Pod drzewem, pod zielonym

Pod drzewem, pod zielonym… jest najbardziej pogodnym utworem Thomasa Hardy’ego. Wydana anonimowo w 1872 roku zapoczątkowuje serię Wessex. Historia orkiestry parafialnej z Mellstock, która ma zostać zastąpiona przez śliczną organistkę, jak podkreślał sam autor, oparta jest w dużej mierze na prawdziwym obrazie muzykantów tamtych czasów.

Czytelnicy dostają pełną gamę wiejskich indywiduów, gdzie na pierwszy plan wysuwa się dwudziestoletni Dick Dewy, któremu w oko wpadła panna Fancy Day, wspomniana organistka, a na co dzień nauczycielka wiejskiej szkółki.

Czytając pod rząd kilka tytułów jednego autora, potrafimy wyłowić motywy przewodnie jego twórczości. U Hardy'ego jest to dość oczywiste — młoda trzpiotka, łasa na pochlebstwa musi wybrać między trzema adoratorami. Oczywiście, najlepiej, by żaden nie wiedział o innych, bo to przeczy czystości panny (sic!). Mamy również bohatera, miłego młodzieńca o czystym sercu i dobrym charakterze, który zakochuje się po uszy i — w odróżnieniu od panny — jest nader stały w uczuciach.

Nie raz wspominałam o motywach, które autor czerpał z własnych przeżyć. Otóż zarówno chór, jak i konflikt w młodym wikarym są historią jego dziadka, a dom państwa Dewy miał przypominać rodzinny dom samego Hardy'ego. Także postać Fancy powstała w oparciu o postać siostry Hardy'ego Mary, która również była wiejską nauczycielką.

Nie wiem, jak Wy, ale ja uwielbiam śledzić prawdziwe tropy w twórczości ukochanego autora. Sprawia to, że czuję z nim tajemną więź, jakbyśmy się przyjaźnili od dawna. Nie raz "bywałam" w domach Hardy'ego (zdjęcia znam na pamięć!) i cieszy mnie każdy punkt wspólny: piesek Wessex, który dostawał buziaka na dobranoc, wazonik, który wypatrzyłam w jego rodzinnym Cottage, a który mam podobny (chociaż pewnie ustawiony niedawno, ale i to cieszy),rower pokryty kolorowymi włóczkami (Hardy był zapalonym rowerzystą),a także reprodukcja ulubionego obrazu (Zbierające kłosy Milleta) na ścianie jednego z pokoi; też sobie taką zawiesiłam.

Pod drzewem, pod zielonym… jest najbardziej pogodnym utworem Thomasa Hardy’ego. Wydana anonimowo w 1872 roku zapoczątkowuje serię Wessex. Historia orkiestry parafialnej z Mellstock, która ma zostać zastąpiona przez śliczną organistkę, jak podkreślał sam autor, oparta jest w dużej mierze na prawdziwym obrazie muzykantów tamtych czasów.

Czytelnicy dostają pełną gamę...

Lekka, zwięzła i przyjemna historia, idealna na słoneczne popołudnie w ogrodzie, dla podobnych mi fanów dziewiętnastowiecznej literatury. Uciążliwa w lekturze okazała się dla mnie jedynie mnogość błędów w tłumaczeniu (wydania z martwą naturą na okładce) - literówki, brak przecinków, nieskładna gramatyka i tym podobne.

Lekka, zwięzła i przyjemna historia, idealna na słoneczne popołudnie w ogrodzie, dla podobnych mi fanów dziewiętnastowiecznej literatury. Uciążliwa w lekturze okazała się dla mnie jedynie mnogość błędów w tłumaczeniu (wydania z martwą naturą na okładce) - literówki, brak przecinków, nieskładna gramatyka i tym podobne.

Hardy w słabszym wydaniu.

Hardy w słabszym wydaniu.

Książka z serii łatwych, lekkich i przyjemnych. Polecam po przeczytaniu obejrzeć adaptację filmową (pod tym samym tytułem).

Książka z serii łatwych, lekkich i przyjemnych. Polecam po przeczytaniu obejrzeć adaptację filmową (pod tym samym tytułem).

Oglądałam film nakręcony na podstawie tej powieści. Był dobry. Książka okazała się zupełnie inna w odbiorze. Doskonały przekład Ewy Kołaczkowskiej świetnie oddaje charakter dawnej angielskiej wsi a zwłaszcza mowę jej mieszkańców. Wspaniałe są ich rozmowy a zwłaszcza rozważania filozoficzne i spostrzeżenia wygłaszane prostym językiem, nie tym literackim, poprawnym, ale tym dosadnym "soczystym", choć nie wulgarnym. Autor przedstawił tu całą galerię postaci typowych dla angielskiej prowincji - duchowny, nauczycielka, miejscowi bogacze i chłopi. Różnią się zachowaniem, strojem no i tą mową! Postacie nie są wolne od ludzkich słabości, nie są ideałami, ulegają pokusom, ale starają się walczyć z nimi. Na swój sposób. Książka może się bardzo podobać, zwłaszcza wielbicielom literatury angielskiej. Mnie się bardzo podobała.

Oglądałam film nakręcony na podstawie tej powieści. Był dobry. Książka okazała się zupełnie inna w odbiorze. Doskonały przekład Ewy Kołaczkowskiej świetnie oddaje charakter dawnej angielskiej wsi a zwłaszcza mowę jej mieszkańców. Wspaniałe są ich rozmowy a zwłaszcza rozważania filozoficzne i spostrzeżenia wygłaszane prostym językiem, nie tym literackim, poprawnym, ale tym...

Chciałabym przeczytać tę książkę oglądałam film i bardzo mi się podobał.Polecam .

Chciałabym przeczytać tę książkę oglądałam film i bardzo mi się podobał.Polecam .