Rury

Bardzo nierówny zbiór, część opowiadań dobra, kilka naprawdę świetnych, ale większość mi się dłużyła.

Bardzo nierówny zbiór, część opowiadań dobra, kilka naprawdę świetnych, ale większość mi się dłużyła.

"Rury" to zbiór opowiadań i jak to z opowiadaniami bywa - jedne zapadają w pamięć, inne zostają zapomniane niemalże od razu.
Keret to mistrz krótkiej formy. Po tym zbiorze Czytelnik zauważy, że również absurdu, groteski oraz trudnych "granicznych" tematów. Autor posługuje się specyficznym językiem, który nie do końca odpowiada moim literackim oczekiwaniom od literatury pięknej, nie można jednak odmówić Mu doskonałego zmysłu obserwacji.
"Rury" pozostawiły we mnie spory niedosyt. Nue tyle w podjętej tematyce, co języku Autora.

"Rury" to zbiór opowiadań i jak to z opowiadaniami bywa - jedne zapadają w pamięć, inne zostają zapomniane niemalże od razu.
Keret to mistrz krótkiej formy. Po tym zbiorze Czytelnik zauważy, że również absurdu, groteski oraz trudnych "granicznych" tematów. Autor posługuje się specyficznym językiem, który nie do końca odpowiada moim literackim oczekiwaniom od literatury...

Kocham Kereta, ale akurat nie za „Rury”. Istnieje przepaść pomiędzy debiutanckim zbiorem a tym, co powstało później.

Kocham Kereta, ale akurat nie za „Rury”. Istnieje przepaść pomiędzy debiutanckim zbiorem a tym, co powstało później.

Nie jest to "mój" typ, jeśli chodzi o zbiory opowiadań. Nie moje klimaty jeśli chodzi o groteskę i humor, całościowo zbiór mi nie siadł. Ale... były 3-4 opowiadania przez które nie potrafię dać mniej niż 5 gwiazdek (ale ogólnie moje odczucia całościowe bardziej ku 4).

Nie jest to "mój" typ, jeśli chodzi o zbiory opowiadań. Nie moje klimaty jeśli chodzi o groteskę i humor, całościowo zbiór mi nie siadł. Ale... były 3-4 opowiadania przez które nie potrafię dać mniej niż 5 gwiazdek (ale ogólnie moje odczucia całościowe bardziej ku 4).

Wszystkie opowiadania niezłe. Niektóre groteskowe, inne liryczne, smutne, bardzo rzadko nudne. Największe wrażenie zrobiły na mnie "Niekompletny seder", "Wesołe kolory" oraz "Nikt nie rozumie kwantów".

Wszystkie opowiadania niezłe. Niektóre groteskowe, inne liryczne, smutne, bardzo rzadko nudne. Największe wrażenie zrobiły na mnie "Niekompletny seder", "Wesołe kolory" oraz "Nikt nie rozumie kwantów".

Niedorzeczne, zabawne i zwięzłe opowiadania ukazujące wydumane światy, w których autor przybliża swoje interpretacje na temat mechanizmów działania jednostek

Niedorzeczne, zabawne i zwięzłe opowiadania ukazujące wydumane światy, w których autor przybliża swoje interpretacje na temat mechanizmów działania jednostek

Typowy teatr absurdu i mistrzowskiej krótkiej formy Kereta.

Typowy teatr absurdu i mistrzowskiej krótkiej formy Kereta.

Dobre, lecz momentami niestety męczące opowiadania. Bardzo lubię styl Kereta, taki nieco abstrakcyjny w moim odczuciu, ale tu coś nie do końca mi zagrało.

Dobre, lecz momentami niestety męczące opowiadania. Bardzo lubię styl Kereta, taki nieco abstrakcyjny w moim odczuciu, ale tu coś nie do końca mi zagrało.

Dramatyczne, groteskowe, humorystyczne i maksymalnie skondensowane opowiadania izraelskiego pisarza o swoich rodakach.
Trauma Holokaustu, wojna z Palestyną, ogromna różnorodność z pozoru jednolitego społeczeństwa jako efekt diaspory to główne myśli przewodnie twórczości Kereta.
Dla mnie szczególnie "wzruszające" pełne humoru opowiadanie o kwantach i Ensteinie.

Dramatyczne, groteskowe, humorystyczne i maksymalnie skondensowane opowiadania izraelskiego pisarza o swoich rodakach.
Trauma Holokaustu, wojna z Palestyną, ogromna różnorodność z pozoru jednolitego społeczeństwa jako efekt diaspory to główne myśli przewodnie twórczości Kereta.
Dla mnie szczególnie "wzruszające" pełne humoru opowiadanie o kwantach i Ensteinie.

To Keret - na tym mogłabym właściwie zakończyć recenzję :)
Jest dokładnie tak, jak ma być. I oczywiście opowiadania są nierówne, od tego są opowiadania, żeby były nierówne. Oraz oczywiście po lekturze niektórych zostaje się z opadniętą szczęką, a inne wywołują mimowolne parsknięcia śmiechem.
Umie facet pisać opowiadania, nie ma wątpliwości.

Ukochanego zbioru (7 dobrych lat) ta książka nie zdetronizuje; może wygodnie przysiąść na schodku tuż obok podium.

To Keret - na tym mogłabym właściwie zakończyć recenzję :)
Jest dokładnie tak, jak ma być. I oczywiście opowiadania są nierówne, od tego są opowiadania, żeby były nierówne. Oraz oczywiście po lekturze niektórych zostaje się z opadniętą szczęką, a inne wywołują mimowolne parsknięcia śmiechem.
Umie facet pisać opowiadania, nie ma wątpliwości.

Ukochanego zbioru (7 dobrych...