Profil użytkownika: ajakarek

Od dłuższego czasu nie sięgałem po kryminały, a szczególnie po te polskie, bo coraz częściej miałem wrażenie, że większość z nich opiera się na tym samym schemacie, którego mam już serdecznie dość. Dlatego trochę z dystansem podszedłem do książki „Perfidna gra” autorstwa Donny Leon i trzeba przyznać, że miło się zaskoczyłem.

To, co od razu zwraca uwagę, to świetnie skonstruowana fabuła i historia, która naprawdę wciąga i zaskakuje, zamiast szokować czy powielać znane już motywy, bardzo często wykorzystywane przez naszych rodzimych autorów. Nie ma tu zmęczonych życiem, stereotypowych policjantów z problemem alkoholowym, popełniających głupie błędy i podejmujących nieprzemyślane decyzje. Zamiast tego dostajemy świeże spojrzenie na gatunek i pozytywnego śledczego, który prowadzi szczęśliwe życie ze swoją drugą połówką. Poza pracą pozostają mu rozmowy z ukochaną na przeróżne tematy i właśnie takie wątki poboczne mocno sobie cenię. Nie nudzą, a urozmaicają fabułę, która w przypadku „Perfidnej gry” jest misternie utkana, bo nic nie jest tu takie, jakie się wydaje.

To co szczególnie doceniam, to inteligentny styl pisania. Wszystko jest przemyślane i dopracowane, nie ma krwawych opisów, nielogicznych zachowań bohaterów czy bezsensownego przeciągania. Dostajemy konsekwentnie prowadzoną tajemnicę, która ciągnie się przez całą powieść i z każdą stroną wciąga coraz bardziej. Napięcie rośnie stopniowo aż do finału, który przyznaję zaskoczył mnie mocno. A to wszystko rozgrywa się w Wenecji, której wyjątkowa atmosfera dodatkowo potęguje klimat.

Za chwilę zabieram się za kolejną książkę tej autorki, a Was zachęcam do lektury.

Od dłuższego czasu nie sięgałem po kryminały, a szczególnie po te polskie, bo coraz częściej miałem wrażenie, że większość z nich opiera się na tym samym schemacie, którego mam już serdecznie dość. Dlatego trochę z dystansem podszedłem do książki „Perfidna gra” autorstwa Donny Leon i trzeb...

Rozwiń

Zwiń

Są takie serie, na które człowiek czeka z niecierpliwością. Dla mnie jedną z takich serii jest cykl o Matthew Corbett’cie autorstwa Roberta McCammon’a. Z niecierpliwością czekałem na kolejny, czwarty tom, który dzięki wydawnictwu Vesper ujrzał światło dzienne w lutym tego roku.

McCammon posiada niesamowitą zdolność do tworzenia historii, które trzymają czytelnika w napięciu niemal od samego początku do końca. Także w tym tomie dzieje się naprawdę sporo. Już sam początek książki przykuwa uwagę, bo fabuła zaczyna się od serii tajemniczych wybuchów, które wprawiają wszystkich w konsternację. Nikt nie wie o co chodzi, lecz z czasem okazuje się, że nie były one przypadkowe i miały konkretny cel.

Matthew, trochę wbrew sobie zostaje uwikłany w śledztwo, które szybko staje się znacznie bardziej złożone, niż mogłoby się wydawać. Trafia na jedną z wysp na której spotyka ludzi w większości zepsutych do szpiku kości. Jak zniesie ciężką podróż statkiem, co zastał na miejscu i w jaką niebezpieczną grę został wciągnięty, tego musicie dowiedzieć się sami. Uwierzcie mi, że akcja jest tak dynamiczna, że nieustannie będziecie mieć potrzebę by rozpocząć kolejny rozdział.

Najbardziej interesującą postacią wg mnie jest znany już profesor Fell czyli antybohater niezwykle intrygujący, a przy tym mroczny i niepokojący. Wnosi do fabuły wyjątkową atmosferę zagrożenia i nawiązuje do poprzedniej części, czyli Pana Slaughtera.

Serii o Corbettcie nie da się zakwalifikować do jednego gatunku. Z pewnością jest to coś w rodzaju historycznego thrillera z elementami kryminału i grozy. Całość jest dokładnie tym czego oczekuję od książek. Ma w sobie wszystko to, co sprawia, że czytanie staje się prawdziwą przyjemnością, czyli dobrze przemyślaną fabułę, barwnych bohaterów, oraz napięcie i klimat, które mi bardzo pasują.

Już teraz z niecierpliwością oczekuję kolejnej części, bo poczucie przygody, tajemnicy i ciągłego odkrywania czegoś nowego sprawiło, że ta seria stała się dla mnie na swój sposób uzależniająca.

Są takie serie, na które człowiek czeka z niecierpliwością. Dla mnie jedną z takich serii jest cykl o Matthew Corbett’cie autorstwa Roberta McCammon’a. Z niecierpliwością czekałem na kolejny, czwarty tom, który dzięki wydawnictwu Vesper ujrzał światło dzienne w lutym tego roku.

McCammon ...

Rozwiń

Zwiń

Sięgając po ostatnie dzieło Jacka Dehnela zatytułowane „Historie łajdackie”, spodziewałem się literatury wysokiej jakości i pod tym względem autor mnie nie zawiódł. Całość jest zbiorem opowiadań dotykających bardzo różnych tematów. Od osobistych wspomnień, po historyczne dygresje.

Jak to najczęściej bywa, w większości antologii jednego autora, opowiadania/historie nie są równe. Bardzo ciężko jest uzyskać efekt, w którym wszystkie teksty w zbiorze trzymają ten sam, wysoki poziom. Niektóre wciągają od pierwszego zdania, mają w sobie coś charakterystycznego, jakaś głębię. Inne sprawiają wrażenie wypełniaczy i nie niosą ze sobą tak dużego ładunku emocjonalnego.

Trzeba oddać autorowi to, że książka ma bardzo ciekawy, specyficzny styl. Dehnel operuje polszczyzną w sposób mistrzowski, bawi się formą i słowem, co potwierdzają liczne opinie w sieci. Ogrom czytelników chwali go za elegancję języka i erudycję. Wydaje się, że słusznie.

Jednak mimo tego warsztatowego popisu, jestem przekonany, że te historie nie zapadną mi na długo w pamięci. Choć czytałem je z zainteresowaniem, to po kilku dniach i odłożeniu książki na półkę, treść zaczyna się zacierać.

Podsumowując. „Historie łajdackie” to solidna lektura dla fanów pióra Dehnela i osób ceniących gęstą, dopracowaną literaturę piękną. Dla mnie jednak była to przygoda „na raz”. Stylowa, ale ostatecznie mało trwała w odbiorze.

Sięgając po ostatnie dzieło Jacka Dehnela zatytułowane „Historie łajdackie”, spodziewałem się literatury wysokiej jakości i pod tym względem autor mnie nie zawiódł. Całość jest zbiorem opowiadań dotykających bardzo różnych tematów. Od osobistych wspomnień, po historyczne dygresje.

Jak to...

Rozwiń

Zwiń

Choć nie należę do grona zagorzałych „kociarzy”, to z okazji Światowego Dnia Kota sięgnąłem po książkę „Vita Felix: Kocia droga do szczęścia”, która okazała się być idealną, lekką lekturą o futrzakach towarzyszących człowiekowi od 10 tysięcy lat!

Giuliano Martinetti stworzył dzieło, w którym stawia kota w roli mentora, analizuje życie swoich zwierzaków, a ich zachowaniom nadaje filozoficzny oddźwięk. Jego książka nie jest zwykłą opowieścią, a kopalnią wiedzy o tym jak te fascynujące zwierzęta zagościły w naszych domach i jak przez lata ewoluował ich stosunek do człowieka.

To na co warto zwrócić uwagę to styl pisania, który jest humorystyczny, przystępny i przede wszystkim ciekawy. Książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością, szczególnie opisy relacji autora z jego osobistymi kociakami. Po każdym rozdziale otrzymujemy tak zwane, skrócone kocie lekcje szczęścia, które przydadzą się prawdziwym miłośnikom kotów.

Czy warto sięgać po tę pozycję? Myślę, że tak! Choćby dlatego, że wiele fragmentów tej książki to luźne dygresje/wstawki, myśli autora. Dzięki nim całość nabiera autentyczności. Ta „nieidealność” sprawiła, że poczułem się jakbym siedział z Martinettim przy kawie, a on opowiadał mi o swoich kotach.

Choć nie należę do grona zagorzałych „kociarzy”, to z okazji Światowego Dnia Kota sięgnąłem po książkę „Vita Felix: Kocia droga do szczęścia”, która okazała się być idealną, lekką lekturą o futrzakach towarzyszących człowiekowi od 10 tysięcy lat!

Giuliano Martinetti stworzył dzieło, w któ...

Rozwiń

Zwiń

Tomasz Habdas jak sam o sobie mówi jest przewodnikiem beskidzkim i kocha góry. Ja dodam, że jest autorem bloga „W szczytowej formie”, który odwiedzam dość (nie)regularnie, a w ostatnim czasie w moje ręce wpadła jego najnowsza książka zatytułowana „Górskie rozmowy – ludzie, miejsca i historie z polskich gór”.

Pierwszym, zupełnie nieoczywistym plusem tej książki jest papier – pachnący i taki, który sprawia, że czytanie zaczyna się jeszcze zanim padnie pierwsze zdanie. Pewnie niewiele osób zwraca na to uwagę, ale ja należę do tych, którzy wąchają książki, a ich zapach to część pewnego rytuału czytania. Brzmi dziwnie? Być może! :)

Książka Tomasza to jedenaście rozdziałów, jedenaście rozmów z przeróżnymi osobami, jedenaście historii życia i jedenaście podróży przez polskie góry. Coś co przeczytać powinien każdy turysta i każdy pasjonat gór. To nie są zwykłe historie. To opowieści okraszone licznymi zdjęciami, które jeszcze bardziej pozwalają zanurzyć się w klimat miejsc i wydarzeń.

Poszczególne rozdziały prowadzą czytelnika przez pasma m.in. Gór Izerskich, Karkonoszy, Tatr czy Gór Świętokrzyskich. Każde z tych miejsc zostało pokazane z innej perspektywy i opowiedziane przez inną osobę.

To bardzo ciekawa i pouczająca lektura. Można z niej wynieść ogrom wiedzy, bo jej forma czyli rozmowa jest przystępna i wciągająca. Polecam ją każdemu: turystom, wędrowcom, każdemu kto wybiera się na szlak po raz pierwszy lub któryś raz kolei. Pokazuje jak piękne, różnorodne i fascynujące są nasze, polskie góry. Może to głupie, ale po odłożeniu jej na półkę mam ochotę założyć plecak i wyruszyć przed siebie.

Tomasz Habdas jak sam o sobie mówi jest przewodnikiem beskidzkim i kocha góry. Ja dodam, że jest autorem bloga „W szczytowej formie”, który odwiedzam dość (nie)regularnie, a w ostatnim czasie w moje ręce wpadła jego najnowsza książka zatytułowana „Górskie rozmowy – ludzie, miejsca i histor...

Rozwiń

Zwiń

Po „Odwstydzanie” Davida Bedrick’a sięgnąłem głównie z ciekawości, ale także z dużą dawką nieufności, gdyż już od lat z poradnikami moja relacja jest dość chłodna. Drażnią mnie ich mentorskie tony, uproszczone recepty na tak zwane lepsze życie i ta specyficzna maniera coachów, którzy w kilku rozdziałach chcą naprawić to, co w każdym z nas budowało się latami.

Osobiście nie wierzę w szybkie przemiany i gotowe scenariusze na życie…jednak tematyka tej książki mnie przyciągnęła. Wstyd nie jest mi obcy, szczególnie niepewność chociażby w momentach publicznych wystąpień. Obietnica „odwstydzenia” czyli odzyskania siebie i wiary we własne możliwości po przeczytaniu tej książki niestety nie spełniła się w moim przypadku. Moja pewność siebie jest dokładnie w tym samym miejscu co przedtem.

Autor w swojej publikacji odwołuje się do licznych historii swoich klientów, przytacza pozytywne opinie i stara się ukazać same pozytywy swojej pracy. Z pewnością wielu osobom mógł pomóc, dla mnie jego wywody są mocno uproszczone i jednostronne. Procesu terapeutycznego nie da się przecież streścić do kilku kluczowych wglądów. Nie przekonał mnie również ton książki i choć Bedrick stara się unikać moralizowania to w wielu miejscach wyczułem założenie, że jeśli ktoś nie potrafi przyjąć swojego wstydu, to nie pracuje wystarczająco dobrze nad sobą.

Doceniam próbę oczarowania wstydu i przesunięcia narracji z naprawiania siebie na rozumienie siebie, ale większość tej publikacji w mojej ocenie to wodolejstwo, o którym szybko zapomnę.

Książka do mnie nie przemówiła, być może Wy odnajdziecie w niej coś więcej. Ja z pewnością nieprędko sięgnę po kolejny poradnik.

Po „Odwstydzanie” Davida Bedrick’a sięgnąłem głównie z ciekawości, ale także z dużą dawką nieufności, gdyż już od lat z poradnikami moja relacja jest dość chłodna. Drażnią mnie ich mentorskie tony, uproszczone recepty na tak zwane lepsze życie i ta specyficzna maniera coachów, którzy w kil...

Rozwiń

Zwiń

„Ostatnia zapałka” francuskiej autorki Marie Vareille to powieść, która towarzyszyła mi w ostatni weekend, zostawiła z mnóstwem przemyśleń i pewnym niedosytem.

Głównym fundamentem tej książki jest temat przemocy domowej, którą znam od podszewki z racji mojego wykonywanego zawodu. Skutki tego zjawiska obserwuję na co dzień w swojej pracy – często w oczach moich podopiecznych. I to co najbardziej spodobało mi się w tej lekturze to fakt, że autorka nie bała się ukazać, że przemoc nie jest czymś marginalnym, że dotyka wielu ludzi i to niezależnie od ich statusu społecznego. Uświadamia czytelnikom, jak trudno jest przerwać cykl przemocy i jak głębokie ślady zostawia ona w psychice. Tak zwane domowe piekło to nie tylko widoczne siniaki, ale przede wszystkim nękanie psychiczne.

Moimi ulubionymi rozdziałami w książce były te dziejące się w gabinecie doktora Garniera i to one stanowią najmocniejszy punkt tej historii. Rozmowy terapeuty z pacjentką pozwalają zajrzeć w głąb jej serca, zrozumieć/nazwać lęki i być obserwatorem procesu wychodzenia z traumy.

To co wydało mi się zbędne to zbyt rozbudowane wspomnienia, które w wielu momentach były nużące i w mojej ocenie nic nie wnoszące do fabuły. Czytając te fragmenty myślałem jedynie o tym by znów przejść do kolejnego rozdziału, czyli przeskoczyć do kluczowych scen u terapeuty.

„Ostatnia zapałka” to ważna książka ze względu na swój społeczny przekaz, ale literacko dość nierówna. Gdyby wyciąć z niej zbędne dygresje i skupić się na tym co dzieje się w „tu i teraz” byłaby to idealna lektura. Czy warto po nią sięgać? Myślę, że tak bo uderza w czułe struny i obnaża mechanizmy, o których rzadko kiedy mówi się głośno.

„Ostatnia zapałka” francuskiej autorki Marie Vareille to powieść, która towarzyszyła mi w ostatni weekend, zostawiła z mnóstwem przemyśleń i pewnym niedosytem.

Głównym fundamentem tej książki jest temat przemocy domowej, którą znam od podszewki z racji mojego wykonywanego zawodu. Skutki...

Rozwiń

Zwiń