Nigdy nie będziesz mój

Trochę się zmęczyłam czytając ją. Nie jest długa ale mi się dłużyła. Mało było w niej tego czegoś. Brakowało mi tam czegoś. Mało tych chwil Maksa i Zosi razem. Były jakieś podchody, głównie myśli bohaterów że są sobą zainteresowani. Realizacja czynów pojawiła się dość późno jak na tak krótką książkę. Nawet jak się pojawił pierwszy pocałunek to w takich okolicznościach że bohaterowie udawali że nic się nie stało. Między nimi kilka innych bohaterów którzy działali mi na nerwy.. książka zaczyna się od opisów patologii w rodzinie, przeskoki czasowe.
Jak już doszło do zbliżenia to było opisane bardzo ogólnie. A ja jednak lubię jak tym pierwszym razom poświęcono należyty czas.
No jakoś mnie nie urzekła. Szybko pewnie o niej zapomnę.

Trochę się zmęczyłam czytając ją. Nie jest długa ale mi się dłużyła. Mało było w niej tego czegoś. Brakowało mi tam czegoś. Mało tych chwil Maksa i Zosi razem. Były jakieś podchody, głównie myśli bohaterów że są sobą zainteresowani. Realizacja czynów pojawiła się dość późno jak na tak krótką książkę. Nawet jak się pojawił pierwszy pocałunek to w takich okolicznościach że...

Maksymilian dorastał w rodzinie alkoholików, ale wyrwał się z domu i odnalazł spokój na mazurskiej wsi.
Zosia wychowywała się w tej samej rodzinie. Gdy pewnego dnia jej życie wywraca się do góry nogami, dziewczyna nie wie, co ze sobą zrobić. Ucieka z domu i odnajduje schronienie u przyszywanego wujka.
Czy Maksymilian zdecyduje się przygarnąć nieletnią Zosię pod swój dach? Czy dziewczyna odnajdzie wreszcie spokój?

Maksymilian dorastał w rodzinie alkoholików, ale wyrwał się z domu i odnalazł spokój na mazurskiej wsi.
Zosia wychowywała się w tej samej rodzinie. Gdy pewnego dnia jej życie wywraca się do góry nogami, dziewczyna nie wie, co ze sobą zrobić. Ucieka z domu i odnajduje schronienie u przyszywanego wujka.
Czy Maksymilian zdecyduje się przygarnąć nieletnią Zosię pod swój dach?...

❤️‍🩹MOJA OPINIA ❤️‍🩹
Tytuł: "Nigdy nie będziesz mój"
Autor: Justyna Chrobak
Witam 🌞
Przychodzę dziś do Was z opinią bardzo pięknej książki autorstwa Justyny Chrobak pt."Nigdy nie będziesz mój "
Książka opowiada o Zosi, która dorasta w patologicznej rodzinie, pełnej alkoholu, przemocy i strachu. Wujek Maksymilian, który lata temu uciekł z podobnego piekła,staje się dla niej ostatnią deską ratunku.
Czy Zosi uda odnaleźć tam spokój i zacząć swoje życie od nowa?
"Nigdy nie będziesz mój" to historia pełna emocji,bólu, strachu i cierpienia ale jednocześnie dająca nadzieję. To książka która pochłonęła mnie bez reszty i wywołała silne wzruszenie
Autorka nie boi się poruszać tak ciężkich tematów jak polska patologia,trudne dzieciństwo i dążenie do wyrwania się z toksycznego środowiska. Narracja poprowadzona jest zarówno z punktu widzenia Zosi,jak i Maksymiliana, co pozwala na dogłębne poznanie ich myśli, rozterek i pragnień. Dynamiczna akcja i trzymająca w napięciu fabuła sprawia, że książkę czyta się na jednym wdechu.
Książka pokazuje, że miejsce wychowania nie definiuje człowieka i że zawsze istnieje szansa na zmianę i lepsze życie, nawet jeśli droga do niego jest pełna zakrętów i przeciwności.
Jestem pod wielkim wrażeniem tej historii. Książka po prostu zmiażdżyła mnie emocjonalnie.
Jeśli szukacie intensywnej i poruszającej powieści obyczajowej, która nie boi się trudnych tematów i potrafi wzbudzić emocje to ta książka będzie świetnym wyborem.
Z całego serca polecam ❤️

❤️‍🩹MOJA OPINIA ❤️‍🩹
Tytuł: "Nigdy nie będziesz mój"
Autor: Justyna Chrobak
Witam 🌞
Przychodzę dziś do Was z opinią bardzo pięknej książki autorstwa Justyny Chrobak pt."Nigdy nie będziesz mój "
Książka opowiada o Zosi, która dorasta w patologicznej rodzinie, pełnej alkoholu, przemocy i strachu. Wujek Maksymilian, który lata temu uciekł z podobnego piekła,staje się dla...

Brawo za ukazanie mocno realistycznego obrazu polskiej patologii. Historia jest bardzo ciekawa i wciągająca. Jeżeli ktoś się zastanawia, to obecne są sceny seksualne, aczkolwiek bez szczegółów.

Brawo za ukazanie mocno realistycznego obrazu polskiej patologii. Historia jest bardzo ciekawa i wciągająca. Jeżeli ktoś się zastanawia, to obecne są sceny seksualne, aczkolwiek bez szczegółów.

Książka powinna być rozpatrywana pod dwoma kategoriami - szybkość czytania oraz fabuła. Niestety temat niekoniecznie wszystkim podpasuje. Patologiczna rodzina, zagubiona dziewczyna, która bez umyślnie traktuje swoje ciało jako przepustkę do "lepszego" życia. I na końcu romans, romans nieletniej dziewczyny z ponad 30 letnim mężczyzną. Niektóre sceny wręcz niesmacznie się czytało mając z tyłu głowy myśl, że chodzi tutaj o nastoletnią osobę.

Książka powinna być rozpatrywana pod dwoma kategoriami - szybkość czytania oraz fabuła. Niestety temat niekoniecznie wszystkim podpasuje. Patologiczna rodzina, zagubiona dziewczyna, która bez umyślnie traktuje swoje ciało jako przepustkę do "lepszego" życia. I na końcu romans, romans nieletniej dziewczyny z ponad 30 letnim mężczyzną. Niektóre sceny wręcz niesmacznie się...

Jeśli lubicie połączenie romansu i trudnej przeszłości to jest to pozycja dla was.
Polecam tę książkę z całego serca, sama pochłonęłam ją w bardzo krótkim czasie i podczas czytania towarzyszyły mi przeróżne emocje.

Jeśli lubicie połączenie romansu i trudnej przeszłości to jest to pozycja dla was.
Polecam tę książkę z całego serca, sama pochłonęłam ją w bardzo krótkim czasie i podczas czytania towarzyszyły mi przeróżne emocje.

Świetna książka, dobrze się czyta.

Świetna książka, dobrze się czyta.

Justyna Chrobak ma na swoim koncie 11 książek. Ta pozycja jest moją pierwszą a zaintrygowały mnie wysokie oceny na portalu.
Oboje – zarówno Maksymilian, jak też Zosia wychowali się w w tej samej patologicznej rodzinie. On zamieszkał w mniej mając 15 lat, gdy ona była niemowlakiem. Mimo wszystko Maksymilian starał się wyrwać ze środowiska. Pierwsza próba ucieczki kończy się niepowodzeniem. Po raz drugi otrzeźwienie przychodzi za sprawką malutkiej Zosi, która pokłada w nim ogromne nadzieje. Tym razem Maksymilian na dobre wyrywa się z patologicznego domu brata. Zamieszkuje na mazurskiej wsi i tam układa sobie życie. Mijają kolejne lata i pewnego letniego dnia na progu jego domu pojawia się siedemnastoletnia Zosia.
Dziewczyna została wyrzucona z domu, po tym gdy wyszło na jaw, że jest w ciąży. Zupełnie nie wie gdzie się podziać a schronienie u wujka, którego pamięta z dzieciństwa wydaje się jedynym logicznym rozwiązaniem. Jak potoczą się ich dalsze losy?

Książka jest dobra. Całość opowiedziana została zarówno z punktu widzenia Maksymiliana, jak też z punktu widzenia Zosi. Czytając mogłam się tylko złościć na los, że małe dzieci mogą wychowywać się w tak patologicznych środowiskach. Zosia na dobrą sprawę była spragniona miłości i zrozumienia, którego nijak nie znajdowała w domu, w którym non stop odbywały się kolejne libacje alkoholowe a brat ojca ją molestował. Miała dwa wyjścia albo wracać do domu, albo zostać u chłopaka, który ją wykorzystywał. Na dobrą sprawę żadna sytuacja nie była dobra i pozostawało jej wybierać mniejsze zło. W tej sytuacji mogłam tylko podziwiać Maksymiliana, że jemu się udało wyrwać ze środowiska i zawalczyć o lepsze jutro.
Być może całość jest przerysowana, zbyt tragiczna i mało prawdopodobna, jednak książkę warto przeczytać, aby docenić to co mamy. Oceniam ją na mocne 7 pkt.

Justyna Chrobak ma na swoim koncie 11 książek. Ta pozycja jest moją pierwszą a zaintrygowały mnie wysokie oceny na portalu.
Oboje – zarówno Maksymilian, jak też Zosia wychowali się w w tej samej patologicznej rodzinie. On zamieszkał w mniej mając 15 lat, gdy ona była niemowlakiem. Mimo wszystko Maksymilian starał się wyrwać ze środowiska. Pierwsza próba ucieczki kończy się...

Dom bezpieczna przystań, oaza szczęścia i spokoju. Miejsce, które powinno nam się kojarzyć z miłością, wzajemną życzliwością. Dom to nie tylko budynek czy ściany to ludzie, którzy w nim mieszkają i się kochają. To właśnie najpiękniejsze wspomnienia powinny być związane z domem rodzinnym. Dom to również miejsce, do którego chętnie wracamy, chronimy się przed złem tego świata, przeczekujemy burze i czekamy, aż wyjdzie słońce. Tak jest w teorii, a w praktyce no cóż...

"Świat to istne piekło. Nie ma w nim dobra. Jest tylko otaczająca nas bieda i dziwna chęć przetrwania, choć tak ciężko jest sobie wyobrazić, że może nas spotkać jeszcze coś dobrego".

On dorastał w piekle, jakim był dom, ale udało mu się wyrwać z patologii. Zmienił otoczenie, znalazł szczęście i swoje miejsce na ziemi.
Ona tkwiła w tym samym piekle co on i wcale nie było jej łatwiej. Jedno wydarzenie sprawiło, że została zmuszona do podjęcia radykalnej decyzji. Od teraz jest zdana tylko na siebie. Za wszelką cenę próbuje odnaleźć wujka Maksymiliana, jedyną jej przychylną osobę. Zosia była dzieckiem, kiedy Maks opuszczał dom rodzinny. Tak naprawdę to ona jemu uratowała życie.

"Proszę cię, nie bądź taki jak oni".

Po tym jak Zosia została wyrzucona z domu przez ojca, dla którego nic nie znaczyła, dziewczyna marzyła tylko o bezpiecznej przystani, gdzie odnajdzie szczęście i spokój. Czy wujek Maks jest w stanie jej to zagwarantować? Czy pojawienie się Zosi nie zburzy jego poukładanego życia? Czy może Maks zechce spłacić swój dług wdzięczności wobec Zosi?

Życie nie jest tylko czarne lub białe, lubi zaskakiwać. Na to, co szykuje los, nikt nie jest przygotowany...

"Nigdy nie będziesz mój" to książka, która przyciąga piękną okładką i ciekawym opisem. Była na mojej liście "chcę przeczytać" już od dłuższego czasu. Autorka porusza trudne, aczkolwiek potrzebne kwestie. Mocny prolog zwiastował, że to nie będzie słodka historia, a wręcz przeciwnie. Jeżeli chodzi o patologię, to na przestrzeni lat nic się w tej sprawie nie zmienia na lepsze. Dziecko, które dorasta w takiej wypaczonej rodzinie, ma problem, żeby odróżnić dobro od zła. Wszelkie wzorce wyniesione z domu działają na jego niekorzyść. Jeżeli nie znajduje zainteresowania ze strony rodziców, to szuka tego gdzie indziej. Robi wszystko, żeby wyrwać się z bagna, jakim jest dom. Często popełniając błędy, których nie da się już naprawić. Wpada z przysłowiowego "deszczu pod rynnę". Nie zawsze znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń. Pani Justyna Chrobak stworzyła historię, która dosłownie kipi od emocji. Czytając, zastanawiałam się jak to możliwe, że ludzie, którzy przeżyli piekło, dokładnie to samo fundują swoim dzieciom. Czy naprawdę sytuacja i życie tych ludzi niczego nie nauczyło? Dlaczego tak łatwo powielamy błędy naszych rodziców? Nie wyciągamy wniosków? Nie zastanawiamy się nad tym, jakie będą konsekwencje naszych słów i czynów? Bo przecież słowa mają ogromną moc. Mogą ratować i mogą też ranić.

Dom bezpieczna przystań, oaza szczęścia i spokoju. Miejsce, które powinno nam się kojarzyć z miłością, wzajemną życzliwością. Dom to nie tylko budynek czy ściany to ludzie, którzy w nim mieszkają i się kochają. To właśnie najpiękniejsze wspomnienia powinny być związane z domem rodzinnym. Dom to również miejsce, do którego chętnie wracamy, chronimy się przed złem tego...

Dosłownie pochłonęła mnie ta historia bez reszty i przeczytałam ją niemal na jednym wdechu. Dawno już nie zetknęłam się z tak mocno kipiącą emocjami powieścią, która wywarła na mnie ogromne wrażenie i do głębi poruszyła moje serce.

"Nigdy nie będziesz mój" to opowieść przepełniona bólem, strachem i cierpieniem. Życie nie oszczędzało głównych bohaterów, a los co rusz rzucał im coraz to nowe kłody pod nogi.

Oboje dorastali w piekle patologicznej, owładniętej alkoholizmem rodziny. Awantury i libacje alkoholowe w gronie coraz to nowych kompanów do kieliszka były normą. A oni pragnęli tylko odrobiny zainteresowania, czułości i troski, szczyptę miłości.. Czy to tak wiele?

Maksowi udało się wyrwać z tego obłędu i po latach tułaczki osiąść na stałe na Mazurach. Zosia, o czternaście lat młodsza od niego bratanica, jeszcze przez długi czas żyła w piekle, które zgotowali jej rodzice. Chciała odejść i normalnie żyć, jednak jej próby samodzielności zawsze kończyły się fiaskiem..

Któregoś dnia jej życie dosłownie stanęło na głowie i wyrzucona z domu przez ojca, musiała wreszcie powziąć ostateczną decyzję. Znając adres wujka, którego co prawda ledwo kojarzyła z dzieciństwa, ale który jako jedyny zawsze pamiętał o jej urodzinach, postanowiła udać się do niego na odległe Mazury.

Maks, choć zszokowany pojawieniem się Zośki, przygarnął dziewczynę pod swój dach. Pamiętał, jak kiedyś to dzięki niej wyrwał się z bagna alkoholizmu i porzucił zdemoralizowaną rodzinę.

Między tym dwojgiem zaczynają kłębić się niezrozumiałe dla nich uczucia, które tak naprawdę nie mają do tego prawa. Wszak są rodziną..

Emocjonalnie trudna historia, którą czyta się z ogromnym zaangażowaniem, a plastyczne pióro autorki oddaje ogrom cierpienia bohaterów. Poruszone zostały najczulsze struny w moim sercu, gdy czytałam o krzywdzie dziecka, jego bólu, przerażeniu, odrzuceniu przez rodziców. Molestowanie seksualne, przemoc w rodzinie - zarówno psychiczna jak i fizyczna, alkoholizm.. Autorka oddała cały ogrom patologicznych zachowań, które wywarły znaczący wpływ na bohaterów i ukształtowały ich.

Justyno, to była dla mnie naprawdę fascynująca podróż! Świetnie napisana emocjonalna bomba, z wyrazistymi i nieszablonowymi bohaterami, którzy zawładnęli moimi myślami. I mimo tego całego bólu, cierpienia i braku perspektyw, dająca nadzieję na normalność, na czyjeś zainteresowanie, na troskę i na miłość..

Dosłownie pochłonęła mnie ta historia bez reszty i przeczytałam ją niemal na jednym wdechu. Dawno już nie zetknęłam się z tak mocno kipiącą emocjami powieścią, która wywarła na mnie ogromne wrażenie i do głębi poruszyła moje serce.

"Nigdy nie będziesz mój" to opowieść przepełniona bólem, strachem i cierpieniem. Życie nie oszczędzało głównych bohaterów, a los co rusz rzucał...