Alice Walker

„Kolor purpury” pokazuje ogrom ludzkiego cierpienia, przede wszystkim kobiet, które przez całe życie zmagają się z przemocą, upokorzeniem, systemowym wykluczeniem i brakiem miłości. To nie jest tylko historia Celii a całych pokoleń kobiet, które próbowały jakoś przetrwać w świecie, który od początku mówił im, że są nic nie warte. Nie mogę jednak dać wyższej oceny, bo muszę być szczery – czytało mi się to trudno. I nie chodzi tylko o emocje, bo z tym jestem w stanie sobie poradzić, kiedy książka jest dobra. Chodzi o język i styl, który – choć celowo surowy, stylizowany na mówiony, z błędami gramatycznymi – po prostu mnie męczył. Wiem, że to miało sens i że było częścią tej autentyczności, ale niestety utrudniało mi odbiór historii. Czasem miałem wrażenie, że bardziej walczę z formą niż przeżywam treść książki. Po prostu wybijało mnie to z rytmu tej trudnej historii. Ważna książka, nie żałuję, że przeczytałem, ale też nie będę wracać.