Ciosy

Wszystko zaczyna się od historii Michała, który z Podhala wyemigrował do Norwegii – byle jak najdalej od toksycznego, rodzinnego domu. Bohater w samolocie do Oslo poznał swoją przyszłą żonę – Agatę, której życie stanowi drugą część opowieści. Natomiast zwieńczeniem wszystkiego jest finał (trzecia część),w którym wszystkie karty zostają odkryte.

Jarosław Czechowicz przedstawił naprawdę oryginalną konstrukcję powieści, początkowo niepozorna, a z czasem, wchodząca w coraz większy mrok i niepokój. Szalenie ciekawe były portrety psychologiczne bohaterów – nawet tych drugoplanowych – a malownicze norweskie krajobrazy stanowiły niezwykle intrygujące tło wydarzeń. Kontekst społeczny również przykuwał uwagę (przemoc domowa, emocjonalne uzależnienie od drugiej osoby, akceptacja społeczna) i dawał sporą przestrzeń do refleksji.

Audiobook „Ciosy” okazał się świetną odskocznią od kryminalnych klimatów – tytułem, który z jednej strony jest dość lekki w odsłuchu, ale z drugiej pozostaje w pamięci na dłużej.

Wszystko zaczyna się od historii Michała, który z Podhala wyemigrował do Norwegii – byle jak najdalej od toksycznego, rodzinnego domu. Bohater w samolocie do Oslo poznał swoją przyszłą żonę – Agatę, której życie stanowi drugą część opowieści. Natomiast zwieńczeniem wszystkiego jest finał (trzecia część),w którym wszystkie karty zostają odkryte.

Jarosław Czechowicz...

Osobiście wolałbym solidną obyczajówkę niż to coś czym ta książka się okazała.

Osobiście wolałbym solidną obyczajówkę niż to coś czym ta książka się okazała.

Niezła, ale opisy życia bohatera wyjątkowo nużące

Niezła, ale opisy życia bohatera wyjątkowo nużące

W 100% zgadzam się z recenzją Rudolfiny:
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/ciosy/opinia/79762663

Ps. jedna gwiazdka na plus za próbę ukazania "sztafety" przemocy psychicznej i fizycznej w rodzinie.

W 100% zgadzam się z recenzją Rudolfiny:
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/ciosy/opinia/79762663

Ps. jedna gwiazdka na plus za próbę ukazania "sztafety" przemocy psychicznej i fizycznej w rodzinie.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora i byłam z tego spotkania zadowolona. O ile oczywiście można to tak nazwać, skoro sama książka traktuje o przemocy wobec najbliższych – tej psychicznej i fizycznej. Nie wiadomo, która jest bardziej niszcząca, bo takie rany, zarówno duszy, jak i ciała nigdy się do końca nie zagoją. Z czasem powstaje strup, który wiecznie można rozdrapywać...

Jarosław Czechowicz świetnie ukazał, że losem ludzkim rządzi przypadek, a niezałatwione sprawy i konsekwencje działań wracają po czasie jak bumerang i nadają życiu nowy ton. Niekoniecznie przyjemny.

Lektura jest ciekawie skonstruowana, tajemnica osnuta wokół niektórych wydarzeń wyjaśnia się dopiero na ostatnich stronach, podobały mi się też klimatyczne opisy norweskiej przyrody. Podczas lektury nasuwają się myśli, że przemoc zawsze rodzi przemoc, że człowiek raz nią dotknięty nigdy się już od niej nie uwolni.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora i byłam z tego spotkania zadowolona. O ile oczywiście można to tak nazwać, skoro sama książka traktuje o przemocy wobec najbliższych – tej psychicznej i fizycznej. Nie wiadomo, która jest bardziej niszcząca, bo takie rany, zarówno duszy, jak i ciała nigdy się do końca nie zagoją. Z czasem powstaje strup, który wiecznie...

Średnia ksiazka

Średnia ksiazka

Mam mieszane uczucia. Pierwsza cześć pisana z perspektywy Michała była bardzo nudna i muszę przyznać, że mało wiarygodna, trudno mi uwierzyć, że są faceci, którzy potrafią wybaczyć ukochanej niemal wszystko. Miałam ochotę odłożyć książkę ale wtedy nastąpiła kolejna część z perspektywy Agaty, która zmieniła perspektywę i książka zaczęła mi się podobać. Dołożenie do tego perspektywy opiekuna Agaty było wisienką na torcie.

Mam mieszane uczucia. Pierwsza cześć pisana z perspektywy Michała była bardzo nudna i muszę przyznać, że mało wiarygodna, trudno mi uwierzyć, że są faceci, którzy potrafią wybaczyć ukochanej niemal wszystko. Miałam ochotę odłożyć książkę ale wtedy nastąpiła kolejna część z perspektywy Agaty, która zmieniła perspektywę i książka zaczęła mi się podobać. Dołożenie do tego...

"Ciosy" nie są debiutem Jarosława Czechowicza, jednak były moją pierwszą okazją do spotkania z twórczością autora. I muszę przyznać, że było to udane pierwsze spotkanie.

Jest to pełnokrwisty thriller psychologiczny, który zagłębia się w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, odsłaniając złożoność i brutalność ludzkich relacji oraz konsekwencje traumy. Autor w mistrzowski sposób konstruuje fabułę, osadzając swoją opowieść w norweskim klimacie i nasycając ją atmosferą niepokoju i ciągłego napięcia. W świecie, w którym przemoc rodzi przemoc, a trauma prowadzi do toksycznych relacji i niebezpiecznych konsekwencji, autor stopniowo i konsekwentnie prowadzi czytelnika przez labirynt tajemnic i manipulacji.

Głównymi bohaterami powieści są Michał i Agata, dwie postacie, które stają się zakładnikami swojej własnej przeszłości i demonów, które ich nękają. Zakochany w Norwegii Michał ucieka przed traumą związaną z przeszłością w Polsce, ale ostatecznie odkrywa, że demonów nie można po prostu pozostawić za sobą. Agata po traumatycznym dzieciństwie staje się ofiarą własnej psychiki, uciekając od rzeczywistości w toksyczną relację z Michałem. Historia tej dwójki to opowieść o uzależnieniu, manipulacji i przemocy, która prowadzi do tragicznych konsekwencji.

Jednym z największych atutów powieści jest wyrazista i głęboka charakterystyka postaci. Czechowicz mistrzowsko przedstawia psychologiczne podstawy działań swoich bohaterów, ukazując ich słabości, pragnienia i traumy, otaczając ich mroczną aurą i złożonymi motywacjami. Czytelnik z łatwością utożsamia się z ich doświadczeniami i emocjami, czując się zanurzonym w ich świat. Wszystkie postaci, nawet te drugoplanowe, są dobrze rozwinięte i mają znaczący wpływ na rozwój fabuły. Dodatkowo narracja, która prowadzona jest z kilku perspektyw, sprawia, że czytelnik otrzymuje pełniejszy obraz wydarzeń i motywacji bohaterów, co nadaje historii dodatkowej warstwy złożoności. Przeplatanie punktów widzenia różnych postaci pozwala na lepsze zrozumienie ich działań i decyzji, co prowadzi do jeszcze bardziej angażującego doświadczenia czytelniczego.

Kolejnym aspektem wartym podkreślenia jest atmosfera powieści. Autor mistrzowsko kreuje mroczny i duszny nastrój, który doskonale współgra z tematyką powieści. Surowe krajobrazy Norwegii, opisane w szczegółowy i malowniczy sposób, dodają opowieści autentyczności, przenosząc czytelnika w świat pełen tajemnic i niebezpieczeństw. Język użyty w powieści jest przystępny, ale zarazem sugestywny i bogaty w emocje. Opisy miejsc, postaci i wydarzeń są wyraziste i pobudzają wyobraźnię czytelnika, sprawiając, że czuje się on jakby był bezpośrednim świadkiem opisywanych wydarzeń. Warto również zauważyć, że "Ciosy" poruszają wiele istotnych tematów społecznych, jak między innymi przemoc domowa, trauma, uzależnienie emocjonalne czy brak akceptacji społecznej, co sprawia, że lektura nie tylko jest emocjonującą przygodą, ale również prowokuje do refleksji nad ludzką naturą i relacjami międzyludzkimi.

"Ciosy" to wciągająca i mroczna opowieść, która trzyma czytelnika w napięciu do ostatniej strony. Dzięki świetnie wykreowanym postaciom, gęstej atmosferze i poruszonym tematom, powieść stanowi niezapomniane doświadczenie czytelnicze. Bez wątpienia jest to lektura godna polecenia wszystkim poszukującym intensywnych emocji i wstrząsających historii.

"Ciosy" nie są debiutem Jarosława Czechowicza, jednak były moją pierwszą okazją do spotkania z twórczością autora. I muszę przyznać, że było to udane pierwsze spotkanie.

Jest to pełnokrwisty thriller psychologiczny, który zagłębia się w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, odsłaniając złożoność i brutalność ludzkich relacji oraz konsekwencje traumy. Autor w mistrzowski...

"Nie pamiętam, kiedy padły pierwsze ciosy z jej strony. Pamiętam, kiedy pierwszy raz zabolało."
-Jarosław Czechowicz "Ciosy"

Z twórczością Jarosława Czechowicza spotkałam się przy okazji książki "Winne", pamiętam, że bardzo mi się podobała, więc bez większych oporów sięgnęłam po najnowszą powieść. Przyznać muszę, że bawiłam się równie doskonale co poprzednio, jednak nie do końca przypadła mi do gustu konstrukcja tej historii (prolog bardziej mi pasował na epilog, a epilog...jak dla mnie w ogóle był niepotrzebny). Ale to tylko takie moje marudzenie, bo fabuła, która jest dla mnie całkowitym majstersztykiem, wynagrodziła mi całą tę drobną niedogodność.
Nie będę ponownie streszczać fabuły, bo już sam wydawca mocno intryguje swym opisem, a ja nie chciałabym Wam nieopatrznie zdradzić czegoś, co wpłynie na wasz odbiór całości.
Powiem tylko, że w tym przypadku role naszych bohaterów wymykają się wszystkim znanym nam schematom i to ofiary pod wpływem przeżytych traum przeistaczają się w bestie.

Autor genialnie buduje swoje postacie i ich psychikę, otacza je niezwykle mroczną aurą, która wywołuje u czytelnika uczucie niepokoju i ciągłego napięcia, a chęć poznania tajemnicy ukrytej na kartach tej historii nie pozwala oderwać się od książki od pierwszych stron. Warstwa emocjonalna postaci w tym przypadku i w moim odczuciu lokuje się na najwyższym poziomie.
Autor udowadnia, że w każdym z nas może zakiełkować zło, a dramatyczne wydarzenia z przeszłości mogą być doskonałym bodźcem i zapalnikiem do stworzenia kolejnego "potwora" w ludzkiej skórze, a przemoc zawsze zrodzi przemoc, czy tego chcemy, czy nie.
Dość szybka akcja tej historii, jest atutem i nie sposób się tu nudzić, potrafi nagle zmienić swój bieg o sto osiemdziesiąt stopni. Mroczny, ciężki i duszący klimat powieści podsyca tylko atmosferę niepewności i obawy co do dalszych losów bohaterów.
Fabuła podzielona została na trzy części, które łączą w zaskakujący sposób, wszystkie wątki tworząc wiarygodny i spójny obraz.
Napisana przystępnym językiem, pobudza wyobraźnię dzięki dość szczegółowym opisom, rozbudza chęć "wejścia" w mroźny i niedostępny klimat Norwegii i jej sennych miasteczek otulonych nieustającym mrokiem i rozświetlonych barwną zorzą, rozgoszczenia się tam i zostania na dłużej.
Książkę czyta się naprawdę dobrze, pod warunkiem oczywiście, że nie rażą Was w oczy psychopaci i ich psychopatyczne wyczyny oraz litry rozlanej krwi. Ja uwielbiam takie klimaty, więc bez problemu odnalazłam się w mrocznej aurze tej historii.
Ja jestem kupiona przez tę książkę i z wielką niecierpliwością oczekuje na kolejne zaskakujące historie.

Czy polecam?
Zdecydowanie! Jeden z najlepszych i najmroczniejszych thrillerów, jakie ostatnio czytałam. Dla mnie bomba!

"Nie pamiętam, kiedy padły pierwsze ciosy z jej strony. Pamiętam, kiedy pierwszy raz zabolało."
-Jarosław Czechowicz "Ciosy"

Z twórczością Jarosława Czechowicza spotkałam się przy okazji książki "Winne", pamiętam, że bardzo mi się podobała, więc bez większych oporów sięgnęłam po najnowszą powieść. Przyznać muszę, że bawiłam się równie doskonale co...

Zastanawiałem się jaką ocenę wystawić. Zostanę jednak przy przyznanej ocenie głównie z powodu rozkręcającej się akcji ok 170 strony. Jakkolwiek akcja tu nie jest najważniejsza a raczej relacje jakie łączą poszczególnych bohaterów to jednak w moim odczuciu podsumowanie wszystkich zdarzeń opisywanych przez większą część tej historii albo zbioru historii została rozwiązana w ostatnich dwóch rozdziałach. Zaryzykuję nawet stwierdzenie że w ostatnim rozdziale nie biorąc pod uwagę epilogu.
Książkę polecam wszystkim którym podobnie jak autor zafascynowani są państwami północy a w szczególności Norwegią. Można tu spotkać piękne opisy zorzy polarnej i klimatu. Mimo wszystko książka warta przeczytania i poznania innego spojrzenia na świat i jego problemy

Zastanawiałem się jaką ocenę wystawić. Zostanę jednak przy przyznanej ocenie głównie z powodu rozkręcającej się akcji ok 170 strony. Jakkolwiek akcja tu nie jest najważniejsza a raczej relacje jakie łączą poszczególnych bohaterów to jednak w moim odczuciu podsumowanie wszystkich zdarzeń opisywanych przez większą część tej historii albo zbioru historii została rozwiązana w...