Nocny recepcjonista

Lubię Le Carré, a zachęcony świetnym serialem sięgnąłem po powieść. 6, bo rozczarowująco nierówna to pozycja. Raz historia Jonathana idzie gładko i szybko, przyjemnie wręcz, innym razem, gdy opisywane są kulisy, robi się wręcz nudno. Trochę utknąłem na jakiś czas w czytaniu, zmęczony dygresjami. Mimo wszystko jednak warto.

Lubię Le Carré, a zachęcony świetnym serialem sięgnąłem po powieść. 6, bo rozczarowująco nierówna to pozycja. Raz historia Jonathana idzie gładko i szybko, przyjemnie wręcz, innym razem, gdy opisywane są kulisy, robi się wręcz nudno. Trochę utknąłem na jakiś czas w czytaniu, zmęczony dygresjami. Mimo wszystko jednak warto.

Nie moje klimaty, lubię szpiegowsko-sensacyjne, ale ten pisarz coś mi nie podchodzi...męczy mnie, ciężko się czyta...ale to tylko moja opinia.
Polecam Forsytha to jest klasyka.

Nie moje klimaty, lubię szpiegowsko-sensacyjne, ale ten pisarz coś mi nie podchodzi...męczy mnie, ciężko się czyta...ale to tylko moja opinia.
Polecam Forsytha to jest klasyka.

Trochę męcząca pozycja. Skuszona serialem sięgnęłam po książkę. I męczyłam ją, proza Le Carre jest specyficzna, gęsta od postaci i psychologi. Mało tu akcji. Nie wiem czy jeszcze sięgnę po tego autora mimo, że ma bardzo dobre opinie i wiele świetnych ekranizacji.

Trochę męcząca pozycja. Skuszona serialem sięgnęłam po książkę. I męczyłam ją, proza Le Carre jest specyficzna, gęsta od postaci i psychologi. Mało tu akcji. Nie wiem czy jeszcze sięgnę po tego autora mimo, że ma bardzo dobre opinie i wiele świetnych ekranizacji.

Dobra sensacja, chociaż w moim odczuciu uwspółcześniony serial lepiej się oglądało niż czytało tą pozycję. Może to przez to, iż nie do końca przekonuje mnie styl Le Carre'a.

Dobra sensacja, chociaż w moim odczuciu uwspółcześniony serial lepiej się oglądało niż czytało tą pozycję. Może to przez to, iż nie do końca przekonuje mnie styl Le Carre'a.

Wróciłam do tej książki po 30 latach. I dopiero teraz widzę, jaka jest mądra i przenikliwa. ,
Trzeba " znaleźć się samotnie na górskim wzniesieniu, spozierajac na gorączkowe szaleństwo miejskiego życia jak nieugięta wiekowa ciotka", żeby dostrzec jej geniusz. Co niniejszym czynię

Wróciłam do tej książki po 30 latach. I dopiero teraz widzę, jaka jest mądra i przenikliwa. ,
Trzeba " znaleźć się samotnie na górskim wzniesieniu, spozierajac na gorączkowe szaleństwo miejskiego życia jak nieugięta wiekowa ciotka", żeby dostrzec jej geniusz. Co niniejszym czynię

Akcja „Nocnego recepcjonisty” Johna Le Carré’a zaczyna się w styczniu 1991 r., w ekskluzywnym hotelu „Meister Palace” w Zurychu.

Sam autor pracował w brytyjskim wywiadzie i choć skrzętnie strzeże szczegółów tego epizodu w swoim życiu, to jednak jest tajemnicą poliszynela, że w jego powieściach roi się od wątków autobiograficznych.

Dodatkowego smaczku całej sprawie nadaje fakt, że sam Le Carré odmówił przyjęcia tytułu szlacheckiego nadanego mu przez Elżbietę II. A dlaczego? Odpowiedzi należy szukać w książce lub opisie. W mrożącej krew w żyłach opowieści o skorumpowanej agencji wywiadu, transakcjach wartych miliardy dolarów i prawdzie o brutalnym biznesie handlu bronią John le Carré tworzy klaustrofobiczny świat, w którym nikomu nie wolno ufać.

Jonathan Pine, Anglik, kierownik nocnej zmiany, przygotowuje się na przyjęcie grupy bogatych gości na czele z Richardem Onslowem Roperem. Na początku niewiele o nich wiadomo, ale w miarę rozwoju akcji staje się jasne, że proste etykietki „ten dobry” i „ten zły” można wyrzucić do kosza.

I tutaj dochodzimy do kolejnego ważnego bohatera – Leonarda Burra. Były oficer wywiadu, który rekrutował Pine’a, stoi na czele małej niezależnej agencji i ma obsesję na punkcie dopadnięcia Ropera. Intryga przedstawiona w „Nocnym recepcjoniście” jest imponująca.

Jeżeli liczycie, że Jonathan i Roper szybko staną naprzeciw siebie, no to niestety, trochę wody w rzece upłynie, zanim tak się stanie. Leonard Burry wszędzie węszy spiski i nikomu nie ufa. I jak się okazuje – ma rację.

„Nocny recepcjonista” ukazuje ciekawy moment w dziejach świata, stan pewnego zawieszenia, gdy to, co wydawało się niezmienne, nagle zniknęło i ludzie muszą odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

„Nocny recepcjonista” Johna Le Carré’a to z pewnością gratka dla wszystkich fanów powieści szpiegowskich. Mogę powiedzieć, iż to gratka dla bardziej wymagających czytelników powieści szpiegowskich.

Akcja „Nocnego recepcjonisty” Johna Le Carré’a zaczyna się w styczniu 1991 r., w ekskluzywnym hotelu „Meister Palace” w Zurychu.

Sam autor pracował w brytyjskim wywiadzie i choć skrzętnie strzeże szczegółów tego epizodu w swoim życiu, to jednak jest tajemnicą poliszynela, że w jego powieściach roi się od wątków autobiograficznych.

Dodatkowego smaczku całej sprawie...

Niby le Carré powinien dawać gwarancję wysokiej "czytalności" i przecież tak właśnie było przy poprzednich spotkaniach z jego prozą, ale czytanie "Nocnego recepcjonisty" w moim wykonaniu wlokło się niemożebnie i był taki moment, że byłem gotów się poddać. Nie wiem czemu to przypisać - mogło być i tak, że cała wina leżała po mojej stronie, ale cały czas miałem wrażenie, że spożywam odgrzewanego wielokrotnie kotleta.
Serialu nie widziałem i nie wiem czy obejrzę. Jakoś książka niespecjalnie do tego zachęca.

Niby le Carré powinien dawać gwarancję wysokiej "czytalności" i przecież tak właśnie było przy poprzednich spotkaniach z jego prozą, ale czytanie "Nocnego recepcjonisty" w moim wykonaniu wlokło się niemożebnie i był taki moment, że byłem gotów się poddać. Nie wiem czemu to przypisać - mogło być i tak, że cała wina leżała po mojej stronie, ale cały czas miałem wrażenie, że...

Kolejna bardzo dobra książka szpiegowska mistrza tego gatunku. Zaskakujące intrygi i zwroty akcji.

Kolejna bardzo dobra książka szpiegowska mistrza tego gatunku. Zaskakujące intrygi i zwroty akcji.

Książka epizodycznie bardzo ciekawa, to jak zbliża się Johnathan do roppera, jakie informacje dostaje od Burra i jak jest kierowany, jest wciągające. Niestety backstory jest rozwleczone, rozwleczone są też urzędnicze sprawy wywiadu i pojedynki między zwolennikami czystego wywiadu z jego przeciwnikami... Serial zdecydowanie ciekawszy

Książka epizodycznie bardzo ciekawa, to jak zbliża się Johnathan do roppera, jakie informacje dostaje od Burra i jak jest kierowany, jest wciągające. Niestety backstory jest rozwleczone, rozwleczone są też urzędnicze sprawy wywiadu i pojedynki między zwolennikami czystego wywiadu z jego przeciwnikami... Serial zdecydowanie ciekawszy

Książki nie czytałam, bo styl pisarza bardzo mnie męczy ale serial świetny.

Książki nie czytałam, bo styl pisarza bardzo mnie męczy ale serial świetny.