Kane - Prometeusz Nikczemny

Czytałem powieść Krwawnik i pozostałe opowiadania z tego tomu we wszystkich oficjalnych tłumaczeniach (Phantom Press, Amber, Vesper),każde z wydań miało swój unikalny klimat, nawet wydane w miękkiej oprawie 5 tomów z Phantom Press (3 tomy powieści, i 2 tomy z opowiadaniami). Zebrałem wszystkie, każde ma dla mnie wartość. Wydanie Vesper ma jednak pewien atut: dodatki na końcu książki, których brakowało przy poprzednich wersjach, w tym szczególnie esej Karla E. Wagnera.

Przy poprzednim tomie troszkę narzekałem na niektóre tłumaczenia, tu jest lepiej, aczkolwiek jak porównuję niektóre fragmenty z "Krwawnikiem" wydanym przez Phantom Press i "Pierścieniem z krwawnikiem" z Amber, bywa, że tam lepiej one pasują do całości albo też są bardziej przejrzyste.

Świat Kane'a jest unikalnym światem, na powierzchni jest to sword and sorcery i dark fantasy, ale pod tą powierzchnią kryje się głębia, która rzadko wita do zwykłych światków fantasy. Widać w nim połączenie fascynacji autora takimi pisarzami, jak H.P. Lovecraft (tajemnicze rasy, stare, zakazane księgi magii) i Robert E. Howard (ogólny rys świata, wartka akcja). Otóż Ziemia, którą zamieszkuje Kane, ma bardzo bogatą i tajemniczą przeszłość, zaś ludzkość jest jedynie kolejną na niej mieszkającą rasą. Powoli poznajemy zarówno historię głównego bohatera, nieśmiertelnego Kane'a, którego początki zbiegają się jeszcze z istnieniem tzw. starych ras, ale także nowe imperia "słabej" ludzkości, która odziedziczyła niczym nieświadome, naiwne dziecko planetę, niegdyś rządzoną przez znacznie potężniejsze rasy.

Do takich ras należy m.in. Olbrzym ("Zachód dwóch słońc"),którego opowieść i sprzeczka przy ognisku z Kane'm bardzo intryguje, mimo, że pod względem akcji raczej nie porywa. A także rasa przypominająca wyglądem ropuchy - Krelran - przybyłych z odległych gwiazd na Ziemię w zamierzchłych czasach z niewyobrażalną dla ludzi mocą ("Krwawnik"),bardzo ciekawa powieść, w której akcja nie zwalnia prawie w ogóle, z rozdziału na rozdział wciągając czytelnika. Nawet w pozornie prostym fabularnie opowiadaniu ("Lynortis raz jeszcze") o echach długoletniego oblężenia Wagner zawarł tak sporo materiału i ciekawych motywów, że czyta się je z zaciekawieniem mimo, że wiem już, jak się kończy. Moje ulubione opowiadanie to jednak bardzo oryginalny zapis poczynań Kane'a i jego jednego z nielicznych przyjaciół, mrocznego poety, który postanowił zaryzykować deliryczne "spotkanie" z samą boginią, by napisać poemat wszechczasów. W tym miejscu każdy zapewne, kto nie czytał tego klimatycznego opowiadania, będzie ciekawy, jak Wagner wybrnął z prezentacji czegoś, co miało położyć wszystkie generacje poetów - przyznam, że mnie nie zaskoczył, ale chyba inaczej się nie dało tego rozwiązać. :)

Wagner jak zwykle, na szczęście, wybiega poza zwykłą, suchą akcję, i przedstawia swoje przemyślenia na tematy egzystencjalne, co jest wyróżnikiem powieści o Kane, a zarazem nadają mu głębi, której próżno szukać w innych powieściach i opowiadaniach fantasy. Powieść Krwawnik ponadto podejmuje ciekawe i bardzo rzadko tak ambitnie przedstawiane w gatunku fantasy, idee praw rządzących wszechświatem, których implikacje kumulują się z całą powieścią, by na koniec przybrać nieoczekiwanie dramatyczny wydźwięk, zachęcam do lektury.

Czytałem powieść Krwawnik i pozostałe opowiadania z tego tomu we wszystkich oficjalnych tłumaczeniach (Phantom Press, Amber, Vesper),każde z wydań miało swój unikalny klimat, nawet wydane w miękkiej oprawie 5 tomów z Phantom Press (3 tomy powieści, i 2 tomy z opowiadaniami). Zebrałem wszystkie, każde ma dla mnie wartość. Wydanie Vesper ma jednak pewien atut: dodatki na...

Czasami się ciężko czyta ,z powodu archaiczny języka .

Czasami się ciężko czyta ,z powodu archaiczny języka .

Trzy opowiadania i jedna mikropowieść, w drugim tomie historii Kane'a, jest kwintesencją tej postaci. Kane waleczny, dziki, zagubiony, zawsze jednak na swój sposób szlachetny i... znudzony. Nuda to cena za nieśmiertelność, której Kane nie specjalnie pożądał. Ten zbiór to też bezsprzeczny dowód kunsztu literackiego i wirtuozerii autora w gatunku, gdzie granica między zachwytem a zniesmaczeniem jest niezwykle cienka. Wagner, na żadnym poziomie nie idzie na łatwiznę, kreacja świata, rys charakterologiczny bohaterów, sam pomysł na fabułę, wszystko tutaj współgra ze sobą i zachwyca. Prym wiedzie oczywiście „Krwawnik”, w którym Kane ulega atawistycznej żądzy władzy, która jest jednocześnie buntem przeciwko losowi, bogom, przeznaczeniu. Droga, którą wybiera wydaje się przemyślaną do momentu kiedy okazuje się, że w tej rozgrywce nie Kane rozdaje karty. Pierwszy tom zatracił Kane'a potencjał dając dobre fantasy ze "zwykłym” i trywialnym bohaterem. Ten pokazuje wszystko co w Kane'ie najlepsze. Tutaj bohater "żyje", dominuje narracyjnie, ale w subtelny sposób, ustępując pola tak zachwycającym postacią jak Teres czy Dwassllir – postaci tragicznej i niezwykle smutnej.
Jedynym minusem – szczęśliwie nie związanym z autorem – są ilustracje. Michał Loranc albo popadł już w samozachwyt nad swoimi zdolnościami (jeśli tak to nieuzasadniony),albo nie zadał sobie trudu zapoznania z treścią. Te ilustracje nijak się mają do tego o czym pisze autor. I w większości umykają uwadze, ale kiedy ilustracja dzieli stronę z dokładnym opisem to wypada to dość karykaturalnie (opis i kreacja wspomnianego Dwassllira).

Trzy opowiadania i jedna mikropowieść, w drugim tomie historii Kane'a, jest kwintesencją tej postaci. Kane waleczny, dziki, zagubiony, zawsze jednak na swój sposób szlachetny i... znudzony. Nuda to cena za nieśmiertelność, której Kane nie specjalnie pożądał. Ten zbiór to też bezsprzeczny dowód kunsztu literackiego i wirtuozerii autora w gatunku, gdzie granica między...

Świetne, lekkie pióro a główny bohater daje radę. Krwawnik wymiata

Świetne, lekkie pióro a główny bohater daje radę. Krwawnik wymiata

Dzięki nowemu tłumaczeniu książka zyskała, dalej jest to świetna opowieść o człowieku idącym przez czas i szukającym przygody. Takie nie za bardzo dobry i idealny Conan.

Dzięki nowemu tłumaczeniu książka zyskała, dalej jest to świetna opowieść o człowieku idącym przez czas i szukającym przygody. Takie nie za bardzo dobry i idealny Conan.

„Prometeusz nikczemny” okazał się dla mnie lekturą co najmniej równie udaną jak tom pierwszy.

Główna powieść tomu – „Krwawnik” – była wręcz rewelacyjna. Bezkompromisowe dążenie Kane’a do celu zostało ukazane w sposób wyrafinowany, brutalny i niezwykle rzeczowy. Bohater konsekwentnie realizuje swoje zamiary, nie cofając się przed przemocą ani moralnymi kompromisami. Jednocześnie, gdy uświadamia sobie, że został wykorzystany jedynie jako narzędzie w cudzej grze, potrafi błyskawicznie i racjonalnie zmienić decyzję, ostatecznie ratując świat. Ta chłodna kalkulacja i brak patosu czynią postać Kane’a wyjątkowo wiarygodną.

Pozostałe opowiadania zawarte w tomie również trzymają bardzo wysoki poziom. Szczególnie zapadła mi w pamięć historia z udziałem poety – postać ta niezwykle mocno przywodzi na myśl Jaskra znanego z prozy Andrzeja Sapkowskiego. Trudno oprzeć się wrażeniu, że przy kreowaniu barda w „Wiedźminie” Sapkowski mógł inspirować się właśnie tym opowiadaniem Wagnera.

Największą siłą tych historii jest sam Kane – bohater brutalny, daleki od wzorca klasycznego herosa, nieaspirujący do miana rycerza bez skazy. Kieruje się własnym kodeksem i „widzi mi się”, a jednak niemal zawsze jego działania prowadzą w stronę dobra i obrony słabszych, nawet jeśli odbywa się to w sposób bezwzględny i krwawy. Ta moralna ambiwalencja stanowi o sile i wyjątkowości całego cyklu.

Z niecierpliwością czekam na trzeci tom zapowiedziany na przyszły rok – jeśli utrzyma poziom poprzednich części, będzie to pozycja obowiązkowa dla fanów mrocznej fantasy.

„Prometeusz nikczemny” okazał się dla mnie lekturą co najmniej równie udaną jak tom pierwszy.

Główna powieść tomu – „Krwawnik” – była wręcz rewelacyjna. Bezkompromisowe dążenie Kane’a do celu zostało ukazane w sposób wyrafinowany, brutalny i niezwykle rzeczowy. Bohater konsekwentnie realizuje swoje zamiary, nie cofając się przed przemocą ani moralnymi kompromisami....

Kane tyran ,bohater ,barbarzyńca ,poeta badacz,człowiek który żyje setki lat przeklęty przez bogów. A oto i jego przygody,4 opowiadania .Lynortis raz jeszcze o najemnikach i o tych o których zapominamy na wojnie nie o zwycięzcach czy podległych,a o tych którzy przeżyli i stracili wszystko ,kalekach. Krwawnik, najdłuższe opowiadanie o wyprawie do upadłego miasta starożytnej obcej cywilizacji,a potem o manipulacjach i wielkiej wojnie. Mroczna muza co warto poświęcić dla natchnienia i dobrego wiersza. I ostatnie zachód dwóch słońc o ostatniej wyprawie bohaterskiego olbrzyma któremu towarzyszy kane. Cztery fajnie opowiadania które pokazują kane z różnych stron.

Kane tyran ,bohater ,barbarzyńca ,poeta badacz,człowiek który żyje setki lat przeklęty przez bogów. A oto i jego przygody,4 opowiadania .Lynortis raz jeszcze o najemnikach i o tych o których zapominamy na wojnie nie o zwycięzcach czy podległych,a o tych którzy przeżyli i stracili wszystko ,kalekach. Krwawnik, najdłuższe opowiadanie o wyprawie do upadłego miasta starożytnej...

Podobała mi się mniej od pierwszej części, trochę się zrobiło bardziej filozoficznie niż w pierwszym tomie, a żadne z opowiadań nie zapadnie mi w pamięć, może poza historią z olbrzymem. Ale to nadal bardzo dobra książka i z przyjemnością przeczytam 3 tom przygód Kane'a.

Podobała mi się mniej od pierwszej części, trochę się zrobiło bardziej filozoficznie niż w pierwszym tomie, a żadne z opowiadań nie zapadnie mi w pamięć, może poza historią z olbrzymem. Ale to nadal bardzo dobra książka i z przyjemnością przeczytam 3 tom przygód Kane'a.

Akcja przygód Kane’a rozgrywa się głównie w ponurym i fantastycznym świecie, które przypomina mieszankę starożytności i średniowiecza. I choć w późniejszych opowiadaniach pojawia się on także w czasach współczesnych, to jednak w mojej pamięci w sposób szczególny wryły się historie o przeszłości dawno minionej.

Całe to uniwersum przesycone jest mrokiem i przemocą. Nie ma jasnego podziału na dobro i zło, a większość tekstów obraca się wokół intryg, starć i czarnoksięstwa. Bardzo podoba mi się taki klimat, dlatego z niecierpliwością oczekiwałem premiery kolejnego tomu „Prometeusz Nikczemny”. Jego lektura w ostatnim czasie sprawiła mi sporo frajdy!

Wydaje się, że ta część jest kluczowa dla całego cyklu, bo zawiera najbardziej znaną powieść „Krwawnik”, jednak mnie najbardziej zaintrygowała „Mroczna muza” ze względu na niepowtarzalny klimat pełen niepokoju i melancholii, który jest pewnego rodzaju odejściem od typowej akcji magii i miecza. Opowiada o poecie, który tracąc wenę jest gotów sięgnąć po wszelkie możliwe środki, aby stworzyć dzieło ostateczne. Rozwijająca się wśród moralnie zepsutych warstw społeczeństwa fabuła jest metaforyczną i psychologiczną dekonstrukcją procesu twórczego. Dobrze napisana opowieść o obsesji i cenie geniuszu? Gotowa recepta na sukces!

Jeśli lubicie mroczne, brutalne historie połączone z fantastyką i moralnie niejednoznacznym bohaterem, bez namysłu sięgajcie po tę pozycję. Wszyscy fani przygodówek z pewnością będą usatysfakcjonowani.

Akcja przygód Kane’a rozgrywa się głównie w ponurym i fantastycznym świecie, które przypomina mieszankę starożytności i średniowiecza. I choć w późniejszych opowiadaniach pojawia się on także w czasach współczesnych, to jednak w mojej pamięci w sposób szczególny wryły się historie o przeszłości dawno minionej.

Całe to uniwersum przesycone jest mrokiem i przemocą. Nie ma...

Karl Edward Wagner wykuwa swój świat w ogniu i stali, a „Prometeusz Nikczemny” to drugi, mroczny akt opowieści o Kanie – postaci tak ikonicznej, że jej cień zdaje się sięgać dalej niż sam mit. To nie jest bohater, którego szukasz; to demon, którego potrzebujesz. Przeklęty nieśmiertelnością, wieczny tułacz o umyśle myśliciela i duszy barbarzyńcy. Jego serce bije rytmem zdrady, a każdy jego krok znaczy krew.

W tym tomie króluje potężna powieść „Krwawnik” – istny nokturn szaleństwa z politycznymi intrygami i walnymi bitwami. Kane, niczym szachowy mistrz, porusza się po tej krwawej szachownicy, a my, czytelnicy, z zapartym tchem śledzimy każdy jego ruch. Choć momentami fabuła zdaje się uginać pod ciężarem nadmiaru, a pewne rozwiązania mogą wzbudzać lekki niesmak, to siła wizji Wagnera nieodmiennie porywa.

Opowiadania – „Lynortis raz jeszcze” z gorzkim przesłaniem o bezsensie wojny, oniryczna „Mroczna muza” i niestety nieco blade „Zachód dwóch słońc” – dopełniają portretu tego niezwykłego uniwersum. To świat zaludniony przez zdradliwych władców, zdegenerowane rasy i zapomniane boginie, a nad tym wszystkim unosi się magnetyczna, choć nikczemna, postać Kane'a.

Czytanie Wagnera to jak picie mocnego alkoholu – może palić gardło, ale pozostawia niezatarte wrażenie. „Prometeusz Nikczemny” to książka, która wypala bliznę. Zostaje w tobie na długo po przeczytanej książce.

Karl Edward Wagner wykuwa swój świat w ogniu i stali, a „Prometeusz Nikczemny” to drugi, mroczny akt opowieści o Kanie – postaci tak ikonicznej, że jej cień zdaje się sięgać dalej niż sam mit. To nie jest bohater, którego szukasz; to demon, którego potrzebujesz. Przeklęty nieśmiertelnością, wieczny tułacz o umyśle myśliciela i duszy barbarzyńcy. Jego serce bije rytmem...