Przebudzenie. Walka. Szał

Nieco lepiej pod względem stylu i fabuły, historia zbudowana bardziej logicznie, można powiedzieć, że idziemy po nitce do kłębka. Ogólnie rzecz biorąc, ghostwriter poradził sobie nieźle, a na pewno nie jest łatwym zadaniem kontynuowanie cudzej powieści. Nie znaczy to jednak, że udało się uniknąć błędów, jak np. w przypadku fantoma - swoje pierwsze ofiary wyraźnie próbuje zabić, natomiast przy pozostałych spuszcza z tonu - Bonnie, Elena i Matt nie są wystawieni na żadne niebezpieczeństwo, po prostu ogarnia ich zazdrość i bum! fantom ich porywa. Po zabraniu Matta nie pojawia się też żadne nowe imię, czyżby fantom nie miał ochoty ani na Stefana, ani na Alarica? Nie czaję też tego fragmentu tyczącego się Klausa: "- Czy to znaczy, że Klaus ciągle żyje? Mógłby tu przyjść, mógłby teraz prześladować twoją rodzinę? - Myślałam o tym - odparła Meredith zadowolona, że rozmowa zeszła na kwestie praktyczne. - Ale nie sądzę. Elena poprosiła Strażników, żeby zmienili Fell's Church w taki sposób, żeby Klausa nigdy tu nie było. Nie prosiła, żeby zmienili Klausa ani jego życie. Dla niego wszystko zostaje po staremu: był tu, bardzo dawno temu, a teraz nie żyje." No to chwilę. to w końcu był tam czy go nie było? Bo z tego fragmentu to wychodzi na to, że nie był, ale jednak był.

Książka od razu stała się moją ulubioną. Wciąga od samego początku. Opowiada o dwóch braciach - Stefanie i Damonie Salvatore. Do ich życia wkracza tajemnicza dziewczyna Katherine, wampirzyca. Życie braci obraca się o 180 stopni kiedy Katherine przemienia ich w wampirów. Czytamy o tym, z jakimi problemami wzmaga się Stefan i o jego wampirzym życiu. Polecam.

W pamiętnikach zostajemy wdrożeni w pełną przygód i poświęcenia historię Eleny. Jednak niejednokrotnie zastanawiamy się jak naprawdę wyglądał początek tej opowieści. Co się działo z Demonem i Stefanem przed i po przemianie. Książkę dostałam (wciąż nie wiem od kogo) podczas klasowych mikołajków. Ucieszyłam się, bo lubię zarówno całą serię powieści, jak i serial. Co prawda jest to bardzo marna historia, przekazywana na skalę masową, ale przecież i coś takiego musi istnieć. Tak więc z radością zabrałam się do czytania, chcąc porównać to czego dowiedziałam się w serialu z tym, co było bazą do jego scenariusza. Stefano dowiaduje się o tym jaki plan życiowy wybrał dla niego ojciec. Za niedługo ożeni się z miejscową dziewczyną, co podtrzyma ród Salvatorów. Jednak pewnego dnia w ich domu pojawia się Katherine, która dopiero co straciła swoich rodziców w pożarze. Dziewczyna urzeka nie tylko Stefano, ale również jego awanturniczego i lekkomyślnego brata Damona. Oboje walczą o jej względy. Ona jest zachwycona obojgiem i przez dłuższy czas wodzi ich za nosy. Jednak swoje prawdziwe, silne i trwałe uczucie osadza jedynie w jednym z braci. Katherine staje się jeszcze bardziej przyciągająca kiedy wyjawia swój mroczny sekret... Jest mi ciężko ocenić tę książkę. Walczę z pewnego rodzaju przywiązaniem. Była to jedna z książek, którą przeczytałam jako pierwszą. Odczuwam do niej pewnego rodzaju sentyment. Oprócz tego doskonale znam treść serialu, a z racji tego, że z nim zapoznałam się wcześniej to było mi bardzo trudno nie zwracać na niego uwagi. Mimo to starałam się podejść do niej jak najbardziej obiektywnie, tak jakbym wcześniej kompletnie nie znała historii Eleny, Stefana i Demona. Miałam mieszane uczucia. Z jednej strony niby dało się wyczuć styl L.J. Smith, ale z drugiej było w niej coś odmiennego. Stwierdziłam, że sprawdzę jak to było na prawdę. Dowiedziałam się, że L.J. Smith wcale nie napisała "Pamiętników Stefano". Zrobił to ghostwriter, który jedynie bazował na powieściach tej autorki. Osobiście uważam, że zrobił to lepiej niż ona, ponieważ umiał lepiej poprowadzić akcje. Poza tym sam fakt, że książki, które napisał nie ujawniając swojego nazwiska, zostały wydane daje sporo do myślenia. Podobał mi się kontrast ukazany pomiędzy Demonem i Stefanem. Ten pierwszy rozmarzony, lekkomyślny, jeszcze niedojrzały chłopiec, a ten drugi odpowiedzialny, posłuszny, poprawny realista. Zupełnie różne postacie, które doskonale się dopełniały, i które zostały idealnie złączone przez bohaterkę Katherine. Co prawda sposób jej przedstawienia nie podobał mi się aż tak bardzo. Niby była mocno wyidealizowana w oczach chłopaków, ale jak dla mnie była zupełnie nierealna, nawet jak na wampira. Niestety nie dałam się nabrać na wizję autora. Nie wiem, czy to przez czas akcji, czy przez zmianę autora, aczkolwiek czułam, że w książce po części były przekazane jakieś wartości. Jakby się głębiej nad nią zastanowić i na siłę starać się coś znaleźć, to dałoby się wyciągnąć kilka szlachetnych rzeczy. Na przykład poświęcenie pomiędzy braćmi, nienawiść i umiejętność wybaczania. Jednak niestety ktoś kto jedynie chciał "zaliczyć" tę pozycję, po prostu nie będzie tracił czasu na szukanie czegokolwiek. Czy polecam? Raczej nie. Mogę jedynie powiedzieć, że ci, którzy są zafascynowani historią konkretnie tych wampirów, mogą przeczytać tę książkę, tylko po to, żeby uzupełnić wiedzę i po prostu dowiedzieć się jak to wszystko wyglądało na początku według autora.

Po przeczytaniu księgi pierwszej z chęcią sięgnęłam po księgę drugą. Poznajemy nowe osobliwości – np. Klausa, jedną z ważniejszych postaci z filmu, która tutaj, podobnie jak Katrin oraz Damon w poprzedniej księdze, jest jedynie chwilowo pojawiającą osobą. Nie wiemy o nim w zasadzie nic, jedynie tyle, ile wspominał Stefano oraz ile było informacji w dzienniku. Jest kilka rzeczy i osób, które pokrywają się z filmem, lecz naprawdę niewiele i w zasadzie żadna ze scen. Miłym zaskoczeniem okazał się powrót Eleny oraz fakt, że mamy więcej Stefano, który przejął rolę opiekuna. Przez ¾ tomu Elena powraca próbuje powrócić do swojej ludzkiej postaci oraz przypomnieć sobie swoich ulubieńców. Niestety, wszystko co piękne, szybko się kończy, bowiem w szóstym tomie wkraczają lisołaki, które nie tylko psują całą fabułę, ale zamieniają tę powieść w coś na miano mangi. Tekst jest przerywany przekleństwami i docinkami w języku japońskim. Postacie zachowują się jakby były z anime. Brakuje jeszcze tylko jakiegoś wielkiego robota i Damona walczącego w stylu karate. Powstało wiele mitologii na świecie i jest tak wiele stworzeń mitycznych, że autorka naprawdę miała z czego wybierać. Także z uwagi na to, że jest to raczej horror, spodziewałabym jakiś mrożących krew w żyłach istot, jak upiory, strzygi a zamiast tego dostajemy azjatyckie liski, które psocą. Stefano postanawia pozbyć się swojej wampirzej natury, co jest jest całkiem fajne. Damon na chwilkę się nawraca, po czym dobija targu z lisołakiem i wraca do swojego codziennego „ja”. Ciekawe wprowadzenie do kolejnej księgi, po którą aż chce się sięgnąć, by zobaczyć, co z tego wyniknie. Zaskakuje nas też Caroline, która ma niespodziankę dla swojej rodziny i znajomych. Trudno określić, czy pozytywną, tego dowiemy się zapewne w jednej z kolejnych ksiąg. Ogólnie jako całość, księga druga podobała mi się bardziej niż pierwsza. Choć zdecydowanie wole Damona, więcej obecności Stefano w tej książce jest zdecydowanie na plus. Jestem fanką mang, lecz jakoś ten wątek azjatycki niezbyt mi tu pasuje. Po prostu nie ten klimat. Akcja jest bardziej burzliwa, więcej tajemnic i niewiadomych, więcej dreszczyku i emocji. Zakończenie nie wciąga tak bardzo, jak w księdze pierwszej, ale daje radę. Zachęca, by sięgnąć po kolejny tom, a o to w tym chodzi.

8/10 świetna książka dopełniająca wydarzenia opisane w "Zaćmieniu" tylko, że z innej perspektywy. Z perspektywy Bree Tanner, jednej z nowo narodzonych utworzonych przez Victorię aby zemścić się na rodzinie Cullenów. Możemy poznać jej emocje, jej przemyślenia, jej dylematy i sytuację od jej strony. Uważam, że opowieść warta przeczytania i fani sagi powinni ją przeczytać. Szybko się ją czyta co jest kolejnym plusem. Polecam!

Napisana lepiej niż cz. 2, ale wciąż nieco chaotyczna. Pojawiają się np. takie kwiatki, jak sugestia, że matka Stefano to jedyna matka, jaką znał Damon. Że co? Mam rozumieć, że są braćmi przyrodnimi? Temat nigdy więcej nie powraca. Elena wciąż obściskuje się z Damonem i się z nim całuje, jednocześnie twierdząc, że kocha Stefano. Prawdziwa miłość, nie ma co.

Czytało się o niebo lepiej niż poprzednie części. Jednak dalej brakuje mi akcji, był całkiem niezły potencjał na tą historię z pierwotnym. Jednak drużyna Eleny jak zawsze rozwiązuje wszystko za pstryknięciem palcem. Pomimo, że było lepiej to i tak seria powinna zakończyć się na tomie wcześniejszym.

Przeglądając półkę z książkami natknęłam się na "Ever". Pamiętam jak w czasach gimnazjum uwielbiałam tą historię, więc z sentymentu stwierdziłam, że przeczytam ją jeszcze raz. Nadal uważam, że historia jest świetna, choć tym razem nieco krytycznie do niej podeszłam. Czytając ją po wielu latach czuję niedosyt. Pewne wątki zbyt szybko się skończyły oraz towarzyszyła temu szybka zmiana akcji. Mimo to historia Damena i Ever wciąż mnie wciąga i sięgnę po dalsze tomy by odświeżyć sobie ich historię.

Uciekinier to czwarty tom z serii Pamiętnik Stefano. Minęło dwadzieścia lat odkąd Stefano ostatni raz widział Damona. Teraz przeniósł się do Anglii, gdzie wiedzie spokojne życie, do czasu aż dowiaduje się o morderstwach w Londynie. Stefano przekonany jest, że stoi za nimi jego brat, ale czy ma rację? Czy uda mu się powstrzymać bezwzględnego mordercę, zanim znowu poleje się krew? Przekonajcie się sami, bo jest to naprawdę fantastyczna seria, godna uwagi. Nie mogę doczekać się już kolejnego tomu, żeby dowiedzieć się jak dalej potoczą się losy braci Salvatore. Nie mogę postąpić inaczej jak przyznać tej książce dziesięć gwiazdek.

Ciekawy przypadek, widocznie, pisarki z dość ciekawym pomysłem na siebie, którego w żadnym stopniu nie pokazała przy lekturze innej książki ("Zmierzch"). Do "Intruza" podeszłam z rezerwą, ponieważ świeżo w tym roku dopiero dostałam w ręce jej najpopularniejszą serię, która zostawiła tylko wspomnienie śmiesznej w swojej głupocie historii. Tutaj sytuacja prezentuje się inaczej - to zwykła książka fantastyczna z ciekawym pomysłem oraz przestrzenią na kolejne tomy (które aktualnie chyba zostały odesłane na wieczne nienapisanie). Myślę, że trochę zmieniłam zdanie o pisarce po lekturze - miała predyspozycję i możliwość zerwania łatki autorki "Zmierzchu", jednak nie wykorzystała tej możliwości.

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

Bardzo nierówny zbiór opowiadań. O ile historie przedstawione przez Stephenie Meyer, Meg Cabot i Kim Harrison (a szczególnie przez tę ostatnią - niezwykle interesujący wstęp do serii o Madison Avery, która niestety całościowo była również dość średnia), o tyle opowieści pozostałych autorek, których nawet nie kojarzę z nazwiska, były po prostu pozbawione polotu i w sumie przeczytałam je tylko dlatego, aby dokończyć tę książkę.

Trudno mi ocenić, jako że nie znam oryginału, nie czytałem żadnych Zmierzchów, nie widziałem nawet filmów, ekranizacji. Jednak w miarę orientuję się o czym są te "arcydzieła". Tu doceniam absurdalny humor sytuacyjny, skojarzył mi się z humorem z Nagiej broni, czy Strasznych filmów.

Tak jak pierwsze dwie części tej serii porwały i wciągnęły bez pamięci tak w przypadku tej bardzo się zawiodłam, nie jest źle, ale cała fabuła ciągnie się jak guma do żucia. Akcja jest przewidywalna i troszkę jak dla mnie zbyt mozolna dlatego daje 6. Co nie zmienia postaci rzeczy, że seria o Obdarzonych pozostaje moją ukochaną serią. Czy tylko ja po przeczytaniu tych książek zaczęłam chodzić wszędzie z notesem w czarnej oprawie i notować każdą moją myśl i wiersze ? :D

Książka zdecydowanie do przeczytania na raz. Miałam ambitne plany by przeczytać resztę części tej serii ale nic z tego niej wyszło. Książka i historia w niej zawarta nie wzbudziła na tyle dużych emocji, które spowodowałyby bym sięgnęła po dalsze części. Uważam ją za fajne zabicie czasu ale na pewno nie wartą głębszego zgłębiania.

Jestem zakochana w pierwszym tomie i z niecierpliwością nie mogę się doczekać aż przeczytam drugi tom. Książka wciągnęła mnie od samego początku, pamiętam tylko ją przewiał stronę za stroną nie mogąc się doczekać co będzie dalej. Po praz pierwszy zdarzyło mi się przeczytać książkę o upadłym aniele i bardzo mi się podobała. Jestem ciekawa jak potoczą się dalej losy Patcha Nory.

Bardzo podobał mi się pomysł powrotu Eleny do przeszłości, natomiast jego wykonanie... Może podsumuję starania autorki w ten sposób - dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane. Zabrakło zupełnie klimatu pierwszego tomu stworzonego przez Smith, chyba mojego ulubionego z całej serii, nawet mimo pisarskich niedociągnięć. Ta część roi się od błędów, którymi nie bardzo wiem, kogo obciążyć, czy autorkę, czy tłumaczkę, wyjdzie więc pewnie mniej więcej po równo, a zaraz bezlitośnie wypunktuję tu wszystko, co zapamiętałam. 1) Nagła zmiana nazwiska Salvatore na Salvadore! No naprawdę, to chyba można zwalić tylko na tłumaczkę, może to jakaś literówka, która później została niestety powielona w całym tomie. 2) Nieścisłości co do śmierci rodziców Eleny - raz umierają, gdy ma około 15/16 lat, a zaledwie parę kartek dalej, kiedy Elena ma 12 lat. 3) Damon mieszkający na cmentarzu, w mauzoleum! Brak słów. 4) Za dużo nawiązań do serialu - kto oglądał, ten wie. Elena mówiąca do Damona-kruka "Cześć, ptaszku", spotkanie Eleny i Stefano na cmentarzu, gdy Elena skaleczyła sobie nogę, buszowanie Damona w rzeczach Eleny, i to podwójne wołanie Eleny "Katherine!", co prawda nie zaglądała wtedy do grobu, jak w serialu, tylko do tunelu Katherine, ale i tak, natychmiast miałam tę scenę przed oczami. 5) Jakże istotna zmiana koloru ubrania. Elena ubiera się w niebieski podkoszulek, po czym stwierdza, że wygląda jak malinowy deser lodowy. No fajnie, jeszcze nie widziałam niebieskich malin. (Oczywiście w pierwszym tomie podkoszulek był różowy, kto się machnął w tym? Nie wiadomo.) 6) Wszystko jakoś tak łatwiutko idzie, mimo problemów.

Pamiętam, że w wyniku pomyłki zaczęłam czytać tę serię od tego tomu i szczerze, on jest o wiele lepszy od tomu pierwszego. Pewnie dlatego zapamiętałam te książki. Tom pierwszy w porównaniu z tym jest dość nudny. Tutaj miałam więcej akcji w stylu: "tak, pamiętam to!" Bawiłam się świetnie, jednak nie mogłam ignorować infantylności samej fabuły i bohaterów. Czasami chyba sama autorka zdawała sobie z tego sprawę, jak pisała wstawki typu, że źli bohaterowie zawsze przeciągają wszystko w nieskończoność. Ale przez to trochę lepiej rozumiem książki dla współczesnej młodzieży, które też nie grzeszą górnolotną fabułą. Dzięki tej serii mam w głowie: "hej, my też czytaliśmy bzdurne romanse!"

„Naznaczona” to ciekawy start serii, który rzuca nowe światło na motyw wampirów. Zamiast klasycznego ugryzienia, mamy tu proces biologicznej przemiany i szkołę z internatem, co tworzy naprawdę fajny, mroczny klimat. Plusy: Oryginalna mitologia: Świat oparty na wierze w boginię Nyks i rytuałach jest powiewem świeżości. Tempo: Książkę czyta się błyskawicznie, idealna na jeden lub dwa wieczory. Klimat szkoły: Dom Nocy jako miejsce akcji intryguje i wciąga od pierwszych stron. Minusy: Język: Momentami zbyt uproszczony, a slang młodzieżowy bywa nieco wymuszony. Bohaterowie: Główna bohaterka bywa naiwna, a postacie poboczne są na początku dość schematyczne. Werdykt: Jeśli lubisz literaturę młodzieżową z dawką magii i romansu, to pozycja dla Ciebie. Nie jest to ambitna lektura, ale jako odmóżdżacz sprawdza się świetnie. Na pewno sięgnę po drugi tom, żeby sprawdzić, jak rozwinie się ten świat!

Bardzo wciągający trzeci tom Domu Nocy. Działo się tu bardzo dużo! Przyjaciele oraz wrogowie, jak to szybko może się zmienić, mieszanka wybuchowa. Przeszkadzał mi jedynie fakt, że autorki bardzo często przypominały co działo się w poprzednich częściach. Jako czytelniczka, pamiętam poprzednie części, więc dla mnie było to zbędne.