięgnąć po inne pozycje autora. Głównie ze względu na bardzo dobrze opisane śledztwo.
ako17 - awatar ako17
ocenił na61 rok temu
Pokuta Olle Lönnaeus
Pokuta
Olle Lönnaeus
Główny bohater kilkanaście lat wcześniej został zaadoptowany przez pobożną rodzinę, ponieważ jego matka zaginęła. Jako dorastający chłopak musi spotykać się z wieloma przytykami, ze względu na swoje polskie pochodzenie. Nawet dorosły syn adopcyjnych rodziców go nie akceptuje, przez co pewnej nocy postanawia od nich odejść. Po kilkudziesięciu latach dowiaduje się, że adopcyjnych rodziców ktoś zabił, a na swoim koncie mają wygrane miliony. W trakcie rozwiązywania zagadki ich śmierci, dowiaduje się też kilku informacji o swojej biologicznej matce. Książka jest naprawdę fajna, styl pisania także, nawet temat był raczej nie powielany w innych książkach kryminalnych. Jednak nie do końca mnie ona porwała, po prostu nie było tego czegoś.
Magdalena_S - awatar Magdalena_S
ocenił na68 lat temu
Zmierzch Johan Theorin
Zmierzch
Johan Theorin
Niezwykle duszny, mroczny, gęsty kryminał, w którym główny bohater to starszy człowiek, postanawiający rozwikłać sprawę swego wnuka, zaginionego lata temu. Gerlof musi zmagać się nie tylko z tajemnicą, brakiem dowodów i upływającym czasem, ale także pogodą, która nie ułatwia dochodzenia i własnym ciałem, które odmawia posłuszeństwa. Akcja prowadzona jest w dwóch liniach czasowych i w obu sunie bardzo powoli, a autor skupia się na odczuciach bohaterów malując chłodny obraz relacji międzyludzkich. Atmosfera ma dość klaustrofobiczny charakter i nie ukrywam, że to nie jest książka do pochłonięcia w jeden wieczór. Ciekawy początek serii, ale raczej dla miłośników skandynawskich kryminałów. Dla mnie za dużo chłodu, choć nie wykluczam, że kiedyś wrócę do tego cyklu.
mała_mi - awatar mała_mi
ocenił na610 miesięcy temu
Statek Stefán Máni
Statek
Stefán Máni
"Statek" niewątpliwie ma swój klimat. Duszny, mroczny i dławiąco wilgotny. Postacie są barwne, niezwykle żywe o bogatych osobowościach. Palacz to mój ulubieniec - filozof, cynik ze złośliwym spojrzeniem. Czysta abominacja, wizualna karykatura człowieka czcząca Wielkiego Przedwiecznego. Bardzo, bardzo żałuję, że ten wątek nie zawładnął historią, aczkolwiek lekturę zaliczam do udanych.
Eliza - awatar Eliza
oceniła na65 miesięcy temu
Przestępstwo Ferdinand von Schirach
Przestępstwo
Ferdinand von Schirach
Dość przypadkowo trafiłem na tego autora i jakże to było treściwe i intrygujące. Jako miłośnik kryminałów zawsze szukam czegoś niestandardowego, pokazujące prawo od innej strony i z odmiennej perspektywy. Autor w swoich opowiadaniach pokazał jakie różne motywy mogą pchać ludzi na drogę przestępstwa. Motyw z kanibalizmem według mnie był najmocniejszy, to było zdrowo porąbane. Zaimponowała mi niemiecka precyzja, brak ozdobników i brak dodawania komentarzy i ideologii. Bo, jak wyjaśnia autor "Niemcy już nie lubią patosu, było go zwyczajnie za dużo". Reszta świata niech się uczy. Świetna lektura.
Bitel - awatar Bitel
ocenił na82 miesiące temu
Przystanek śmierć Tomasz Konatkowski
Przystanek śmierć
Tomasz Konatkowski
Jest taki klimat w Warszawie, który najlepiej czuć z okna tramwaju. Miasto przesuwa się wolno, ludzie wsiadają i wysiadają, każdy jedzie w swoją stronę. „Przystanek Śmierć” Tomasza Konatkowskiego właśnie od tej strony mnie wciągnął. To kryminał, który zaczyna się bardzo „po warszawsku” i od pierwszych stron daje poczucie, że zwykła trasa może nagle zaprowadzić w bardzo nieoczywiste miejsce. To historia mocno osadzona w komunikacyjnej codzienności miasta. Tramwaje nie są tu tylko tłem. Dla miłośników tych pojazdów to prawdziwa gratka, bo autor zna temat od podszewki. Są konkretne linie, przystanki, techniczne smaczki i rytm pracy miasta widziany z perspektywy torów. Śledztwo prowadzone jest spokojnie, bez fajerwerków, ale z dużą uważnością na detale, dialogi i obserwację ludzi, którzy na co dzień mijają się w wagonach, zupełnie nie zwracając na siebie uwagi. Bardzo spodobało mi się to, że Warszawa żyje tu razem z bohaterami, a tramwaje spinają całą opowieść w logiczną, miejską całość. To kryminał dla tych, którzy lubią historie bliskie rzeczywistości i takie, które pokazują miasto od środka, a nie z pocztówki. Jeśli lubicie tramwaje, Warszawę albo po prostu dobrze napisany, spokojny kryminał, warto sięgnąć po tę książkę.
LilkaBegilka - awatar LilkaBegilka
oceniła na83 miesiące temu
Bunt w Green River Tim Willocks
Bunt w Green River
Tim Willocks
Zafascynowany niedawno przeczytanym "Raportem Turnera" chciałem zapoznać się z innymi powieściami Tima Willocksa. Najpierw sięgnąłem więc po "Bunt w Green River" - opowieść o buncie więźniów w teksańskim więzieniu Green River. Jednak ta powieść nie jest tak dobra, jak "Raport Turnera". Owszem, była ciekawa, czytało się nieźle i nawet była wciągająca. Za dużo w niej było jednak filozoficznych przesłanek, przydługawych opisów przemyśleń bohaterów i niepotrzebnych wywodów autora. To bardzo spowalniało akcję. Powieść oznaczona jest kategorią kryminał/sensacja/thriller, ale też zawiera bardzo dużo elementów literatury pięknej. Autor opisuje koszmarne wydarzenia podczas buntu więźniów, używa języka mocnego, dosadnego i brutalnego. Niezwykłe zdziczenie, brutalność i bestialstwo okrasił sceną pikantnego seksu głównych bohaterów, Juliette Devlin - młodej psycholożki więziennej i Roya Kleina - skazańca, byłego lekarza odsiadującego wyrok za rzekomy gwałt. A także, jakby dla przeciwwagi, bez ogródek opisywał wyuzdane, pełne przemocy homoseksualne orgie innych skazańców. Powieść mocna, brutalna, ale też z nutką melancholii, ukrytych pragnień i nadziei. Czy pozostanie na długo w pamięci? Okaże się. Nie była zła, moja ocena to *6.5, ale daję *7. Coś w niej jednak jest... Polecam!
spectator_zm - awatar spectator_zm
ocenił na74 lata temu
Co się przydarzyło tej małej dziewczynce? Åsa Lantz
Co się przydarzyło tej małej dziewczynce?
Åsa Lantz
Niesamowicie brutalna i przygnębiająca.. Porusza ona w sobie dużo tematów drażliwych i tematów, o których zbyt często się nie mówi - A WŁAŚNIE POWINNO. Autorka z wielką precyzją i doświadczeniem przeskakuje z jednego bohatera na drugiego, wiążąc ich ze sobą tak, że w końcu my, czytelnicy powoli odkrywamy wspólny mianownik całej tej okropnej historii. Ktoś napisał, że pozostaje niesmak.. Ktoś napisał, że jest zbyt długa.. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Pochłonęłam ją jak gąbka, strony przeskakiwały mi jedna za drugą a zagłębianie się w życia prawdziwe i życia brutalne niektórych kobiet, które niestety są na faktach sprawiało, że jeszcze bardziej zżywałam się z lekturą. Yi Young jako główna bohaterka, która już w wieku 14 lat została pozbawiona szacunku do siebie samej i do swojego ciała, ukazana jako silna kobieta na tle mafii i spisków, które rząd (no właśnie!) nie chce wyjawić wzbudziła we mnie ogromną sympatię i mocno jej kibicowałam. Nie nadaremnie.. Polecam, bez dwóch zdań
conss - awatar conss
ocenił na77 lat temu
Martwe księżniczki nie śnią Jens Høvsgaard
Martwe księżniczki nie śnią
Jens Høvsgaard
Na dosyć skromną półkę z kryminałami skandynawskimi sięgnęłam dzięki pani z wypożyczalni. Niechętnie, bo z reguły jeśli chodzi o literaturę północy czytam to co znam i lubię. Wzięłam to (dopiero po fakcie zorientowałam się, że to pierwszy tom trylogii, co mnie zirytowało i zniechęciło) i jeszcze jeden pierwszy tom kompletnie mi nieznanego autora, w nadziei, że to początek trylogii, której pierwszy tom również nieznanego mi autora mam na półce (prezent). Okazało się, że nie. Autorzy też są inni. Ale wracają do księżniczek to jeśli się czegoś spodziewałam, to tylko złego. Zwłaszcza jeśli dodać obleśną okładkę i stan książki. Bardzo się zawiodłam :) Książka jest rewelacyjna i wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Niby nie ma specjalnych fajerwerków, ale jest niezła historia.
Marta - awatar Marta
oceniła na711 lat temu
Poradnik domowy kilera Hallgrímur Helgason
Poradnik domowy kilera
Hallgrímur Helgason
"Matka dała mi na imię Tomislav, po ojcu odziedziczyłem nazwisko Boksić. Już po pierwszym tygodniu w Stanach przedstawiałem się jako Tom Boksic. Wkrótce potem pojawił się Toxic. I tak już zostało". Tomislav prowadzi poukładane życie w Stanach. Mieszka w luksusowym apartamencie w Nowym Jorku, ma piękną dziewczynę, a od czasu do czasu sprząta... ludzi. Toxic jest bowiem płatnym zabójcą na usługach bałkańskiej mafii. Pewnego dnia jedno ze zleceń zupełnie nie wychodzi tak jak powinno i w wyniku komplikacji chorwacki hitman ląduje na Islandii. W przebraniu amerykańskiego telekaznodziei, którego również "przypadkiem" pozbawił życia. "Poradnik domowy killera. Jak przestać sprzątać ludzi i wziąć się za zmywanie", to czarna komedia, w której nie brakuje komicznych zwrotów akcji i zabawnych sytuacji. Napisana dość dosadnym językiem opowieść, choć niepozbawiona chorwackich wątków, przede wszystkim ukazuje portret islandzkiego społeczeństwa. Czytało się całkiem nieźle, choć zakończenie nieco mnie rozczarowało. Jakby autorowi nagle zabrakło pomysłu na zabójczy finał.
MissTurnusu - awatar MissTurnusu
ocenił na63 lata temu

Cytaty z książki Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Szybki cash. Głód, nienawiść, pogoń