Diuna: Ród Harkonnenów, tom 3

Bardzo ważna uwaga dla niewtajemniczonych: książkowo "Ród Atrydów", "Ród Harkonnenów" i "Ród Corrinów" tworzą jedną spójną całość czyli trylogię. W formie komiksów każda z książek jest rozbita na trzy tomy komiksu.

Tą trylogię rysowała i koloryzowała inna grupa ludzi ale tłumaczyła ta sama osoba co "Atrydów". Tutaj rysunki mi bardziej przypadły do gustu bo są bardziej ręczne.

Kontynuujemy przygody z poprzedniej trylogii, na scenę wchodzą nowe postacie. Pętla fabuły powoli się zaciska.

Bardzo ważna uwaga dla niewtajemniczonych: książkowo "Ród Atrydów", "Ród Harkonnenów" i "Ród Corrinów" tworzą jedną spójną całość czyli trylogię. W formie komiksów każda z książek jest rozbita na trzy tomy komiksu.

Tą trylogię rysowała i koloryzowała inna grupa ludzi ale tłumaczyła ta sama osoba co "Atrydów". Tutaj rysunki mi bardziej przypadły do gustu bo są bardziej...

Jest to zakończenie, które zamyka wątki, które należało zamknąć przed wielki finałem, jakim jest "Diuna". Tłumaczy postawy bohaterów i w tym, co robi jest dobre, bo przecież to co najważniejsze, dopiero ma się pojawić. Mimo wszystko po tym, co zaprezentowano w się "Rodzie Atrydów" spodziewałem się czegoś więcej... jakby autorom zabrakło pomysłów.

Od strony graficznej "Ród Harkonnenów" trzyma poziom.

Jest to zakończenie, które zamyka wątki, które należało zamknąć przed wielki finałem, jakim jest "Diuna". Tłumaczy postawy bohaterów i w tym, co robi jest dobre, bo przecież to co najważniejsze, dopiero ma się pojawić. Mimo wszystko po tym, co zaprezentowano w się "Rodzie Atrydów" spodziewałem się czegoś więcej... jakby autorom zabrakło pomysłów.

Od strony graficznej...

Trzeci tom Rodu Harkonnenów domyka opowieść o wzroście i upadku jednej z najbardziej bezwzględnych dynastii w uniwersum Diuny. Brian Herbert i Kevin J. Anderson wraz z ilustratorami kontynuują mroczne i wciągające śledztwo w psychikę barona Vladimira Harkonnena oraz jego otoczenia.

Ten tom wyróżnia się tym, że pokazuje konsekwencje wcześniejszych decyzji i działań Harkonnenów. Ambicje, zdrady i brutalna polityka w końcu odbijają się echem w życiu wszystkich postaci, a napięcie między rodami osiąga swoje apogeum. Autorzy skutecznie budują dramatyczną atmosferę, pokazując, że każda manipulacja i każdy akt okrucieństwa mają swoje reperkusje.

Warstwa wizualna ponownie robi wrażenie: mroczne i szczegółowe kadry oddają ciężar opowieści, a realistyczne przedstawienie postaci w połączeniu z monumentalnymi, przytłaczającymi krajobrazami Harkonnenów podkreśla skalę ich władzy i deprawacji.

Dla fanów uniwersum Diuny tom trzeci jest satysfakcjonującym zamknięciem trylogii – daje pełniejszy obraz rodu Harkonnenów i pozwala zrozumieć, jak rodowe ambicje kształtowały historię Arrakis. To pozycja ciężka, mroczna, ale i fascynująca, idealna dla tych, którzy cenią polityczne intrygi i psychologiczne portrety postaci.

Trzeci tom Rodu Harkonnenów domyka opowieść o wzroście i upadku jednej z najbardziej bezwzględnych dynastii w uniwersum Diuny. Brian Herbert i Kevin J. Anderson wraz z ilustratorami kontynuują mroczne i wciągające śledztwo w psychikę barona Vladimira Harkonnena oraz jego otoczenia.

Ten tom wyróżnia się tym, że pokazuje konsekwencje wcześniejszych decyzji i działań...

„Diuna” stała się ostatnimi czasy intensywnie eksploatowaną franczyzą. Niektórzy powiedzą, że zbyt mocno, bo jakość kolejnych powieści z tego uniwersum jest, nie ukrywajmy, dyskusyjna. Brian Herbert i Kevin J. Anderson, kontynuując wizję Franka Herberta, znaleźli jednak sposób na zaistnienie w świadomości milionów fanów fantastyki, a jakiś czas temu do książek dołączyły też komiksy. To adaptacje na język tego medium wcześniejszych powieści tej dwójki autorów. Najpierw wydano „Ród Atrydów”, a teraz na półkach ląduje trzeci, ostatni tom „Domu Harkonnenów”. Poniżej o tym, jak się on prezentuje.

Przyparty do muru przywódca zdradzonego rodu Verniusów decyduje się na desperacki krok, mający pozwolić mu w końcu wywrzeć zemstę na znienawidzonym Imperium. W tym czasie na Kaladanie Leto Atryda musi zmierzyć się ze spowodowanymi haniebną zdradą tragicznymi wydarzeniami i niezwykle bolesną, osobistą stratą. Z kolei Arrakis opiera się próbom transformacji ekologicznej, jaką usilnie próbuje zaimplementować imperialny planetolog.

Scenarzyści prowadzą fabułę dynamicznie i sprawnie. Każdy zeszyt napisany jest w dokładnie taki sam sposób, według identycznego schematu – zawiera kilka oddzielnych wątków, a uwaga twórców płynnie skacze od jednego do drugiego, finalnie wszystko zmierza zaś bez większych przeszkód w jednym kierunku. Można zatem powiedzieć, że komiks pod względem konstrukcyjnym wygląda podręcznikowo. Zastrzeżenia, jakie można mieć do tego albumu, nie dotyczą jednak sposobu, w jaki Herbert i Anderson prowadzą opowieść. Prawdziwe problemy komiksu leżą bowiem gdzie indziej.

Najistotniejsza wada trzeciej odsłony „Rodu Harkonnenów” to w mojej opinii zauważalnie leniwe scenopisarstwo. Album prezentuje się tak, jakby autorzy chcieli jak najszybciej przełożyć na język komiksu środkową część swojej pierwszej trylogii, zgarnąć honorarium i zapomnieć o sprawie. Wątki są pocięte, prowadzone bardzo szybko i skrótowo, co nie pozwala wybrzmieć jakimkolwiek niuansom. Wszystko jest przesadnie czarno-białe, jasno określone, bez szansy na to, że nie będzie takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka. Tak, to wymyślony świat, ale każdy z nas wie, że żadna rzeczywistość nie wygląda w ten sposób. Nie tak pisał Frank Herbert. Jego świat kipiał kolorami i czarował odcieniami szarości, tymczasem Herbert syn i Anderson spłycają jego wizję, i choć konstruują fabułę sprawnie, to nie oferują przy tym niczego ponad jednowymiarową, akcyjną space operę.

Przytoczmy jedną ze scen omawianego komiksu. Na Kaladan przybywa Gurney Halleck, wówczas nieznany księciu Leto Atrydzie. Na dwóch (!) stronach widzimy, jak trafia przed oblicze władcy i opowiada mu, jak Harkonnenowie zniszczyli jego życie. Leto wysłuchuje tego obcego człowieka, po czym za namową mentata (przypomnijmy – to ludzki komputer, umysł do przesady rzeczowy i analityczny),przyjmuje go na służbę. Bez żadnej weryfikacji, czy nie jest przypadkiem szpiegiem wroga, tak po prostu – na słowo honoru. Czy można stworzyć bardziej naiwną scenę? Nawet jeśli odpowiedź byłaby twierdząca, uważam, że jest to bardzo trudne zadanie. Więc w zasadzie można to uznać za pewne osiągnięcie panów scenarzystów. Na koniec dorzucę jeszcze wisienkę na torcie – to wszystko mieści się zaledwie na dwunastu kadrach. Tego naprawdę nie trzeba dodatkowo komentować. Kurtyna.

Warstwa graficzna albumu to dzieło Michaela Schalfera, na którego rysunki psioczyłem przy okazji recenzji pierwszej odsłony „Rodu Harkonnenów”. W tym tomie ilustrator powraca w „glorii i chwale”, prezentując się dokładnie tak samo, jak wtedy. Postacie są przerysowane, przybierają karykaturalne pozy i miny, widać w nich także inspirację mangą, która do tego uniwersum pasuje raczej średnio. Mogę za to pochwalić galerię okładek i grafiki umieszczone na początku kolejnych zeszytów. Patrząc na nie, żałowałem, że cały komiks nie jest narysowany w tak piękny sposób.

Bardzo lubię „Diunę”, wychowałem się na powieściach Franka Herberta, nie chciałem więc być nadmiernie krytyczny względem dzieł oficjalnych kontynuatorów jego dzieła. Przez długi czas przymykałem oko na mankamenty powieści, a później komiksów Briana Herberta i Kevina J. Andersona. Ale obaj nie notują żadnego progresu, z każdym kolejnym tytułem piszą coraz gorzej, coraz bardziej powierzchownie i mechanicznie. Czasami nawet sentyment nie wystarcza, żeby bronić jednej z ulubionych serii, a obawiam się, że „Diuna” właśnie do takiego punktu dotarła.


Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/08/diuna-rod-harkonnenow-tom-3-recenzja.html
oraz na łamach serwisu Szortal - https://zlapany.blogspot.com/2025/08/diuna-rod-harkonnenow-tom-3-recenzja.html

„Diuna” stała się ostatnimi czasy intensywnie eksploatowaną franczyzą. Niektórzy powiedzą, że zbyt mocno, bo jakość kolejnych powieści z tego uniwersum jest, nie ukrywajmy, dyskusyjna. Brian Herbert i Kevin J. Anderson, kontynuując wizję Franka Herberta, znaleźli jednak sposób na zaistnienie w świadomości milionów fanów fantastyki, a jakiś czas temu do książek dołączyły też...

No i wreszcie koniec. Wszystkie intrygi zostały zakończone. Ciąg dalszy oczywiście nastąpi ale ta seria przynajmniej zakończyła się w miarę sensownie i satysfakcjonująco. Oceniając tylko tą serię zapewne dałbym odrobinę wyższe oceny ale nie sposób oddzielić ich od Diuny. Dla nieznających uniwersum - może być to ciekawe acz chaotyczne doświadczenie, dla tych co je znają, ot ciekawostka którą z czystym sumieniem można pominąć.

No i wreszcie koniec. Wszystkie intrygi zostały zakończone. Ciąg dalszy oczywiście nastąpi ale ta seria przynajmniej zakończyła się w miarę sensownie i satysfakcjonująco. Oceniając tylko tą serię zapewne dałbym odrobinę wyższe oceny ale nie sposób oddzielić ich od Diuny. Dla nieznających uniwersum - może być to ciekawe acz chaotyczne doświadczenie, dla tych co je znają, ot...

Chyba najlepszy tom z dotychczasowych, zamknięty zostaje w nim najbardziej drażniący wątek romantyczny w całej sadze Diuny (subiektywna ocena, ale Kailea potrafiła mocno grać na nerwach, tak Leto, jak i czytelnikowi). Poznajemy również genezę kilku postaci, z których chyba najciekawsza i zarazem najbardziej przerażająca jest ta Rabbana. Wyjaśnia się również historia Victora, syna Leto (mimo tych wyjaśnień i tak nie wiem, po co go wprowadzano, zwłaszcza, że główna saga nie wspomina o nim). Nadal uważam, że Preludium do Diuny jest jedną z gorszych serii w tym świecie, ale akurat ta komiksowa adaptacja zawiera najważniejsze informacje i nie spłyca ich, co niestety stało się w komiksowej adaptacji Diuny.

Chyba najlepszy tom z dotychczasowych, zamknięty zostaje w nim najbardziej drażniący wątek romantyczny w całej sadze Diuny (subiektywna ocena, ale Kailea potrafiła mocno grać na nerwach, tak Leto, jak i czytelnikowi). Poznajemy również genezę kilku postaci, z których chyba najciekawsza i zarazem najbardziej przerażająca jest ta Rabbana. Wyjaśnia się również historia...

Na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone. Świat wielkich pieniędzy i wielkiej wladzy to nie miejsce dla słabych. Ród Harkonnenów od lat utrzymuje władzę na świecie. Z nią też od lat próbują walczyć, działające na różnych planetach, komórki rebeliantów chcących zmienić niekorzystną rzeczywistość.
"Diuna. Ród Harkonnenów 3" to najnowszy komiks wydany przez Nonstopcomics, będący kontynuacją kosmicznej serii osadzonej w znanym uniwersum Diuna. Poraz kolejny otrzymujemy dobrze napisaną historię z ciekawą fabułą oraz świetnymi i czytelnymi ilustracjami. W połączeniu sprawia to, że dostajemy pozycję godną polecenia. Świetnie się bawiłem czytając ten tom podobnie jak i poprzednie, więc mam nadzieję, że to nie koniec przygód z tego świata.

Na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone. Świat wielkich pieniędzy i wielkiej wladzy to nie miejsce dla słabych. Ród Harkonnenów od lat utrzymuje władzę na świecie. Z nią też od lat próbują walczyć, działające na różnych planetach, komórki rebeliantów chcących zmienić niekorzystną rzeczywistość.
"Diuna. Ród Harkonnenów 3" to najnowszy komiks wydany przez Nonstopcomics,...

Ostatni tom serii przedstawia najbardziej dramatyczne wydarzenia. Pomimo tytułu to bardziej skupia się on na rodzie Atrydów niż Harkonnenów. Napięcia polityczne rosną, spiski i intrygi przebijają skalę znaną z poprzednich tomów, a tragedia Leto Atrydy wstrząsa całym uniwersum. Dzieje się tutaj dużo, aż za dużo. Tomik jest bardzo krótki i wręcz pęka pod naporem ilości wydarzeń. Co dwie strony zmienia się miejsce akcji i bohaterowie, co strasznie przytłacza i wprowadza chaos. Tak ważne wydarzenia powinny być rozpisane na większą ilość stron (z pięć razy więcej). Nie zmienia to faktu, że fabuła potrafi wciągnąć. Jednak aby zrozumieć wszystko najlepiej tuż przed tym tomem przeczytać poprzednie, ponieważ ilość nawiązań jest ogromna.
Wizualnie jest tutaj bardzo kolorowo i dynamicznie. Styl momentami przypomina trochę mangę, ale dla mnie to na plus. Choć wydarzenia mają wielką wagę to nie uświadczymy tutaj mrocznych ilustracji. Szczerze mówiąc to wolę takie podejście, mimo wszystko pasuje bardzo dobrze do tej serii.
Wszystkim fanom diuny mogę polecić tą serię. Ma swoje wady, ale możliwość poznania wcześniejszych losów bohaterów znanych z np. filmów sprawia, że z przyjemnością wychwytywałem wszystkie zależności.
Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek
https://www.instagram.com/p/DH-obYrsaWs/?igsh=NHlxcjRxMnE1aDN4

Ostatni tom serii przedstawia najbardziej dramatyczne wydarzenia. Pomimo tytułu to bardziej skupia się on na rodzie Atrydów niż Harkonnenów. Napięcia polityczne rosną, spiski i intrygi przebijają skalę znaną z poprzednich tomów, a tragedia Leto Atrydy wstrząsa całym uniwersum. Dzieje się tutaj dużo, aż za dużo. Tomik jest bardzo krótki i wręcz pęka pod naporem ilości...

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Trzeci tom to przede wszystkim opowieść o politycznych intrygach i bezwzględnej walce o władzę. Autorzy scenariusza zręcznie lawirują tu między różnymi frakcjami, ukazując skomplikowane relacje między rodami Atrydów i Harkonnenów. W tym tomie jeszcze mocniej wybrzmiewa brutalność i bezwzględność Harkonnenów, którzy nie cofną się przed niczym, by osiągnąć swoje cele.

Fabuła komiksu jest więc intensywna, brutalna i mocno skondensowana, tak aby do ostatniego kadru utrzymywać czytelnika w napięciu. Widzimy tu między innymi pełnię degeneracji i bezlitosności barona Vladimira czy działania Leto mocno kontrastujące z zepsuciem Harkonnenów.

Tom trzeci – jak i cała seria, to pozycja, w której scenariusz nie zalicza się od lekkich i prostych w odbiorze. Duet twórców podobnie jak autor oryginału stawia bowiem na wielowątkowość, przeplatanie się historii na wielu różnych płaszczyznach i nie zawsze oczywiste powiązania pomiędzy bohaterami. Ma to swój niezaprzeczalny urok i potrafi dość mocno zaangażować fana uniwersum. Nadaje to również tytułowi ciekawy mroczny gęsty klimat.

Takie podejście do fabuły ma jednak swoje pewne niedoskonałości. Ktoś mniej zaangażowany w cały świat Diuny, może nie dostrzec powiązań pomiędzy kolejnymi wydarzeniami (które momentami są bardzo, ale to bardzo cienkie). Jest tu nawet kilka momentów, które dla największych fanów mogą okazać się zbyt chaotyczne. W paru scenach można bowiem odnieść wrażenie, jakby twórcy chcieli pospiesznie zakończyć opowieść...

https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-diuna-rod-harkonnenow-tom-3/

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Trzeci tom to przede wszystkim opowieść o politycznych intrygach i bezwzględnej walce o władzę. Autorzy scenariusza zręcznie lawirują tu między różnymi frakcjami, ukazując skomplikowane relacje między rodami Atrydów i Harkonnenów. W tym tomie jeszcze mocniej wybrzmiewa brutalność i bezwzględność Harkonnenów, którzy nie cofną się przed niczym, by...

Mam skłonność - ostatnio - do rozpoczynania serii komiksowych od końca, lub przynajmniej środka i jak do tej pory nawet się to udawało i nie czułam większego zagubienia a nawet w przewadze nie czułam zagubienia wcale... Jak poszło z DIUNĄ: RODEM HARKONNENÓW tomem 3? Pod względem zagubienia było mocno, pod względem wizualnym i literackim było świetnie.
Jest to seria, którą zdecydowanie polecam czytać od TOM 1. Mamy tu kontynuację dużej całości i naprawdę należy wiedzieć, co było w tomach poprzednich, bo w innym przypadku - patrz "w moim przypadku" - czytelnik poczuje się nieco otępiały. Jednak i tak nie żałuję, że przeczytałam... żałuję tylko, że nie czytałam od jedynki.
DIUNA: RÓD HARKONNENÓW, to rewelacyjnie rozszerzenie świata DIUNY Franka Herberta. Znam ten świat, choć może nie tak dobrze, jak powinnam. Znam go głównie z filmów i z fragmentów książek. Myślę, że ktoś, kto jest poza tym uniwersum, kto zupełnie nic nie wie o DIUNIE nie jest adresatem tego komiksu. To opowieści rozszerzające to, co już wiemy i dające jeszcze trochę radości z obcowania z tą fikcyjną rzeczywistością.
To na co ja chcę w przypadku tego komiksu zwrócić szczególną uwagę, to warstwa wizualna. O fabule pisać raczej nawet nie powinnam, bo to wycinek większej całości i nawet niechcący, ale jednak - mogłabym zdradzić coś, czego zdradzać nie powinnam.
Więc wizualnie jest to rzecz świetna. Pięknie narysowany komiks z absolutnie mistrzowską kolorystyką. ogromne wrażenie robią ilustracje rozpoczynające każdy rozdział. Mamy tu różne style, bo i pracowało przy tym projekcie kilku artystów - i to jest bardzo dobra wiadomość. Czytelnik cały czas jest czymś zaskakiwany i trudno oderwać wzrok od rysunków. To mocna, dobra robota i widać, że nie był to rzut na kasę, pragnienie zrobienia czegoś na bazie sentymentu do DIUNY (patrz, to co robi Disney) tylko prawdziwe kopanie głębiej, z miłości do pierwowzoru i z szacunku wypływającego z siły wyobraźni jaką zaprezentował Frank Herbert w swoich dziełach.
Podsumowując bardzo polecam, ale koniecznie tę przygodę radzę zaczynać od TOMU 1. Piękny wizualnie, bardzo dobrze napisany, zmontowany, pokolorowany, ze zgrabnym rozwinięciem świata DIUNY i ciekawymi bohaterami, którzy nie są czytelnikowi obojętni. Komiks ma silę angażowania i jest gęsty fabularnie. Wiele wątków się przeplata, postaci ścierają się ze sobą i mam wrażenie, że łączą niuansami, bez których całość byłaby chaotyczna a tu, te nici mocy sprawiają, że nie da się nie doceniać kunsztu twórców.

"Wejrzyj w siebie,a ujrzysz Wszechświat." powiedzenie Zensunnitów
tom 3
DIUNA: RÓD HARKONNENÓW
nonstopcomics
egzemplarz recenzencki

Mam skłonność - ostatnio - do rozpoczynania serii komiksowych od końca, lub przynajmniej środka i jak do tej pory nawet się to udawało i nie czułam większego zagubienia a nawet w przewadze nie czułam zagubienia wcale... Jak poszło z DIUNĄ: RODEM HARKONNENÓW tomem 3? Pod względem zagubienia było mocno, pod względem wizualnym i literackim było świetnie.
Jest to seria, którą...