Strach zbliża jeszcze bardziej niż miłość, otwiera bramy duszy.

Wszystko to, czego boimy się najbardziej, wręcz zapraszamy do swojego życia.

(...) za bramami snu łagodnieją nawet najostrzejsze krawędzie.

Co jeśli sam sobie wydaję się normalny, ale ludzie mają mnie za świra?

Wszystko, na co istnieje jakieś słowo, jest ludzkie, zbyt ludzkie. To przychodziło ze strefy bezsłownej, gdzie ludzki umysł, doświadczenie, ani język nigdy nie dotarły. Koszmar, który przeżyliśmy do tej pory. to był tylko sposób, w jaki nasze umysły radziły sobie z tą obcością. s.288.

Tego, kto boi się najbardziej, jest najłatwiej skrzywdzić.