Tytuł ,,Szkarłatny płatek i biały” zawsze jakoś przewijał się w mojej głowie wśród książek osadzonych w XIX wieku. Praktycznie nic o niej nie wiedziałam, ale sam tytuł wydawał mi się bardzo piękny i zachęcający. Teraz sięgnęłam po nią w ramach wyzwania czytelniczego… i cieszę się, że nie przeczytałam jej wcześniej.
Sugar to młoda prostytutka żyjąca w biednej dzielnicy wiktoriańskiego Londynu. Nie jest olśniewającą pięknością, ale wyróżnia się inteligencją, wiedzą oraz sprawnym łączeniem delikatności i wyuzdania. Chichot losu stawia na jej drodze Williama Rackhama, syna właściciela fabryki perfum, mężczyznę, który nie powinien zapuszczać się do takich miejsc. Jednak Sugar z miejsca oczarowuje Williama, a ten postanawia ułatwić jej zmianę statusu społecznego.
Wiedząc, że jest to powieść o prostytutce, nastawiałam się na coś mocnego i uciekającego od pruderyjnego obrazu dziewiętnastowiecznej Anglii, ale dostałam jeszcze więcej, niż się spodziewałam. Faber nie gryzie się w język, nie próbuje nam wmawiać, że w ukazanym świecie jest coś pięknego i eleganckiego. Mamy tu dosadne wyrażenia, naturalistyczne opisy brudu, smrodu i potrzeb fizjologicznych, akty seksualne są przedstawione ostro i bez cienia subtelności, mamy tu też wątek mężczyzny marzącego o karierze duchownego, który próbuje nawracać prostytutki, a ich rozmowy mogą być dla niektórych wręcz obrazoburcze. I mimo że przecież ja nie lubię wulgarności w książkach, to tutaj było to opisane tak, że z miejsca mnie kupiło i nie wyobrażam sobie, by ta powieść została napisana inaczej. Od jakiegoś czasu jestem zmęczona cukierkową wizją dawnych epok, ciągnie mnie do książek opisujących niższe warstwy czy wręcz półświatek i tu to dostałam. Jeśli ktoś oczekuje czegoś w stylu klasyków, delikatnego i wyważonego, to może być zawiedziony, ale dla mnie to było bardzo ciekawe doświadczenie – zastanowić się, o jakich aspektach znani autorzy nie mogliby napisać.
Nie jest to lekka i przyjemna pozycja. Napisana jest w sposób dość rozwleczony, mamy tutaj dużo szczegółów i odchodzenia od głównej fabuły. Mi czytało się ją dość ciężko. Bohaterowie w większości są okropnymi, pełnymi wad ludźmi. To nie jest klasyczny romans o miłości ludzi z dwóch różnych światów – mimo zauroczenia i pożądania wiemy, że Sugar i William postrzegają swoją relację jako układ. Oboje też popełniają masę błędów i niemoralności, a autor kreśli nam wizję świata, gdzie niewinność i czyste intencje są skazane na porażkę, tak jak w przypadku Henry’ego. Ciężko tu do kogoś szczerze się przywiązać, ale jednocześnie udało mi się zrozumieć Sugar, zderzenie jej zapału do nauki i ukrytej wrażliwości ze światem, który budził w niej szorstkość i brutalność, wydawało mi się bardzo prawdziwe. Faber poruszył trudny, bolesny temat zmuszania do prostytucji, i to bardzo młodych dziewcząt, ale zrobił to w surowy sposób, bez moralizowania i użalania się, ale tak, by czytelnik powoli zaczynał zdawać sobie sprawę, co tak naprawdę całe życie czuła główna bohaterka. Bardzo ciekawą postacią jest też Agnes, żona Williama – inteligentna, skłonna do refleksji, ale bardzo ,,odklejona”, żyjąca w swoim świecie, nieprzystosowana do realiów i uciekająca przed nimi. Zakończenie mnie zaskoczyło i skłoniło do spekulacji, co naprawdę się wydarzyło i jak to wszystko rozumieć.
Nie pokochałam tej książki, pewnie nie będę do niej wracać, ale na pewno dała mi do myślenia i wyróżniała się na tle powieści, które zazwyczaj czytam. Polecam chociaż spróbować.
,, Ludzie mają dzieci, bo pragną nieśmiertelności, żyją jednak iluzją, albowiem te małe potwory są przecież sobą, nie nimi. Kto chce nieśmiertelności, powinien zdobyć ją na własną rękę!”
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Pokuta
Dość często żałuję, że niektóre powieści są przenoszone na ekran. Z dobrymi powieściami jest to tak, jakby ktoś chciał freski Buonarrotiego z Kaplicy Sekstyńskiej zastąpić kalkomanią, wyjaśniając, że przecież na plastiku i barwy żywsze, i można z bliska obejrzeć. Tak też, niestety stało się z „Pokutą”, chociaż film wyreżyserowany przez znakomitego Joe Wrighta zdobył ileś tam nagród i nominacji Oskarowych, a i muzykę ma świetną.
Rzecz w tym, że film jest w gruncie rzeczy bardzo sprawnie zrealizowanym melodramatem. A powieść „Pokuta” Iana McEwana – dziełem wielowymiarowym, filozoficznym, z bardzo wyrafinowaną narracją. Czego na ekran przenieść się nie da.
Opowieść o pisarce Briony, która swoją twórczością usiłuje zmazać, odpokutować (stąd tytuł powieści) kłamstwo z dziecińska, które skrzywdziło bliskie jej osoby, jest w rzeczywistości rozprawą o grzechu, pokucie, przebaczeniu i zbawieniu. Stosuję te kategorie gdyż w takich teologicznych ramach należy czytać i rozumieć tę powieść.
I jeszcze, warsztat literacki brytyjskiego pisarza analizując, zwróćcie koniecznie uwagę na rozważania o roli literatury i fikcji oraz na wyrafinowaną narrację, która tylko z pozoru ma charakter mowy zależnej, trzecioosobowej.
Nie bez powodu okrzyknięto „Pokutę” arcydziełem.
Dość często żałuję, że niektóre powieści są przenoszone na ekran. Z dobrymi powieściami jest to tak, jakby ktoś chciał freski Buonarrotiego z Kaplicy Sekstyńskiej zastąpić kalkomanią, wyjaśniając, że przecież na plastiku i barwy żywsze, i można z bliska obejrzeć. Tak też, niestety stało się z „Pokutą”, chociaż film wyreżyserowany przez znakomitego Joe Wrighta zdobył ileś...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiężko jednoznacznie ocenić tę książkę.
Z jednej strony, podoba mi się, jak autor bawi się narracją, co szczególnie doceniłam po skończeniu książki. Dodatkowo długie (chwilami jednak zbędne) plastyczne opisy, które szczególnie na początku pozwalają na wniknięcie w świat przedstawiony. Z drugiej strony, brakuje mi tego czegoś.
Myślałam, że pierwsza część jest jedynie wstępem do całej historii, a okazała się fundamentem, jedynym momentem konkretnej akcji. Dobrze przedstawionym, lecz oczekiwałam więcej po dalszych częściach, które są po prostu przegadane. Brak tytułowej pokory w postawie Briony. Wierzę, że dało się to lepiej rozegrać.
Ciężko jednoznacznie ocenić tę książkę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ jednej strony, podoba mi się, jak autor bawi się narracją, co szczególnie doceniłam po skończeniu książki. Dodatkowo długie (chwilami jednak zbędne) plastyczne opisy, które szczególnie na początku pozwalają na wniknięcie w świat przedstawiony. Z drugiej strony, brakuje mi tego czegoś.
Myślałam, że pierwsza część jest jedynie wstępem...
Cieszę się, że nie zrezygnowałam w trakcie czytania pierwszej części, która mnie bardzo wynudziła. Zbyt długie opisy miejsca rozgrywającej się fabuły i nastoletnich wywodów sprawiały, że miałam ochotę odłożyć powieść. Jak dla mnie ekranizacja z 2007 jest dużo lepsza niż jej literacki pierwowzór.
Cieszę się, że nie zrezygnowałam w trakcie czytania pierwszej części, która mnie bardzo wynudziła. Zbyt długie opisy miejsca rozgrywającej się fabuły i nastoletnich wywodów sprawiały, że miałam ochotę odłożyć powieść. Jak dla mnie ekranizacja z 2007 jest dużo lepsza niż jej literacki pierwowzór.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoruszająca i przytłaczająca opowieść. Mam jednak wrażenie, że najciekawsze wątki książki zostały potraktowane po macoszemu, a w zamian dostaliśmy rozwleczone do granic możliwości opisy otoczenia, przyrody i postaci. Mimo to, książka godna polecenia.
Poruszająca i przytłaczająca opowieść. Mam jednak wrażenie, że najciekawsze wątki książki zostały potraktowane po macoszemu, a w zamian dostaliśmy rozwleczone do granic możliwości opisy otoczenia, przyrody i postaci. Mimo to, książka godna polecenia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeokropnie nudna książka. Pomysł był całkiem niezły, ale realizacja już bez polotu.
Przeokropnie nudna książka. Pomysł był całkiem niezły, ale realizacja już bez polotu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMix przeciwstawnych uczuć co do tej książki nie pozwala mi wystawić jednoznacznej oceny: najpierw okrutnie nudne 100 stron które nagle przeistaczają się w intrygująca historie niespełnionej miłości które nagle sprawiają że książkę czyta się z chęcią i zapałem, po czym znów żmudne i mało ciekawe opisy pól które przemierza żołnierz w drodze do Dunkierki, i znów zwrot: perypetie młodszej siostry która tej stażystką w szpitalu.
Ten czytelniczy rollercoaster nie bardzo mi przypadł do gustu aczkolwiek historia sama w sobie jest bardzo dobra. Myślę że format w jakim jest ona przedstawiona mógłby być lepszy i bardziej przystępny dla czytelnika. Niestety/Stety tym razem ekranizacja przerasta książę.
Mix przeciwstawnych uczuć co do tej książki nie pozwala mi wystawić jednoznacznej oceny: najpierw okrutnie nudne 100 stron które nagle przeistaczają się w intrygująca historie niespełnionej miłości które nagle sprawiają że książkę czyta się z chęcią i zapałem, po czym znów żmudne i mało ciekawe opisy pól które przemierza żołnierz w drodze do Dunkierki, i znów zwrot:...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFantazja, tchórzostwo i ambicja to bardzo niebezpieczna mieszanka. Wzruszona filmem postanowiłam przeczytać książkowy pierwowzór i sądzę, że odwrotna kolejność zapoznawania się z tą historią zadziałałby na jej niekorzyść. Robbie bez twarzy McAvoya nie wzbudza sympatii, także książkowa Cecilia ma mniej charakteru. Krótko mówiąc, czar ekranu dodaje im, przynajmniej w mojej głowie, więcej uroku, a końcowy zwrot akcji dużo mocniej wyciska łzy. Niezmienna pozostaje Briony, wzbudzająca odrazę, pogardę, ale także współczucie.
Fantazja, tchórzostwo i ambicja to bardzo niebezpieczna mieszanka. Wzruszona filmem postanowiłam przeczytać książkowy pierwowzór i sądzę, że odwrotna kolejność zapoznawania się z tą historią zadziałałby na jej niekorzyść. Robbie bez twarzy McAvoya nie wzbudza sympatii, także książkowa Cecilia ma mniej charakteru. Krótko mówiąc, czar ekranu dodaje im, przynajmniej w mojej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo "Maszynach takich jak ja" i "Lekcjach", które czytało się nieźle, przyszedł czas na "Pokutę". Przez krytyków uznana za arcydzieło i najlepszą książkę pisarza, apetyt więc był duży. Słabł jednak w miarę jedzenia. Bulionowy poblask, welon zadumy, poczucie winy, które rafinowało metody autotortury nizając paciorki detali na wieczną pętlę różańca... w moim, jakże subiektywnym odczuciu, nastąpił tu nawet nie przerost, ale pożarcie w całości treści przez formę. Powieść zaklasyfikowana do literatury pięknej, a ja chwilami miałam wrażenie że autor detalicznymi i rozdmuchanymi do niemożliwości opisami balansuje na granicy, bardzo cieniutkiej trzeba dodać, kiczu. Nie wiem. Nie znam się. Ale zdecydowanie nie moja to bajka....
Po "Maszynach takich jak ja" i "Lekcjach", które czytało się nieźle, przyszedł czas na "Pokutę". Przez krytyków uznana za arcydzieło i najlepszą książkę pisarza, apetyt więc był duży. Słabł jednak w miarę jedzenia. Bulionowy poblask, welon zadumy, poczucie winy, które rafinowało metody autotortury nizając paciorki detali na wieczną pętlę różańca... w moim, jakże...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoruszająca, smutna, nostalgiczna, prawdziwa - takie słowa cisną mi się na usta po przeczytaniu tej nietuzinkowej powieści. Nietuzinkowej pod względem formy i treści. Bo napisana jest pięknym językiem i zostawia czytelnika na samym końcu w zamyśleniu, z refleksją o przemijającym życiu, wyborach, które czasem mogą zmienić też życie innych. Muszę sięgnąć jeszcze po jakieś powieści autora, koniecznie!
Poruszająca, smutna, nostalgiczna, prawdziwa - takie słowa cisną mi się na usta po przeczytaniu tej nietuzinkowej powieści. Nietuzinkowej pod względem formy i treści. Bo napisana jest pięknym językiem i zostawia czytelnika na samym końcu w zamyśleniu, z refleksją o przemijającym życiu, wyborach, które czasem mogą zmienić też życie innych. Muszę sięgnąć jeszcze po jakieś...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla mnie bardzo nostalgiczna. Piękny język autora sprawia że wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Myślę że będzie w gronie moich ulubionych, ponieważ nie jest to książka z happy endem. Takich historii się nie zapamiętuje, nie mają nic wspólnego z realizmem świata. Ta lektura (choć brutalna) przynosi piękną lekcję, także między jej wierszami. A po lekturze zapraszam do obejrzenia filmu, choćby po to żeby zobaczyć przepiękną zieloną suknię o której marzy z pewnością niejedna kobieta. Pokuta jest nie do zapomnienia
Dla mnie bardzo nostalgiczna. Piękny język autora sprawia że wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Myślę że będzie w gronie moich ulubionych, ponieważ nie jest to książka z happy endem. Takich historii się nie zapamiętuje, nie mają nic wspólnego z realizmem świata. Ta lektura (choć brutalna) przynosi piękną lekcję, także między jej wierszami. A po lekturze zapraszam...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to