Zaćmienie. Wydanie specjalne

Przeglądając półkę z książkami natknęłam się na "Ever". Pamiętam jak w czasach gimnazjum uwielbiałam tą historię, więc z sentymentu stwierdziłam, że przeczytam ją jeszcze raz. Nadal uważam, że historia jest świetna, choć tym razem nieco krytycznie do niej podeszłam. Czytając ją po wielu latach czuję niedosyt. Pewne wątki zbyt szybko się skończyły oraz towarzyszyła temu szybka zmiana akcji. Mimo to historia Damena i Ever wciąż mnie wciąga i sięgnę po dalsze tomy by odświeżyć sobie ich historię.

„Naznaczona” to ciekawy start serii, który rzuca nowe światło na motyw wampirów. Zamiast klasycznego ugryzienia, mamy tu proces biologicznej przemiany i szkołę z internatem, co tworzy naprawdę fajny, mroczny klimat. Plusy: Oryginalna mitologia: Świat oparty na wierze w boginię Nyks i rytuałach jest powiewem świeżości. Tempo: Książkę czyta się błyskawicznie, idealna na jeden lub dwa wieczory. Klimat szkoły: Dom Nocy jako miejsce akcji intryguje i wciąga od pierwszych stron. Minusy: Język: Momentami zbyt uproszczony, a slang młodzieżowy bywa nieco wymuszony. Bohaterowie: Główna bohaterka bywa naiwna, a postacie poboczne są na początku dość schematyczne. Werdykt: Jeśli lubisz literaturę młodzieżową z dawką magii i romansu, to pozycja dla Ciebie. Nie jest to ambitna lektura, ale jako odmóżdżacz sprawdza się świetnie. Na pewno sięgnę po drugi tom, żeby sprawdzić, jak rozwinie się ten świat!

Jestem zakochana w pierwszym tomie i z niecierpliwością nie mogę się doczekać aż przeczytam drugi tom. Książka wciągnęła mnie od samego początku, pamiętam tylko ją przewiał stronę za stroną nie mogąc się doczekać co będzie dalej. Po praz pierwszy zdarzyło mi się przeczytać książkę o upadłym aniele i bardzo mi się podobała. Jestem ciekawa jak potoczą się dalej losy Patcha Nory.

Czytałam tę książkę dość długo i trochę mnie momentami nudziła. Jest to klasyk, więc temu sięgnęłam po te książkę. Pomijając fakt, że momentami mnie nudziła, to jest to książka warta przeczytania. Potrafiła mnie bardzo wciągnąć. Zachwycała tak samo jak jej poprzedniczka- Pierwsza część sagi. Bardzo polecam.

Kupiłam ją dawno temu, kiedy tylko pojawiła się w księgarniach i sprzeciwiając się odruchowi przeczytania jej jako pierwszej, od razu poddałam eksperymentowi. Chciałam najpierw poznać opinie mojej zaprzyjaźnionej młodzieży. Tej zaczytanej, porwanej, oczarowanej i omamionej przez cykl "Zmierzch", bo tylko taka chciała ją czytać, ze względu na specyfikę tematyki i rodzaj odbiorcy. Napis na okładkowym skrzydełku wyraźnie informowało jego niezbędności dla fanów "Zmierzchu". Wśród chętnych do przeczytania – jeden chłopiec. Rzadkość! Krążyła wśród nich ponad rok, zaliczając, tak podejrzewam, okoliczne i sąsiadujące z nimi podwórka, bym, po powrocie do mnie, a przed podaniem jej dalej, mogła zadać jedno pytanie – I jak? Za każdym razem najpierw widziałam rybkę robioną z ust ściągniętych w dzióbek, która wędrowała powoli w stronę lewego lub prawego ucha, a potem słyszałam wysoki dźwięk styropianu przesuwanego po szkle. Za każdym razem! Jakby się zmówili! Oprócz tego jednego, zachwyconego książką chłopca, ale dlaczego, napiszę później. Widząc, że mają trudności w ujęciu słowami swojego rozczarowania, przyciskałam do muru, chcąc wydobyć chociaż jedno, konkretne zdanie oceniające, by usłyszeć ostatecznie, że nudna, że powtarzalna w treści. Trochę się zasępiłam i z ciekawością sięgającą zenitu, zajrzałam do książki osobiście. I muszę przyznać, że ten zbiór esejów filozoficznych różnego autorstwa, nie jest łatwy w odbiorze dla nastolatków, którzy nigdy wcześniej nie mieli do czynienia z filozofią jako nauką. Nie są to słowa krytyki szkolnych programów nauczania. Nie. Wręcz przeciwnie. Jestem daleka od postulowania wprowadzenia jej do nich. Wystarczy, że muszą obowiązkowo zdawać matematykę na maturze. Chociaż jedna z moich zaprzyjaźnionych nastolatek, uczennica liceum plastycznego, takiego przedmiotu uczy się, ale ona akurat sagi nie lubi i to jest trochę zastanawiające. Wynikający stąd brak podstawowej wiedzy na temat takich znaczących postaci jak Immanuel Kant, Jane-Paul Sartre, Martha Nissbaum, Laozi i wielu, wielu innych, na których światopoglądy powołują się autorzy, przy opisywaniu zagadnień wegetarianizmu, dobra i zła, wiecznego życia i młodości, duszy wampira i człowieka, osobowości bohaterów sagi sięgających chrześcijaństwa i taoizmu, by ostatecznie postawić pytanie o wyższość tych pierwszych nad pozostałymi istotami, mogło być dla nich niezrozumiałe, a przez to nudne i dające wrażenie powtarzalności. Kolejnym rozczarowaniem mogła być krytyka (i tutaj przeciwnicy sagi się ucieszą) cyklu „Zmierzch”, a zwłaszcza kreowanego przez Stephenie Meyer wzoru bohaterki do naśladowania, mogącym się przyczynić do wzrostu statystyk przemocy domowej! Trochę mnie ten śmiały wniosek zaskoczył, ale musiałam się z nim zgodzić. Wyobraziłam sobie, tak jak mi autorka eseju nakazała, że czytam w gazecie taką informację: „Osiemnastoletnia dziewczyna został zabita przez męża przy porodzie, którą wcześniej sekta pijąca krew, nazywana rodziną, poddała praniu mózgu. Mąż ofiary wcześniej ją śledził, podglądał i zakradał się do jej pokoju podczas snu. Jej ciało pokryte było sińcami i innymi śladami przemocy fizycznej, po miesiącu miodowym, podczas którego zaszła w ciążę. Niechcianą przez męża i nakłaniającego ją do aborcji. Sprzeciw dziewczyny wywołał w nim atak agresji, podczas którego wyrwał jej dziecko z brzucha, doprowadzając do krwotoku i śmierci.” Tak przedstawione fakty, na których opiera się "Zmierzch" brzmią przerażająco, kiedy pomyślę, ile dziewczyn tego pragnie, widząc w Edwardzie mężczyznę, za którym tęsknią. Nie widząc natomiast w nim ucieleśnienia mężczyzn-sadystów maltretujących swoje partnerki, gdzie "śledzenie i podglądanie nie są romantyczne. Sińce nie są dowodem miłości, a morderstwo nie jest jej spełnieniem." I w tym zakresie, według autorki, "promowanie powieści typu „Zmierzch”, wydaje się niebezpieczne i nieodpowiednie", podnoszące, wspomniane wcześniej, statystyki przemocy domowej. Bo życie to nie bajka, a powieściowa "symulacja „dobrego” związku, który w rzeczywistości jest toksyczny i oparty na przemocy", prowadzi do poszukiwań wzorcowego Edwarda, narażając się "tylko na podbite oczy, gwałt, tortury oraz ryzyko śmierci". I na koniec to osobiste, intymne zdanie autorki, przypieczętowujące logiczność wywodu i podkreślające grozę powieści: "Ja sama byłam taką Bellą i myślałam, że znalazłam „prawdziwego” Edwarda – uwierzcie mi, naprawdę nie warto." W innym z kolei eseju autorka podważyła feminizm Belli tak wychwalany w czytanym przeze mnie wcześniej "Zmierzchu i historii". I to mnie zaskoczyło! W przeciwieństwie do powielonego i powtórzonego opisu Edwarda jako bohatera bajronicznego. Feminizm Belli był elitarny i to jest główny zarzut jaki padł pod adresem współczesnego feminizmu, oderwanego od mas. Na dodatek Bella tkwiła "w świecie, w którym zdolność do wzbudzenia męskiego pożądania jest wciąż natrętnie przedstawiana jako główne źródło wartości kobiety", odtwarzając w powieści "wzorce kobiecości pochodzące z połowy ubiegłego wieku!" Ideał kobiety, dla której sensem życia było "poświecenie się dla innych, poprzez złożenie siebie w ofierze". Taką właśnie obietnicę szczęśliwego życia złożyła również Stephenie Meyer. Obietnicę, która nigdy się nie spełniła i nie spełni. By zakończyć te rozważania miażdżącym zdaniem – "Właśnie dlatego sukces jej powieści można uznać za powód do rozpaczy." Klęskę idei feminizmu, sądząc po światowej popularności sagi, wśród młodych kobiet XXI wieku. To ważna dla mnie książka, którą dołączyłabym jako obowiązkowy załącznik do sagi, pomimo swojego stopnia trudności dla przeciętnego nastolatka. Eseje bezlitośnie odarły mnie ze złudzeń, pomogły trzeźwo spojrzeć na własny odbiór sagi, otrząsnąć się z obietnic bez pokrycia i fantazji niebezpiecznie przenoszonej do rzeczywistości, a także z szacunkiem spojrzeć na tych, którzy sadze się oparli. To w nich nadzieja na genderowski świat. Od tej pory zamiast mówić o niej „głupia”, mogą użyć konkretnych argumentów. Bo ja, jak się okazało, siedzę ze swoim pojęciem miłości i kobiecości jeszcze we Francji w 1949 roku, znajdując drogę do siebie tylko poprzez tradycyjny scenariusz kobiecej anihilacji. Smutnie to brzmi, ale pocieszam się, że jestem już taką niepoprawną romantyczką nie z tej epoki. Przerażające ile można się dowiedzieć o sobie i o innych z tej książki, tylko na podstawie podziału zwolenników i przeciwników cyklu. Aż się boję wiedzy, jaką mogliby znaleźć w sadze psycholodzy i psychiatrzy, gdyby i oni chcieli zajrzeć do cyklu i swoje przemyślenia zawrzeć w tego rodzaju esejach pod wspólnym tytułem "Zmierzch i psychologia". Teraz rozumiem, dlaczego jedyną osobą, której podobała się książka był chłopiec. Bo któremu mężczyźnie nie spodobałaby się wizja bajronowskiego bohatera, u którego stóp leżą kobiety gotowe prędzej umrzeć niż przerwać sadystyczno-masochistyczną „miłość”? Który z nich nie chce poczuć się macho? Jest taki? Można zadać kolejne pytanie. Skoro tak bardzo podoba się im ta wizja kobiety uległej, to dlaczego nie czytają masowo cyklu? A po co o niej czytać, skoro wszystkie te fantazje mają w rzeczywistości? Wystarczy przyjrzeć się statystykom przemocy domowej i nie tylko! http://naostrzuksiazki.pl/

Ta część jest moją ulubioną, zarówno jeśli chodzi o ekranizacje, jak i - jak się okazuje - książkę. Dzieje się tu dużo, są emocje, jest napięcie, a i główna bohaterka przechodzi długo wyczekiwaną przemianę, nie tylko fizyczną, lecz także mentalną. W tej opowieści o ogromnym poświęceniu w imię miłości, ona odgrywa najważniejszą rolę. Akcja toczy się swoim niespiesznym rytmem, mamy tutaj narrację pierwszoosobową i przedstawione dwie perspektywy - Belli oraz Jacoba. Zabieg ten był świetnym pomysłem, ponieważ w najtrudniejszych chwilach w życiu głównej bohaterki, które opisuje Jacob, niezwykle interesującym zagadnieniem jest właśnie jego oraz Edwarda punkt widzenia. Nasza ciekawość zostaje w dużym stopniu zaspokojona, a na mnożące się pytania w trakcie lektury, dostajemy odpowiedź. Bella w tej części wykazuje się nie lada heroizmem, zmienia swoje postrzeganie świata, a także samej siebie, dzięki czemu wzbudziła moją sympatię. Inni bohaterowie również są świetnie wykreowanymi postaciami, niektórzy przewidywalni, inni kompletnie nie, każdy z nich dodaje książce uroku i jakości, bez wprowadzania chaosu. Powieść jest obszerna, jednak ja kompletnie tego nie odczułam. Wciągnęłam się w historię wampirów i wilkołaków tak bardzo, że ciężko było mi przerwać lekturę. Wielkie brawa dla Meyer za styl, za świetnie utożsamienie się z bohaterką, za bardzo dobre zakończenie tej historii. Może nie jest to moja ulubiona seria, ale w ostatecznym rozrachunku cieszę się, że ją poznałam.

Choć trudno w to uwierzyć przed laty ominął mnie szum związany z Pamiętnikami Wampirów. Za bardzo wsiąknęłam w świat sagi Zmierzch i fascynację Edwardem, przez co nie chciałam przez długi czas angażować się w podobny świat. I tak lata mijały, a ja cały czas im starsza byłam, nie czułam, by świat Eleny, Stefano i Damona miałby mi być kiedykolwiek bliski. Ależ się myliłam. Chcąc w przyszłości nadrobić serial, zdecydowałam się końcu na przeczytanie książek i wsiąkłam w pierwsze trzy części, tak głęboko, że zaskoczyłam samą siebie. Poczułam się jak nastolatka, przypominając sobie, jak bardzo kiedyś zauroczył mnie świat wampirów. To było przyjemne odczucie. Stefano i Damon to bracia, którzy przed laty kochali tę kobietę o imieniu Katherine, która przyczyniła się do tego, że obaj zostali wampirami. Mija kilka stuleci, a bracia ze względu na śmierć ich ukochanej stale się nienawidzą. Stefano postanawia zamieszkać w Fell's Church, by tam zaznać ,,normalnego’’ życia. Na jego drodze pojawia się piękna dziewczyna o imieniu Elena, która do złudzenia przypomina jego dawną miłość. Choć chłopak stara się uodpornić na wdzięk dziewczyny, nie udaje mu się to i wkrótce zostają parą. Niestety w międzyczasie dochodzi do dziwnych wydarzeń w mieście. Ktoś poluje na ludzi i wypija z nich krew. Podejrzenia padają na Stefano, który niezmiennie od samego początku traktowany jest jako obcy. Tylko Elena wierzy w niewinność ukochanego i postanawia go bronić za wszelką cenę. Niestety jej uczucie wystawione jest na próbę, kiedy w mieście pojawia się Damon, który pała żądzą zemsty na swoim bracie i zrobi wszystko by tym razem kobieta, w której obaj się kochają, wybrała jego. Niestety pewne wydarzenia powodują, że Elena dołącza do grona wampirów i wraz z braćmi Salvatore staje twarzą w twarz ze złem. Ekscytacja po przeczytaniu trzech część nie mija. Jestem w szoku, że świat, który powinien podobać mi się 10-15 lat temu robi na mnie wrażenie właśnie teraz. W tych trzech opowieściach dostałam wszystko, czego chciałam. Od ciekawie zarysowanego wątku miłosnego między parą (o trójkącie trudno tu wspomnieć, bo Damon był tylko tłem),po intuicyjne prowadzenie fabuły, aż do przyciągającego uwagę klimatu zawierającego w sobie ekscytujący mrok. W trzecim akcie zawiodłam się trochę na zachowaniu Eleny, brakowało mi obecności Damona, ale koniec końców bawiłam się świetnie i daję 10/10.

Pierwszy raz przeczytałam część serii Dom Nocy jako nastolatka, a teraz, po 14(! what? Xd) latach wzięłam się za reread, by poczuć trochę sentymentu :). Drugi tom, Zdradzona, nadal interesujący, a nawet bardziej niż pierwszy, bo wrzuca nas w wir wydarzeń. Trochę mroczniejszy, ale wiadomo, delikatnie – to młodzieżówka. Będę kontynuować, tym bardziej, że nic nie pamiętam z tej serii po tylu latach :) Ucinam jedną gwiazdkę (moja ocena sprzed lat to 8),bo jednak jest to wszystko trochę banalne.

Trudno mi ocenić, jako że nie znam oryginału, nie czytałem żadnych Zmierzchów, nie widziałem nawet filmów, ekranizacji. Jednak w miarę orientuję się o czym są te "arcydzieła". Tu doceniam absurdalny humor sytuacyjny, skojarzył mi się z humorem z Nagiej broni, czy Strasznych filmów.

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

Książka mi się podobała, choć była nieco rozwlekła. Jak dotarłam do opisu gry w bilard to już po prostu jęknęłam w duszy. Na włoskiej Wiki przeczytałam, że książka została wydana prywatnie przez autora po raz pierwszy w 1992 r., ale nie odniosła żadnego sukcesu, dopiero po latach zdobyła sławę, więc autor ją poprawił, skrócił i wydał ponownie, to sobie pomyślałam, że nawet z tym skrótem książka jest dość rozwlekła. Ale ogólnie jest porządnie napisana, dobrze się czyta i nawet ma różne zabawne dialogi. Jest jednak dość mroczna i męcząca psychicznie. No ale jaka ma być jak przedstawia toksyczną miłość i ma głównie toksycznych bohaterów. Tak naprawdę to tam nie ma kogo lubić. Główna bohaterka, choć najporządniejsza z tego towarzystwa, w pewnym momencie zatraca się w kłamstwach. Rozwydrzona młodzież, alkohol, narkotyki, kradzieże (jakoś mam wrażenie, że kradzieże to włoski sport narodowy) i morze kłamstw. W pewnym momencie kłamstwo kłamstwem kłamstwo poganiało. Bliżej końca książki Babi wygłasza matce kazanie, że nic o niej nie wie i jej nie rozumie. Ale co ta matka miała rozumieć, jak była na okrągło okłamywana i manipulowana. Mi jej było zwyczajnie szkoda. Próbowała wychować swoje córki dobrze, ale córki się jakby zmówiły, żeby na okrągło ją okłamywać. Próbowała podstawiać Babi porządnych chłopaków, więc nie była jakąś heterą, która córce wszystkiego zabrania, że nie, bo nie, ale została czarnym charakterem tej książki. Na koniec się okazało, że oczywiście miała rację, no ale to na koniec. Nawet mąż nie okazał się godny zaufania. Poznał jakąś przypadkową kobietę i już gotowy do niewierności. Moim zdaniem wątek Rafaeli jest strasznie przykry i było mi jej naprawdę szkoda. Ogólnie cała jest książka w klimacie rozpadu, degrengolady i upadku. Jak komuś smutno, to lepiej tej książki nie czytać.

Po przeczytaniu księgi pierwszej z chęcią sięgnęłam po księgę drugą. Poznajemy nowe osobliwości – np. Klausa, jedną z ważniejszych postaci z filmu, która tutaj, podobnie jak Katrin oraz Damon w poprzedniej księdze, jest jedynie chwilowo pojawiającą osobą. Nie wiemy o nim w zasadzie nic, jedynie tyle, ile wspominał Stefano oraz ile było informacji w dzienniku. Jest kilka rzeczy i osób, które pokrywają się z filmem, lecz naprawdę niewiele i w zasadzie żadna ze scen. Miłym zaskoczeniem okazał się powrót Eleny oraz fakt, że mamy więcej Stefano, który przejął rolę opiekuna. Przez ¾ tomu Elena powraca próbuje powrócić do swojej ludzkiej postaci oraz przypomnieć sobie swoich ulubieńców. Niestety, wszystko co piękne, szybko się kończy, bowiem w szóstym tomie wkraczają lisołaki, które nie tylko psują całą fabułę, ale zamieniają tę powieść w coś na miano mangi. Tekst jest przerywany przekleństwami i docinkami w języku japońskim. Postacie zachowują się jakby były z anime. Brakuje jeszcze tylko jakiegoś wielkiego robota i Damona walczącego w stylu karate. Powstało wiele mitologii na świecie i jest tak wiele stworzeń mitycznych, że autorka naprawdę miała z czego wybierać. Także z uwagi na to, że jest to raczej horror, spodziewałabym jakiś mrożących krew w żyłach istot, jak upiory, strzygi a zamiast tego dostajemy azjatyckie liski, które psocą. Stefano postanawia pozbyć się swojej wampirzej natury, co jest jest całkiem fajne. Damon na chwilkę się nawraca, po czym dobija targu z lisołakiem i wraca do swojego codziennego „ja”. Ciekawe wprowadzenie do kolejnej księgi, po którą aż chce się sięgnąć, by zobaczyć, co z tego wyniknie. Zaskakuje nas też Caroline, która ma niespodziankę dla swojej rodziny i znajomych. Trudno określić, czy pozytywną, tego dowiemy się zapewne w jednej z kolejnych ksiąg. Ogólnie jako całość, księga druga podobała mi się bardziej niż pierwsza. Choć zdecydowanie wole Damona, więcej obecności Stefano w tej książce jest zdecydowanie na plus. Jestem fanką mang, lecz jakoś ten wątek azjatycki niezbyt mi tu pasuje. Po prostu nie ten klimat. Akcja jest bardziej burzliwa, więcej tajemnic i niewiadomych, więcej dreszczyku i emocji. Zakończenie nie wciąga tak bardzo, jak w księdze pierwszej, ale daje radę. Zachęca, by sięgnąć po kolejny tom, a o to w tym chodzi.

Książka zdecydowanie do przeczytania na raz. Miałam ambitne plany by przeczytać resztę części tej serii ale nic z tego niej wyszło. Książka i historia w niej zawarta nie wzbudziła na tyle dużych emocji, które spowodowałyby bym sięgnęła po dalsze części. Uważam ją za fajne zabicie czasu ale na pewno nie wartą głębszego zgłębiania.

Choć robiłam tej książki reread, to kompletnie nie pamiętałam, co się w niej działo i swoich emocji przy lekturze. Czuję się więc, jakbym poznawała ją na nowo. Od początku zauważyłam, że ten tom jest lepszy niż pierwszy, ale nie odczuwałam większych emocji, oprócz mniejszej irytacji wobec Nory. Dopiero w drugiej połowie zaczęło się ostro dziać, czułam jak napięcie aż iskrzy. Ostatecznie wiem, że przekonałam się do tej serii, co nie było dla mnie takie oczywiste, po skończeniu Szeptem. A po tym zakończeniu tutaj... mam ochotę od razu sięgnąć po trzecią część, bo napięcie i to otwarte zakończenie na końcu chyba zaraz mnie emocjonalnie zniszczy :).

Równie wciągająca, co pierwsza część. Pierwszy raz czytałam tę serię w liceum, teraz skończyłam czytać tę część po raz drugi i dalej uważam, że to ciekawa książka z bardzo nietuzinkową opowieścią. Jest to typowy erotyk, ale są tam również emocje. Ja przeżywałam je razem z bohaterami. Czasem krytykując, a czasem zgadzając się z główną bohaterką. Dla fanów erotyków - polecam.

To jedna z tych historii, które trudno oceniać wyłącznie literacko. Bo nie chodzi tu o styl czy konstrukcję, tylko o emocję, napięcie i pewną fantazję, która trafia w bardzo konkretną potrzebę. Relacja między bohaterami jest intensywna, momentami kontrowersyjna, momentami przyciągająca. I właśnie to sprawia, że książka wciąga. Czyta się ją szybko, czasem z ciekawością, czasem z dystansem, ale jednak z zaangażowaniem. Nie wszystko tu działa. Dialogi bywają proste, schematy powtarzalne, a postacie momentami jednowymiarowe. Ale jednocześnie trudno zaprzeczyć, że ta historia porusza i to nie bez powodu. Dla mnie to była lektura bardziej jako doświadczenie niż jako literatura. Taka, którą się czyta, żeby sprawdzić, o co chodzi w tym fenomenie i żeby zobaczyć, co w nas na to odpowiada.

„PS Kocham Cię” autorstwa Cecelii Ahern to wzruszająca i pięknie napisana opowieść o żałobie, miłości i odnajdywaniu siebie po stracie ukochanej osoby. Listy od zmarłego męża Holly, pełne ciepła i wskazówek, pomagają jej krok po kroku odzyskać radość życia. Autorka mistrzowsko łączy emocjonalną głębię z momentami humoru, tworząc historię, która potrafi zarówno wzruszyć, jak i rozbawić. To książka, która pokazuje, że nawet po największej stracie można znaleźć siłę, by iść dalej. Gorąco polecam tę wyjątkową powieść, która pozostaje w sercu na długo.

Bardzo nierówny zbiór opowiadań. O ile historie przedstawione przez Stephenie Meyer, Meg Cabot i Kim Harrison (a szczególnie przez tę ostatnią - niezwykle interesujący wstęp do serii o Madison Avery, która niestety całościowo była również dość średnia),o tyle opowieści pozostałych autorek, których nawet nie kojarzę z nazwiska, były po prostu pozbawione polotu i w sumie przeczytałam je tylko dlatego, aby dokończyć tę książkę.

Ta książka to bardzo ciekawa pozycja, która pokazuje bardzo dokładnie czym jest uzależnienie. Przechodzimy razem z autorką przez 15 lat jej życia i możemy dokładnie zobaczyć jak bardzo zmieniła się ona i styl jej pisma, zachowania, myśli przez te lata. Brakowało mi bardzo wytłumaczenia dlaczego autorka zaczeła brać narkotyki. Wspomina o tym, że to przez brak miłości ale nie wiemy nic poza tym. Ciężko było mi przebrnąć przez końcówkę książki, bo mam wrażenie że ciągle czytałam to samo. Pojawiły się tam też poetyczne zwroty, co mi osobiście przeszkadzało ale potrafię zrozumieć, że właśnie przez to możemy zobaczyć jak zmieniła się bohaterka.

Pamiętam, że w wyniku pomyłki zaczęłam czytać tę serię od tego tomu i szczerze, on jest o wiele lepszy od tomu pierwszego. Pewnie dlatego zapamiętałam te książki. Tom pierwszy w porównaniu z tym jest dość nudny. Tutaj miałam więcej akcji w stylu: "tak, pamiętam to!" Bawiłam się świetnie, jednak nie mogłam ignorować infantylności samej fabuły i bohaterów. Czasami chyba sama autorka zdawała sobie z tego sprawę, jak pisała wstawki typu, że źli bohaterowie zawsze przeciągają wszystko w nieskończoność. Ale przez to trochę lepiej rozumiem książki dla współczesnej młodzieży, które też nie grzeszą górnolotną fabułą. Dzięki tej serii mam w głowie: "hej, my też czytaliśmy bzdurne romanse!"