Zdradzona

Przeglądając półkę z książkami natknęłam się na "Ever". Pamiętam jak w czasach gimnazjum uwielbiałam tą historię, więc z sentymentu stwierdziłam, że przeczytam ją jeszcze raz. Nadal uważam, że historia jest świetna, choć tym razem nieco krytycznie do niej podeszłam. Czytając ją po wielu latach czuję niedosyt. Pewne wątki zbyt szybko się skończyły oraz towarzyszyła temu szybka zmiana akcji. Mimo to historia Damena i Ever wciąż mnie wciąga i sięgnę po dalsze tomy by odświeżyć sobie ich historię.

8/10 świetna książka dopełniająca wydarzenia opisane w "Zaćmieniu" tylko, że z innej perspektywy. Z perspektywy Bree Tanner, jednej z nowo narodzonych utworzonych przez Victorię aby zemścić się na rodzinie Cullenów. Możemy poznać jej emocje, jej przemyślenia, jej dylematy i sytuację od jej strony. Uważam, że opowieść warta przeczytania i fani sagi powinni ją przeczytać. Szybko się ją czyta co jest kolejnym plusem. Polecam!

P.C. Cast, znana z Domu Nocy, tym razem zabiera nas w znacznie bardziej dojrzały i surowy świat. „Przepowiednia” to połączenie fantasy, mitologii i romansu, które zaskakuje swoim rozmachem. Plusy: Ciekawy world-building: Autorka stworzyła świat podzielony na królestwa oparte na różnych żywiołach i bóstwach. To znacznie ambitniejsze uniwersum niż to z jej poprzednich serii. Silne bohaterki: Główna postać, Mari, jest dobrze wykreowana – jej walka z przeznaczeniem i próba odnalezienia własnej ścieżki są bardzo autentyczne. Mroczniejszy ton: Książka nie boi się brutalności i trudnych tematów. To fantasy w wersji high, a nie tylko lekka młodzieżówka. Minusy: Wolny początek: Pierwsza połowa książki to głównie ekspozycja świata, przez co akcja rozkręca się dość powoli. Wątek romantyczny: Choć chemia między bohaterami jest odczuwalna, niektóre dialogi miłosne bywają nieco patetyczne i przerysowane. Podsumowując: „Przepowiednia” to udane otwarcie cyklu, które spodoba się fanom bogatej mitologii i opowieści o wielkim przeznaczeniu. Jeśli szukasz czegoś poważniejszego niż Dom Nocy, ale wciąż z charakterystycznym stylem Cast – warto przeczytać!

Bardzo wciągający trzeci tom Domu Nocy. Działo się tu bardzo dużo! Przyjaciele oraz wrogowie, jak to szybko może się zmienić, mieszanka wybuchowa. Przeszkadzał mi jedynie fakt, że autorki bardzo często przypominały co działo się w poprzednich częściach. Jako czytelniczka, pamiętam poprzednie części, więc dla mnie było to zbędne.

Pamiętam, że w wyniku pomyłki zaczęłam czytać tę serię od tego tomu i szczerze, on jest o wiele lepszy od tomu pierwszego. Pewnie dlatego zapamiętałam te książki. Tom pierwszy w porównaniu z tym jest dość nudny. Tutaj miałam więcej akcji w stylu: "tak, pamiętam to!" Bawiłam się świetnie, jednak nie mogłam ignorować infantylności samej fabuły i bohaterów. Czasami chyba sama autorka zdawała sobie z tego sprawę, jak pisała wstawki typu, że źli bohaterowie zawsze przeciągają wszystko w nieskończoność. Ale przez to trochę lepiej rozumiem książki dla współczesnej młodzieży, które też nie grzeszą górnolotną fabułą. Dzięki tej serii mam w głowie: "hej, my też czytaliśmy bzdurne romanse!"

Książka rozpoczyna się od przybycia nowego ucznia i zapewne tak jak ja szybko domyślicie się, w jakim kierunku to zawędruje. Niestety jest to przewidywalne i nudne, choć przyznaję, że sama zdolność Starka jest dość ciekawa i mam nadzieję, że tego potencjału nie zmarnują. Zoey niestety nadal rozpamiętuje swoje zawody miłosne, co nuży, ale na szczęście w tej części nie mamy za wiele przypominajek. Nareszcie! Nie wiem czy autorki zdały sobie sprawę, że były one niepotrzebne czy fakt ilości wydarzeń w tej części sprawił, że musiały z nich zrezygnować. No właśnie, bo choć autorki nie zrezygnowały z tego pogadankowego stylu, który polubiłam, to książka nabiera tempa i wychodzi to jej na dobre. Całkiem spodobał mi się powrót do czirokeskich legend czy mitów. Przyznaję mogłyby być lepiej opowiedziane (bardziej baśniowo czy coś), niemniej sam koncept jest fajny. Także chyba muszę przyznać, ze czwarta część sprostała oczekiwaniom i mam nadzieję, że dalej będzie równie dobrze. Mogę wywracać oczami na wątek miłosny głównej bohaterki, ale nie mogę powiedzieć, że nie czyta się tej serii z przyjemnością.

Myślałam że będzie to dużo ciekawsza książka, i że będzie tak porywająca jak Cykl "Domu Nocy" ale niestety się zawiodłam. Za dużo rozległego opisu kilku rzeczy które wcale nie są istotne. Bardzo zdziwił mnie wątek tego że Sean i Dylan to jedna i ta sama osoba i bardzo mnie ciekawi dlaczego chce to ukrywać przed CC i że Bogini Ziemi na to przystaje... bardzo to ciekawe ale niestety nie ma kolejnych kontynuacji tej książki a trochę szkoda. Choć momentami też czasem potrafi przynudzić to da się ją czytać. 😉

Ciekawy przypadek, widocznie, pisarki z dość ciekawym pomysłem na siebie, którego w żadnym stopniu nie pokazała przy lekturze innej książki ("Zmierzch"). Do "Intruza" podeszłam z rezerwą, ponieważ świeżo w tym roku dopiero dostałam w ręce jej najpopularniejszą serię, która zostawiła tylko wspomnienie śmiesznej w swojej głupocie historii. Tutaj sytuacja prezentuje się inaczej - to zwykła książka fantastyczna z ciekawym pomysłem oraz przestrzenią na kolejne tomy (które aktualnie chyba zostały odesłane na wieczne nienapisanie). Myślę, że trochę zmieniłam zdanie o pisarce po lekturze - miała predyspozycję i możliwość zerwania łatki autorki "Zmierzchu", jednak nie wykorzystała tej możliwości.

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

Bardzo nierówny zbiór opowiadań. O ile historie przedstawione przez Stephenie Meyer, Meg Cabot i Kim Harrison (a szczególnie przez tę ostatnią - niezwykle interesujący wstęp do serii o Madison Avery, która niestety całościowo była również dość średnia), o tyle opowieści pozostałych autorek, których nawet nie kojarzę z nazwiska, były po prostu pozbawione polotu i w sumie przeczytałam je tylko dlatego, aby dokończyć tę książkę.

Zbiory opowiadań to zawsze „pudełko czekoladek” – nigdy nie wiesz, na co trafisz. Ta antologia, zredagowana przez P.C. Cast, gromadzi jedne z najgłośniejszych nazwisk literatury YA tamtego okresu (m.in. Rachel Caine, Kristin Cast, Claudia Gray). To świetny przekrój przez różne wizje wampiryzmu. Plusy: Różnorodność: Każde opowiadanie oferuje inne spojrzenie na wampira. Mamy tu historie mroczne i krwawe, ale też takie, które skupiają się na czystym romantyzmie czy tragicznych wyborach. Perełka od Rachel Caine: Opowiadanie autorki Wampirów z Morganville to jeden z najsilniejszych punktów zbioru – świetnie napisane, z dobrze zarysowanym klimatem. Szybka lektura: Krótka forma sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. To idealna pozycja na wieczór, gdy nie mamy czasu na całą powieść, a chcemy zanurzyć się w nadnaturalnym świecie. Minusy: Nierówny poziom: Jak to w antologiach bywa, niektóre historie są genialne i zostają w głowie na długo, inne wydają się napisane „na kolanie” i kończą się zbyt gwałtownie. Poczucie niedosytu: Kilka światów przedstawionych w opowiadaniach jest tak fascynujących, że aż żal, iż nie są to pełnowymiarowe powieści. Podsumowując: „Nieśmiertelni” to obowiązkowa pozycja dla miłośników opowieści z kłami w tle. Nawet jeśli nie każde opowiadanie Cię zachwyci, to na pewno znajdziesz tu kilka takich, które przypomną Ci, dlaczego wampiry tak bardzo fascynują nas w literaturze.

Książka zdecydowanie do przeczytania na raz. Miałam ambitne plany by przeczytać resztę części tej serii ale nic z tego niej wyszło. Książka i historia w niej zawarta nie wzbudziła na tyle dużych emocji, które spowodowałyby bym sięgnęła po dalsze części. Uważam ją za fajne zabicie czasu ale na pewno nie wartą głębszego zgłębiania.

Choć robiłam tej książki reread, to kompletnie nie pamiętałam, co się w niej działo i swoich emocji przy lekturze. Czuję się więc, jakbym poznawała ją na nowo. Od początku zauważyłam, że ten tom jest lepszy niż pierwszy, ale nie odczuwałam większych emocji, oprócz mniejszej irytacji wobec Nory. Dopiero w drugiej połowie zaczęło się ostro dziać, czułam jak napięcie aż iskrzy. Ostatecznie wiem, że przekonałam się do tej serii, co nie było dla mnie takie oczywiste, po skończeniu Szeptem. A po tym zakończeniu tutaj... mam ochotę od razu sięgnąć po trzecią część, bo napięcie i to otwarte zakończenie na końcu chyba zaraz mnie emocjonalnie zniszczy :).

Jestem zakochana w pierwszym tomie i z niecierpliwością nie mogę się doczekać aż przeczytam drugi tom. Książka wciągnęła mnie od samego początku, pamiętam tylko ją przewiał stronę za stroną nie mogąc się doczekać co będzie dalej. Po praz pierwszy zdarzyło mi się przeczytać książkę o upadłym aniele i bardzo mi się podobała. Jestem ciekawa jak potoczą się dalej losy Patcha Nory.

Kaitlyn. Siedemnastoletnia dziewczyna, która czuje się inna, wyobcowana. Przez swoją moc nie może odnaleźć się w społeczeństwie, które się z niej śmieje, albo się jej boi. Mieszka w małym miasteczku, opiekuje się swoim tatą i rysuje rzeczy, które się jeszcze nie wydarzyły. Pewnego dnia u progu jej drzwi pojawia się szansa na lepsze życie, na lepszą przyszłość. Czy gdzieś tam naprawdę jest miejsce, w którym mogłaby znaleźć przyjaciół? Książka była ciekawa, niebanalna, trochę kojarzyła mi się z X-Menami. Mamy grupę nastolatków, w instytucie naukowym. Jest trochę creepy, pojawiają się wątki przyjaźni i wątek romantyczny. Duża problematyka, chociaż dla mnie mogłoby być trochę lepiej dopracowane, bo niektóre zachowania bohaterów wydawały mi się nienaturalne, takie przerysowane, ale naprawdę dobrze mi się to czytało. Troszkę jak z wattpada, ale nie przeszkadzało mi to aż tak. Jeżeli szukacie czegoś w klimacie starej fantastyki młodzieżowej typu zmierzch, pamiętniki wampirów to wam to polecam. Mi się podobało bardziej niż pierwsze części obu wymienionych wyżej serii. No i tu nie ma wampirów, jest więcej mieszanki SF i fantasy. Dużo nawiązań do osiągnięć naukowych, próba uzasadnienia posiadanej przez bohaterów mocy, szukanie jej źródła między innymi w medycynie. Co do wątku romantycznego - trochę dziwnie mi się czytało, właśnie przez te nienaturalne, czy przesadzone zachowania bohaterów, ale gdyby ta sama historia była napisana nieco lepiej to byłaby bardzo dobra XD

Przeżyłaś bal maturalny, wakacje i randkę z piekła. Teraz przygotuj się na zabójcze pocałunki z opowiadań autorek Domu Nocy, Nieśmiertelnych i Sukuba - największych gwiazd opowieści o nieśmiertelnej miłości. Będę cię kochać aż do śmierci... To miłosne wyznanie nabiera przerażającego znaczenia w ustach zakochanych, którzy poznali namiętne i niesamowite POCAŁUNKI Z PIEKŁA Dziewczyna, której pocałunek może przywrócić życie, wampirzyca, która musi zaufać tajemniczemu chłopakowi, zakochani z dwóch różnych światów, których muszą się wyrzec dla uczucia, nieśmiertelni kochankowie, którzy dla miłości zaryzykują swą nieśmiertelność, wampir zauroczony śmiertelniczką niebezpieczną dla niego jak blask słońca… Ten, kto zasmakował zakazanego pocałunku, zapłaci za chwilę zapamiętania własną duszą – jak młodzi bohaterowie opowiadań najmodniejszych dziś twórczyń paranormalnych romansów.

Choć trudno w to uwierzyć przed laty ominął mnie szum związany z Pamiętnikami Wampirów. Za bardzo wsiąknęłam w świat sagi Zmierzch i fascynację Edwardem, przez co nie chciałam przez długi czas angażować się w podobny świat. I tak lata mijały, a ja cały czas im starsza byłam, nie czułam, by świat Eleny, Stefano i Damona miałby mi być kiedykolwiek bliski. Ależ się myliłam. Chcąc w przyszłości nadrobić serial, zdecydowałam się końcu na przeczytanie książek i wsiąkłam w pierwsze trzy części, tak głęboko, że zaskoczyłam samą siebie. Poczułam się jak nastolatka, przypominając sobie, jak bardzo kiedyś zauroczył mnie świat wampirów. To było przyjemne odczucie. Stefano i Damon to bracia, którzy przed laty kochali tę kobietę o imieniu Katherine, która przyczyniła się do tego, że obaj zostali wampirami. Mija kilka stuleci, a bracia ze względu na śmierć ich ukochanej stale się nienawidzą. Stefano postanawia zamieszkać w Fell's Church, by tam zaznać ,,normalnego’’ życia. Na jego drodze pojawia się piękna dziewczyna o imieniu Elena, która do złudzenia przypomina jego dawną miłość. Choć chłopak stara się uodpornić na wdzięk dziewczyny, nie udaje mu się to i wkrótce zostają parą. Niestety w międzyczasie dochodzi do dziwnych wydarzeń w mieście. Ktoś poluje na ludzi i wypija z nich krew. Podejrzenia padają na Stefano, który niezmiennie od samego początku traktowany jest jako obcy. Tylko Elena wierzy w niewinność ukochanego i postanawia go bronić za wszelką cenę. Niestety jej uczucie wystawione jest na próbę, kiedy w mieście pojawia się Damon, który pała żądzą zemsty na swoim bracie i zrobi wszystko by tym razem kobieta, w której obaj się kochają, wybrała jego. Niestety pewne wydarzenia powodują, że Elena dołącza do grona wampirów i wraz z braćmi Salvatore staje twarzą w twarz ze złem. Ekscytacja po przeczytaniu trzech część nie mija. Jestem w szoku, że świat, który powinien podobać mi się 10-15 lat temu robi na mnie wrażenie właśnie teraz. W tych trzech opowieściach dostałam wszystko, czego chciałam. Od ciekawie zarysowanego wątku miłosnego między parą (o trójkącie trudno tu wspomnieć, bo Damon był tylko tłem), po intuicyjne prowadzenie fabuły, aż do przyciągającego uwagę klimatu zawierającego w sobie ekscytujący mrok. W trzecim akcie zawiodłam się trochę na zachowaniu Eleny, brakowało mi obecności Damona, ale koniec końców bawiłam się świetnie i daję 10/10.

Miłosna historia z przymróżeniem oka. Czyta się bardzo szybko,autorka w sposób lekki i zabawny przedstawia jak anioł stróż zawieszony w służbie zakochuje się w swoim podopiecznym człowieku,który z jego winy staje się wampirem. Jedyne co nie pasuje mi w tej książce, to okładka,która zapowiada mroczną i podniosłą powieść,wnętrze zaś okazuje się zdecydowanie komedią ☺ Polecam wszystkim,którzy chcą coś poczytać nie całkiem na serio 😊

Moja pierwsza książka, którą dostałam. Jako nastolatka pamietam, że byłam zachwycona, zwłaszcza, że było to moje pierwsze zetknięcie z fantastyką. Wracając do niej po latach okazuję się, że faktycznie zachwyca ale bardziej dziecinny umysł, teraz oceniłabym ją nisko ale z sentymentu dostała 6/10. Okazała się być płytka, bez głębszych przemyśleń, pierwsze zakochanie i trochę problemów w  życiu ;) Warta przeczytania by mieć ją na liście przeczytanych po prostu.

Powiem szczerze - to dzięki tej książce zakochałam się w fantastyce! W gimnazjum byłam jej najwierniejszą fanką i dalej po cichu wzdycham do Tamaniego ❤️ Po kilku latach przyszedł czas na reread, którego bardzo się obawiałam, bo moje oczekiwania poszybowały w górę. Nie zawiodłam się. *** Laurel jest bardzo dziwną nastolatką. Jada tylko owoce i warzywa, lubi chłodne poranki, uwielbia brodzić bosymi stopami w brudnej glebie, a do tego została dosłownie podrzucona na próg domu swoich rodziców. A, no i wyrósł jej na plecach kwiat. Na domiar złego, wraz z kwiatem zjawiło się dwóch amantów i kilka zniekształconych trolli. W ułamku sekundy jej dziwne życie skomplikowało się jeszcze bardziej. Laurel musi wybrać, czy woli mieszkać w spokojnym Crescent City z rodzicami i troskliwym Dawidem, czy w magicznym Avalonie u boku magnetyzującego Tamaniego. *** Nie ukrywajmy, nie jest to książka wysokich lotów, raczej przyjemna, młodzieżowa historia. Dominuje prosty język, "przegadany" styl, w zasadzie wszystkich ważnych informacji dowiadujemy się z przydługich dialogów. Nie wiem, czy to kwestia polskiego tłumaczenia (oryginalnej wersji nie czytałam), ale raziło mnie MNÓSTWO powtórzeń narracyjnych, "powiedział(a)/zapytał(a)" powtarza się dosłownie po kilka razy na jednej stronie (sic!). Na dłuższą metę takie powtórzenia robią się monotonne. Brakowało mi jakiegoś większego zróżnicowania emocjonalnego, nic tylko gadali, pytali lub się śmiali (generalnie bardzo dużo się śmiali, nawet w poważnych momentach). Odbiegając jednak od kwestii stylistycznych - mniej więcej od połowy książki historia robi się całkiem wciągająca! Na scenę wkracza tajemniczy Tamani o oczach zielonych jak szmaragdy, a w Laurel pojawia się wiele wątpliwości. Świetnie ukazano niezdecydowanie głównej bohaterki, no bo nie ukrywajmy, piętnastolatki nie są zdecydowane i pewne swoich uczuć. Błądzą po omacku i próbują odnaleźć same siebie, nie wspominając o jakiś uczuciach do płci przeciwnej. Także Laurel jest rozdarta między chłopcem, którego podpowiada jej rozum i drugim, który przemawia do serducha. Klasyczny miłosny trójkąt, ale z wróżkami-roślinkami w tle. Swoją drogą zrobienie z wróżek roślin było rewelacyjnym posunięciem! Trochę zawiódł mnie wątek z rodzicami. Ojciec choruje, jest praktycznie na granicy śmierci, matka w rozpaczy ślepo podpisuje dokumenty sprzedaży ziemi, a córka? Wyjeżdża za miasto i potajemnie spotyka się z Tamanim w lesie. Brakowało mi z jej strony większego zaangażowania. Mówiąc większego, mam na myśli coś więcej, niż parę łez i stwierdzenie "tata umiera". Czemu nie siedziała przy jego łóżku, nie trzymała go za rękę? Nie wierzyła w magię, a jednak wyczekiwała "cudownego" ozdrowienia taty. Bardzo spłaszczony motyw rodziny. *** Pomijając to, co mi się nie podobało, cała reszta wypada naprawdę dobrze! Historia jest dopięta, świat ładnie zarysowany, mamy chwile szczęścia, grozy i namiętności. Minęło przynajmniej 10 lat od czasu, jak ostatni raz czytałam "Skrzydła Laurel", a jednak pamiętam niemal wszystko, co mi się praktycznie nie zdarza. Fabuła i bohaterowie zapadają w pamięć, aż chce się im kibicować, a dzięki prostemu stylowi przez rozdziały się dosłownie płynie. Z czystego sentymentu i z uwagi na to, że ta książka była debiutem pani Pike daję siedem gwiazdek! Wiem na pewno, że kolejne części będą lepsze!