Profil użytkownika: LukkeGeek

Wonder Woman: Historia Amazonek to nie jest klasyczna, prosta opowieść superbohaterska. Punkt wyjścia jest mocny: narastający konflikt między bogami i boginiami prowadzi do stworzenia Amazonek – wojowniczek zesłanych na Ziemię, by nocą uwalniać kobiety od przemocy i niewoli. W centrum tej historii stoi Hippolita, przyszła królowa i matka Diany, i to właśnie jej losy stanowią trzon całej opowieści.

Problem w tym, że początek komiksu potrafi solidnie zmęczyć. Narracja jest chaotyczna, momentami trudna do śledzenia, a ilustracje, choć bezsprzecznie piękne i bardzo artystyczne, bywają przytłaczające. Forma tutaj chwilowo bierze górę nad treścią, co może skutecznie zniechęcić na starcie.

Na szczęście im dalej, tym lepiej. Historia zaczyna się klarować, tempo się uspokaja, a wydarzenia nabierają emocjonalnego ciężaru. I wtedy ta opowieść, w gruncie rzeczy dość tragiczna, zaczyna naprawdę działać. Relacje, motywacje i dramaty angażują mocniej, gdy chaos ustępuje miejsca bardziej przystępnej narracji.

Mimo to trudno było mi się w pełni w ten komiks wkręcić. Doceniam jego ambicję, nietypowe podejście i kilka naprawdę angażujących momentów, ale przez długi czas miałem wrażenie, że to jednak nie jest historia dla mnie.

Jeśli jednak lubisz artystyczne, eksperymentalne komiksy, które bardziej stawiają na formę niż klasyczne prowadzenie fabuły – zdecydowanie warto spróbować. Nawet jeśli nie trafi w gust, to i tak potrafi na chwilę wciągnąć, a same ilustracje robią ogromne wrażenie. Komiks nie zachwyci każdego, ale trudno przejść obok niego obojętnie.

Komiks ten jak i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Wonder Woman: Historia Amazonek to nie jest klasyczna, prosta opowieść superbohaterska. Punkt wyjścia jest mocny: narastający konflikt między bogami i boginiami prowadzi do stworzenia Amazonek – wojowniczek zesłanych na Ziemię, by nocą uwalniać kobiety od przemocy i niewoli. W centrum tej ...

Rozwiń

Zwiń

Komiks Wielki Martwy: Księga Druga totalnie mnie zaskoczył. Szczerze mówiąc, po pierwszym tomie nie byłem jakoś szczególnie przekonany — był w porządku, ale bez większego efektu wow. Dwójka natomiast robi coś znacznie ciekawszego: bierze dość prostą historię i rozbudowuje ją w naprawdę wciągającą, pełną napięcia przygodę.

Opowieść trochę odsuwa na bok motyw świata alternatywnego i skupiają się bardziej na konkretnej historii i bohaterach. Śledzimy dalsze losy Erwana i Gaelle, którzy odnajdują zaginioną Pauline wraz z jej dzieckiem. I tu zaczyna się robić naprawdę interesująco, bo córka okazuje się ewidentnie być powiązana z drugim światem. Kim jest jej ojciec? Nie wiadomo, a tajemnica przyjemnie unosi się nad całą historią.

Akcja praktycznie się nie zatrzymuje, ciągle coś się dzieje, ale bez chaosu. Wszystko ma swoje tempo i sens, a napięcie jest dobrze dawkowane od początku do końca.

Do tego dochodzi warstwa wizualna, która podkreśla klimat komiksu. Kontrast między spokojnymi, wręcz sennymi wioskami a bardziej szczegółowymi, żyjącymi małymi miasteczkami naprawdę działa na wyobraźnię. Całość jest narysowana w charakterystycznym, bardzo przyjemnym stylu, który idealnie pasuje do atmosfery opowieści.

To po prostu bardzo fajna przygoda, która wyraźnie dopiero się rozkręca i zostawia apetyt na więcej.

Komiks ten jak i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Komiks Wielki Martwy: Księga Druga totalnie mnie zaskoczył. Szczerze mówiąc, po pierwszym tomie nie byłem jakoś szczególnie przekonany — był w porządku, ale bez większego efektu wow. Dwójka natomiast robi coś znacznie ciekawszego: bierze dość prostą historię i rozbudowuje ją w naprawdę wci...

Rozwiń

Zwiń

Kolejny Lemire i niestety – kolejny średniaczek.

Już po samej okładce tego króciutkiego komiksu można się domyślić właściwie wszystkiego. Historia kręci się wokół potężnego barbarzyńcy, który wracając z kolejnej krwawej wyprawy zastaje swoją wioskę w płomieniach, a rodzinę brutalnie zamordowaną. Wpada w szał, ale przytłoczony przewagą wroga ucieka do jaskini, gdzie tajemnicze runy przenoszą go do współczesności. Tam, zagubiony i wyjęty z własnego świata, trafia na bezdomnego o zaskakująco szlachetnym sercu, który jako jedyny wyraźniej wybija się na tle reszty postaci.

Fabularnie to niestety zestaw dobrze znanych klisz. Zemsta, tragedia rodzinna, zagubienie w nowej rzeczywistości – wszystko to już było i tutaj nie ma żadnego świeżego twistu. Jak to u Lemire’a bywa, pojawiają się dramatyczne wątki rodzinne, ale nie są one w stanie udźwignąć historii ani nadać jej większej głębi.

Komiks czyta się błyskawicznie (maks na jeden raz) i równie szybko ulatuje z głowy. Po lekturze niewiele zostaje… no, może poza jedną rzeczą.

Warstwa wizualna naprawdę daje po oczach. Ilustracje są świetne: stonowane, ponure, brudne i brutalne. Mniam! To one budują klimat i sprawiają, że całość ma w sobie coś przyciągającego, nawet jeśli scenariusz nie dowozi.

Nie żałuję lektury, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że to komiks mocno przeciętny.

Komiks ten jak i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Kolejny Lemire i niestety – kolejny średniaczek.

Już po samej okładce tego króciutkiego komiksu można się domyślić właściwie wszystkiego. Historia kręci się wokół potężnego barbarzyńcy, który wracając z kolejnej krwawej wyprawy zastaje swoją wioskę w płomieniach, a rodzinę brutalnie zamor...

Rozwiń

Zwiń

Belzebubs Tom 1 i 2.
Pierwszy tom Belzebubs na początku nie przypadł mi do gustu. To właściwie ogromny zbiór krótkich, jedno/dwustronicowych gagów o nieporadnym blackmetalowym zespole, z gdzieś tam poukrywaną, ledwo zarysowaną historią w tle. Jasne, śmiałem się nieraz do łez, humor trafiał do mnie bez problemu, ale mimo wszystko czułem lekki niedosyt. Spodziewałem się czegoś bardziej spójnego fabularnie, a dostałem raczej luźną składankę żartów.

I wtedy wchodzi tom drugi i nagle wszystko zaczyna się układać. Historia nabiera sensu, a uwaga przesuwa się wyraźnie w stronę fabuły. Na pierwszy plan wychodzą relacje rodzinne: dorastanie dzieci, pierwsze zauroczenia, no i rodzice, którzy średnio potrafią się z tym pogodzić. Nadal dostajemy masę gagów, ale tym razem czuć, że są one częścią większej całości, a nie tylko zbiorem luźnych pomysłów. Dzięki temu oba tomy zaczynają się ze sobą łączyć i finalnie tworzą jedną, naprawdę przyjemną historię o nietypowej, metalowej rodzince.

Jeśli chodzi o ilustracje, tutaj od początku do końca jest świetnie. Styl jest konsekwentny, dopracowany, z jednej strony mroczny, z drugiej absurdalnie zabawny. I co najważniejsze, mimo tej całej metalowej estetyki, całość jest po prostu przyjemna.

Na koniec warto podkreślić, że to komiks nie tylko dla metalowców. Jasne, oni wyłapią najwięcej smaczków i będą mieli dodatkową frajdę, ale reszta czytelników, a szczególnie rodzice, też znajdzie tu sporo dla siebie. Wszystko jest maksymalnie przerysowane, ale w ten dobry, ciepły sposób, który bardziej bawi niż odstrasza.

Komiks ten jak i setki innych zobaczcie na moim Instagramie: Lukkegeek

Belzebubs Tom 1 i 2.
Pierwszy tom Belzebubs na początku nie przypadł mi do gustu. To właściwie ogromny zbiór krótkich, jedno/dwustronicowych gagów o nieporadnym blackmetalowym zespole, z gdzieś tam poukrywaną, ledwo zarysowaną historią w tle. Jasne, śmiałem się nieraz do łez, humor trafiał...

Rozwiń

Zwiń

Belzebubs Tom 1 i 2.
Pierwszy tom Belzebubs na początku nie przypadł mi do gustu. To właściwie ogromny zbiór krótkich, jedno/dwustronicowych gagów o nieporadnym blackmetalowym zespole, z gdzieś tam poukrywaną, ledwo zarysowaną historią w tle. Jasne, śmiałem się nieraz do łez, humor trafiał do mnie bez problemu, ale mimo wszystko czułem lekki niedosyt. Spodziewałem się czegoś bardziej spójnego fabularnie, a dostałem raczej luźną składankę żartów.

I wtedy wchodzi tom drugi i nagle wszystko zaczyna się układać. Historia nabiera sensu, a uwaga przesuwa się wyraźnie w stronę fabuły. Na pierwszy plan wychodzą relacje rodzinne: dorastanie dzieci, pierwsze zauroczenia, no i rodzice, którzy średnio potrafią się z tym pogodzić. Nadal dostajemy masę gagów, ale tym razem czuć, że są one częścią większej całości, a nie tylko zbiorem luźnych pomysłów. Dzięki temu oba tomy zaczynają się ze sobą łączyć i finalnie tworzą jedną, naprawdę przyjemną historię o nietypowej, metalowej rodzince.

Jeśli chodzi o ilustracje, tutaj od początku do końca jest świetnie. Styl jest konsekwentny, dopracowany, z jednej strony mroczny, z drugiej absurdalnie zabawny. I co najważniejsze, mimo tej całej metalowej estetyki, całość jest po prostu przyjemna.

Na koniec warto podkreślić, że to komiks nie tylko dla metalowców. Jasne, oni wyłapią najwięcej smaczków i będą mieli dodatkową frajdę, ale reszta czytelników, a szczególnie rodzice, też znajdzie tu sporo dla siebie. Wszystko jest maksymalnie przerysowane, ale w ten dobry, ciepły sposób, który bardziej bawi niż odstrasza.

Komiks ten jak i setki innych zobaczcie na moim Instagramie: Lukkegeek

Belzebubs Tom 1 i 2.
Pierwszy tom Belzebubs na początku nie przypadł mi do gustu. To właściwie ogromny zbiór krótkich, jedno/dwustronicowych gagów o nieporadnym blackmetalowym zespole, z gdzieś tam poukrywaną, ledwo zarysowaną historią w tle. Jasne, śmiałem się nieraz do łez, humor trafiał...

Rozwiń

Zwiń

Jak będę duży, to zostanę Hadfieldem. Kosmos w przystępnej i atrakcyjnej formie, ze spektakularną oprawą wizualną od Bałażeja Kurowskiego. Komiks w pigułce przybliża temat historii eksploracji przestrzeni kosmicznej, a przy tym zachwyca wizualnie. Świetna propozycja nie tylko dla dorosłych, spokojnie może zainteresować też młodszych czytelników. Ciekawą rzecz!

Komiks ten jak i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Jak będę duży, to zostanę Hadfieldem. Kosmos w przystępnej i atrakcyjnej formie, ze spektakularną oprawą wizualną od Bałażeja Kurowskiego. Komiks w pigułce przybliża temat historii eksploracji przestrzeni kosmicznej, a przy tym zachwyca wizualnie. Świetna propozycja nie tylko dla dorosłych...

Rozwiń

Zwiń

Moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i… od razu mocne uderzenie! To wzruszająca historia porzuconego psa, opowiedziana z jego perspektywy. Dla właścicieli czworonogów może być wręcz druzgocąca! Pokazuje, jak zwierzę próbuje zrozumieć ludzką podłość. Krótko, ale bardzo intensywnie emocjonalnie.

Komiks ten jak i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i… od razu mocne uderzenie! To wzruszająca historia porzuconego psa, opowiedziana z jego perspektywy. Dla właścicieli czworonogów może być wręcz druzgocąca! Pokazuje, jak zwierzę próbuje zrozumieć ludzką podłość. Krótko, ale bardzo intensyw...

Rozwiń

Zwiń

Na Wschód od Zachodu: Apokalipsa – Rok Drugi to kontynuacja, która absolutnie nie bierze jeńców. To westernowe postapo rozkręca się jeszcze grubiej, jeszcze dziwniej i jeszcze bardziej wciągająco.

Fabuła to istny kocioł: rozbudowana polityczna intryga rozbita na mnóstwo frakcji, pradawne wierzenia mieszające się z futurystyczną technologią i w tym wszystkim czterej jeźdźcy apokalipsy spacerujący po amerykańskiej ziemi. W centrum tego chaosu mamy Śmierć, która szuka swojego porwanego syna, będącego częścią jakiegoś pokręconego, technologicznego eksperymentu. Oczywiście nad tym wszystkim wisi widmo nadchodzącej apokalipsy.

I serio, dzieje się tu tak dużo, że momentami można się zgubić. Są fragmenty, gdzie nie ogarniałem, kto z kim i przeciw komu. A jednak to nie przeszkadza! Ten komiks ma w sobie coś hipnotyzującego. Świat jest tak cudownie pokręcony, brutalny i jednocześnie fascynujący, że trudno się oderwać.

Robotę robi klimat: dziwny, niepokojący, oryginalny miks westernu i postapokalipsy, którego właściwie nie ma do czego porównać. Do tego dochodzą postacie: każda frakcja ma swoich enigmatycznych wodzów, co jeszcze bardziej podkręca całą intrygę.

Wizualnie to też petarda. Polskie wydanie od Muchy robi ogromne wrażenie. Przede wszystkim przez wyzierającą biel, która w połączeniu z westernową stylistyką daje naprawdę unikatowy efekt. Do tego każdy rozdział oddzielony jest trzema białymi stronami z cytatem zapowiadającym przyszłe wydarzenia, ciekawy patent.

Podsumowując: to komiks dziwny, wymagający i momentami chaotyczny, ale jednocześnie cholernie wciągający i absolutnie unikatowy!

Komiks ten jak i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek
Zapraszam

Na Wschód od Zachodu: Apokalipsa – Rok Drugi to kontynuacja, która absolutnie nie bierze jeńców. To westernowe postapo rozkręca się jeszcze grubiej, jeszcze dziwniej i jeszcze bardziej wciągająco.

Fabuła to istny kocioł: rozbudowana polityczna intryga rozbita na mnóstwo frakcji, pradawne ...

Rozwiń

Zwiń

Człowiek Cel to komiks, który pokochałem od razu. Nie jest to jednak miłość łatwa.

Tytułowy bohater, Christopher Chance, to gość, który podkłada się pod innych w momentach śmiertelnego zagrożenia. Tym razem jednak coś idzie bardzo nie tak - wypija truciznę przeznaczoną dla Lexa Luthora. Umiera… ale ma jeszcze 12 dni, żeby rozwiązać zagadkę własnego morderstwa. I wtedy w jego drzwiach pojawia się Ice – superbohaterka z kolejnym zleceniem. No i zaczyna się robić naprawdę ciekawie, bo miłość komplikuje całą sprawę.

Intryga wciągnęła mnie na maksa! A do tego ta warstwa wizualna… coś pięknego. Ciepły klimat, ale podszyty mocnym kryminalnym sznytem. No i te ilustracje! Spójrzcie tylko na te spojrzenia, mimikę postaci, te tła… mega, aż chce się chłonąć każdą planszę.

Ale nie jest idealnie. Komiks momentami jest napisany dość topornie, bywa chaotyczny i trochę za bardzo przekombinowany. Te wszystkie udziwnienia nie zawsze działają. Narracja czasami idzie dwutorowo, ale nie w ten fajny, płynny sposób, a raczej taki, który potrafi namieszać w głowie.

Mimo wszystko… można na to przymknąć oko i bawić się świetnie. Ja wybaczyłem wszystko i totalnie zatopiłem się w tej historii.

I wam też polecam zrobić to samo.

Komiks ten i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Człowiek Cel to komiks, który pokochałem od razu. Nie jest to jednak miłość łatwa.

Tytułowy bohater, Christopher Chance, to gość, który podkłada się pod innych w momentach śmiertelnego zagrożenia. Tym razem jednak coś idzie bardzo nie tak - wypija truciznę przeznaczoną dla Lexa Luthora. U...

Rozwiń

Zwiń

DMZ: Strefa Zdemilitaryzowana Tom 4 to kolejna porcja gęstej, dusznej opowieści o władzy, kontroli i cenie, jaką płacą zwykli ludzie. Parco Delgado coraz mocniej odpływa w stronę tyranii, władza uderza mu do głowy, a sytuacja tylko sprzyja jego zapędom. Mając po swojej stronie Matty’ego, może działać praktycznie bez większych ograniczeń, a posiadanie broni jądrowej daje mu argument ostateczny. Manhattan staje się jego prywatnym królestwem, a mieszkańcy schodzą na dalszy plan.

Matty, choć wyraźnie ma wątpliwości i nie do końca podoba mu się kierunek, w którym to wszystko zmierza, nadal wspiera Parco, co dodaje całej historii ciekawego napięcia moralnego. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Delgado nagle znika, a rząd USA rozpoczyna gorączkowe poszukiwania atomówki. W powietrzu od razu czuć nadciągający konflikt i to taki, którego raczej nie da się już zatrzymać.

Największą siłą tego tomu nadal pozostaje klimat i sposób prowadzenia głównej fabuły. Wciąga, angażuje i trzyma w napięciu. Niestety, nie wszystko działa równie dobrze: liczne historie poboczne wypadają dość blado na tle głównego wątku i momentami sprawiają wrażenie zapychaczy. Z drugiej strony, bez nich tom byłby zdecydowanie krótszy, więc coś za coś.

Wizualnie bez zmian: surowy, szorstki styl idealnie współgra z militarnym klimatem i brudem tego świata. To nadal wygląda świetnie i robi robotę.

Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że to tom przejściowy. Wyraźnie czuć, że historia zmierza do wielkiego finału, przez co całość kończy się dość szybko i zostawia pewien niedosyt. Mimo to seria wciąż trzyma bardzo wysoki poziom i zdecydowanie ją polecam.

Ten i setki innych komiksów zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

DMZ: Strefa Zdemilitaryzowana Tom 4 to kolejna porcja gęstej, dusznej opowieści o władzy, kontroli i cenie, jaką płacą zwykli ludzie. Parco Delgado coraz mocniej odpływa w stronę tyranii, władza uderza mu do głowy, a sytuacja tylko sprzyja jego zapędom. Mając po swojej stronie Matty’ego, m...

Rozwiń

Zwiń