Profil użytkownika: emilia💋

och, emily - imienniczko. nigdy nie widziałam w tobie nic specjalnego (jezu…), moja świadomość przesuwała się po tobie beznamiętnie. ale po tej lekturze… emily, stałaś się dla mnie ikoną, stałaś się wyjątkową kobietą - piękną, namacalną, prawdziwą. dostrzegłam twą szaloną atrakcyjność oczami tej samej płci - poznając twoje wnętrze i historię.

twoje ciało wydało się nagle pociągające i tym bardziej idealne, kiedy przeczytałam “moje ciało”. bo dostrzegłam w tym….własne ciało…

dostrzegłam mnie, młodziutką, ciemnooką, wyższą od ciebie, bez zajebistych cycków. ale też o przekonaniu, że pewność siebie w nagości czyni mnie silną. też wątpiącą, czy to nie robienie z siebie obiektu seksualnego? gdzie jest granica wyzwolenia? czym jest wyzwolenie? to chociażby jedna z refleksji - o, cholera, podobnie! o cholera, jak będzie ze mną?

te teksty - felietony? essje? - zabójczo przykuwały zainteresowanie, rozliczały się ze światem modelingu i biznesu, przemawiały prostą błyskotliwością i byciem “relatable”.
typowe feministyczne gadanie, ktoś by rzekł.
ale emrata rozmawia z nami, dialoguje - opowiadając o własnym życiu, a czyniąc z niego lustro.
daje kwintesencję kobiecości - w każdych warunkach, w każdym ciele.

och, emily - imienniczko. nigdy nie widziałam w tobie nic specjalnego (jezu…), moja świadomość przesuwała się po tobie beznamiętnie. ale po tej lekturze… emily, stałaś się dla mnie ikoną, stałaś się wyjątkową kobietą - piękną, namacalną, prawdziwą. dostrzegłam twą szaloną atrakcyjność oczami tej samej płci - poznając twoje wnętrze i historię.

twoje ciało wydało się nagle...

ostatnia linijka się udała. to przyznam! ale zakończenie samo w swoim ogóle-

to jest swoiście urokliwa historia o maren, nie jej miłości z lee. to mnie (niemile, niestety) zaskoczyło. bo film był - kolejne zaskoczenie - znacznie, znacznie lepszy w moim odczuciu.

mnie w tej historii urzekał właśnie element “kina drogi do pełni miłości”. tutaj mamy historię też niezłą, wręcz niezwykłą, ale rozczarowującą w porównaniu do tego smakołyka guadagnino (facet słusznie pozmieniał, na dobre to wyszło).

miałam wrażenie, że książka ta nie zmierza konkretnie nigdzie - próbuje opowiedzieć na raz zbyt wiele, gubiłam się w niej i w niechęci do czytania.

mniej poetycka niż przewidywałam (w pewnych aspektach), ale pomysłowa!

kanibalizm jest tu troszkę inną metaforą.

ostatnia linijka się udała. to przyznam! ale zakończenie samo w swoim ogóle-

to jest swoiście urokliwa historia o maren, nie jej miłości z lee. to mnie (niemile, niestety) zaskoczyło. bo film był - kolejne zaskoczenie - znacznie, znacznie lepszy w moim odczuciu.

mnie w tej historii urzekał właśnie element “kina drogi do pełni miłości”. tutaj mamy historię też niezłą,...

na starosc probably will hit harder - choć już poczułam ten upływ życia!
smutnawo-czułe… i mam nadzieję, że metaforyczne.
pożegnanie takie marqueza chyba! ja się żegnam z latynoską literaturą na razie.

na starosc probably will hit harder - choć już poczułam ten upływ życia!
smutnawo-czułe… i mam nadzieję, że metaforyczne.
pożegnanie takie marqueza chyba! ja się żegnam z latynoską literaturą na razie.