Szeptucha

Wattepadowy fanfik o tysiącletnim Mieszku 1. Do tego ta ksiazka jest nudna, pełna opisów roślin i wierzeń rodem z wikipedii. Jak lubię czasem przeczytać słabą książkę, to tu mnie nic nie zaciekawiło.

Wattepadowy fanfik o tysiącletnim Mieszku 1. Do tego ta ksiazka jest nudna, pełna opisów roślin i wierzeń rodem z wikipedii. Jak lubię czasem przeczytać słabą książkę, to tu mnie nic nie zaciekawiło.

Katarzyna Berenika Miszczuk jest pisarką, współzałożycielką Wydawnictwa Mięta oraz lekarką. Jest autorką kilkudziesięciu powieści i opowiadań, w tym cyklu Diabelsko-anielskiego i serii Kwiat paproci. Pierwszą powieść „Wilk” napisała w wieku piętnastu lat.
„Szeptucha” to pierwsza część cyklu Kwiat Paproci. Główna bohaterka Gosława po ukończeniu studiów lekarskich z niechęcią wyjeżdża na praktyki do wiejskiej szeptuchy. Polska wygląda nieco inaczej, bo w tej historii Mieszko I nie przyjął chrztu, a upiry, wąpierze i słowiańscy bogowie mogą pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie.
Pomysł na fabułę uważam za intrygujący, niestety realizacja mogłaby być lepsza. Zabrakło mi wyraźnego zarysowania pogańskiej Polski i gdyby nie opis wydawcy, uważałabym, że autorka opisuje rzeczywistość jedynie wzbogaconą elementami nadprzyrodzonymi. Dodatkowo, research mitologiczny wydaje się tu dość powierzchowny, przedstawieni bogowie i demony są wykreowani w niezbyt pogłębiony i zaskakujący sposób. Główną bohaterkę uważam za irytującą i niedojrzałą, a jej sytuacje romantyczne mało porywające. O wiele bardziej podobała mi się postać szeptuchy Jarogniewy, jej światopogląd i podejście do „szeptuchowania”. Jednak coś sprawia, że chętnie sięgnę po kolejną część serii, chyba dlatego, że zakończenie nie było dla mnie satysfakcjonujące i jestem ciekawa jak potoczą się losy Gosławy. Książka do szybkiego przeczytania na luzie, dla rozrywki, jest tu trochę humoru, trochę tajemnicy i odrobinka romansu. Za największy plus uważam wprowadzenie elementów nadprzyrodzonych i osadzenie miejsca akcji w województwie świętokrzyskim, bo jest to wyjątkowy region, przesycony legendami i słowiańskim folklorem.
---
https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Katarzyna Berenika Miszczuk jest pisarką, współzałożycielką Wydawnictwa Mięta oraz lekarką. Jest autorką kilkudziesięciu powieści i opowiadań, w tym cyklu Diabelsko-anielskiego i serii Kwiat paproci. Pierwszą powieść „Wilk” napisała w wieku piętnastu lat.
„Szeptucha” to pierwsza część cyklu Kwiat Paproci. Główna bohaterka Gosława po ukończeniu studiów lekarskich z niechęcią...

Szczerze powiem, że na książkę „Szeptucha” trafiłam w bibliotece, a moja uwagę przykuła… okładka 🤭 po zajrzeniu do środka znalazłam zdanie: „Zastanawialiście się kiedyś co by było, gdyby Mieszko I nie przyjął chrztu?”
Zabrałam książkę do domu, przeczytałam i… nie jestem zawiedziona ☺️

Książka łączy nowoczesność ze słowiańskimi wierzeniami. Gosia, a raczej Gosława Brzózka, po ukończeniu studiów medycznych musi odbyć roczne praktyki u Szeptuchy, czyli lokalnej, ludowej uzdrowicielki. Z tego powodu wyjeżdża z Warszawy do podkieleckiej wsi. Jest bardzo sceptycznie nastawiona, zdecydowanie bardziej ufa nauce niż ludowym przesądom, a do tego nie przepada za obcowaniem z naturą i panicznie boi się kleszczy. Podczas pobytu na praktykach, poznaje tajemniczego Mieszka. I okazuje się, że bogowie szybko dają jej poznać o swojej obecności…

Powieść mnie zaskoczyła, jest pełna słowiańskich legend, a także duchów, rusałek, upirów i wąpierzy. Przyznaje, że większości tych wierzeń nie znałam, ale bardzo mnie zaciekawiły i dobrze spędzało mi się czas z Gosią i Mieszkiem.

Duży plus za pomysł i fabułę 🤩 wizja Polski, która wciąż jest Królestwem i wierzy w pogańskich bogów jest naprawdę zaskakująca. Do tego zabawne dialogi i lekka narracja. Książka pachnie naturą, lasem i ziołami przygotowanymi w izbie szeptuchy.
Momentami przewidywalna, ale ma swój urok. Opisałabym ją jaką piękną odskocznię od codzienności. Fantastyka i groza przeplata się z romansem. Wszystko w pięknym otoczeniu naszych słowiańskich korzeni oraz natury 🌱🍀🪷

Idealna na wiosenną pogodę 🌿🌿🌿
Z chęcią sięgnę po kolejne tomu serii „Kwiatu paproci” 💚

Szczerze powiem, że na książkę „Szeptucha” trafiłam w bibliotece, a moja uwagę przykuła… okładka 🤭 po zajrzeniu do środka znalazłam zdanie: „Zastanawialiście się kiedyś co by było, gdyby Mieszko I nie przyjął chrztu?”
Zabrałam książkę do domu, przeczytałam i… nie jestem zawiedziona ☺️

Książka łączy nowoczesność ze słowiańskimi wierzeniami. Gosia, a raczej Gosława Brzózka,...

Główna bohaterka niesamowicie podnosiła mi ciśnienie praktycznie do samego końca. Autorka wykreowała naprawdę ciekawy świat w oparciu o słowiańskie bóstwa. Lekka książka do połknięcia na raz. Naprawdę przyjemnie mi się to czytało

Główna bohaterka niesamowicie podnosiła mi ciśnienie praktycznie do samego końca. Autorka wykreowała naprawdę ciekawy świat w oparciu o słowiańskie bóstwa. Lekka książka do połknięcia na raz. Naprawdę przyjemnie mi się to czytało

Wiedząc, że "Szeptucha" była książką roku na portalu Lubimyczytac.pl z wielką ciekawością zacząłem ją czytać. W miarę zagłębiania się w lekturę podobało mi się coraz bardziej. Na pozytywną ocenę składa się w miarę ciekawie wykreowany świat bóstw słowiańskich. Język autorki ewoluuje i w miarę postępującej akcji polszczyzna staje się znośniejsza. Na początku irytowała mnie znaczna ilość powtórzeń np. wielokrotne użycie słowa "otaksowała". W sumie odebrałem powieść pozytywnie i zachęcam do lektury. Wydaje mi się jednak, że jest to literatura młodzieżowa skierowana do grupy 15-18 lat.

Wiedząc, że "Szeptucha" była książką roku na portalu Lubimyczytac.pl z wielką ciekawością zacząłem ją czytać. W miarę zagłębiania się w lekturę podobało mi się coraz bardziej. Na pozytywną ocenę składa się w miarę ciekawie wykreowany świat bóstw słowiańskich. Język autorki ewoluuje i w miarę postępującej akcji polszczyzna staje się znośniejsza. Na początku irytowała mnie...

Jedna z moich ulubionych powieści. Przeczytałam całą serię. Mega polecam. Super klimat

Jedna z moich ulubionych powieści. Przeczytałam całą serię. Mega polecam. Super klimat

Jest to książka, która zwróciła moją uwagę na kulturę wierzenia Słowian

Jest to książka, która zwróciła moją uwagę na kulturę wierzenia Słowian

Bohaterka głupia jak but, irytująca, dialogi banalne, tematyka ciekawa, ale zmarnowana. Fabuła o niczym, nic się nie dzieje. Przaśne romantasy bez polotu. Wielka szkoda. Autorka mogłaby się też zdecydować czy oszukujemy ludzi, czy naprawdę wierzymy w świat nadprzyrodzony. Pomijając fakt, że zarabianie na swoim zawodzie który jest głównie oszustwem i liczeniem sobie dużych kwot za zwykłe zioła i nalewki, jest dla mnie jednym z najniższych, najpodlejszych ludzkich zachowań. Nie ma to jak zbić kasę na głupocie. Taki bioenergoterapeuta w wersji szeptuchy. Tragedia. Wykorzystanie potencjału historii zerowe. Tematyki zapowiedzianej tak szumnie też niewiele. Jakieś okruchy. Kilkadziesiąt zdań na prawie pół książki. To ma być ten magiczny świat. Zarysowany ciekawie, ale do kompletnego minimum.

Bohaterka głupia jak but, irytująca, dialogi banalne, tematyka ciekawa, ale zmarnowana. Fabuła o niczym, nic się nie dzieje. Przaśne romantasy bez polotu. Wielka szkoda. Autorka mogłaby się też zdecydować czy oszukujemy ludzi, czy naprawdę wierzymy w świat nadprzyrodzony. Pomijając fakt, że zarabianie na swoim zawodzie który jest głównie oszustwem i liczeniem sobie dużych...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Jedna z najgorszych książek istniejących na tej planecie, a pewnie i w całym Kosmosie.
Sięgnęłam po nią skuszona wątkami mitologii słowiańskiej, której mi brakowało w literackim świecie.
Ta historia okazała się dzieckiem "Zmierzchu: i "Pięćdziesięciu twarzy Greya" zjedzonym i wyrzyganym przez przypadkowy fanfik z Wattpada.
Po pierwsze, mamy do bólu głupią, naiwną i irytująca bohaterkę, którą aż chce się potrząsnąć i powiedzieć: "słuchaj, przestań, ty po prostu przestań". Jak ona utrzymała się na studiach, to pozostanie tajemnicą. Jak ona utrzymała się przy życiu przez tyle lat, pozostanie jeszcze większa tajemnicą.
Po drugie, jeszcze raz przeczytam o bohaterze będącym przedmiotem romantycznego zainteresowania bohaterki o typie "hurr durr, jestem taki niebezpieczny, trzymaj się ode mnie z daleka, nie chcę robić ci krzywdy, ale zrobię, jak się zbliżysz, mimo że nie chcę, ale nie potrafię się powstrzymać i chcę być blisko ciebie, ale jestem taki niebezpieczny", to rzucę to wszystko, zamknę się w domku na odludziu i będę próbowała odzyskać wiarę w to, że istnieje jeszcze literatura, a nie tylko popłuczyny po "Zmierzchu", "After" , Greyu i innych przedstawicielach literacko niskiego panteonu.
Po trzecie, zdecyduj się, czy w świecie istnieje magia i bogowie ingerują w życie ludzi, czy tylko udajemy, że to istnieje (między innymi Jaga, która po prostu oszukuje mieszkańców wioski w trakcie odprawiania rytuałów, a jednak fabuła pokazuje, ze bogowie ingerują w świat ludzki - słuchaj, albo odprawiamy rytuały i czekamy na bogów, albo udajemy).
Po czwarte; niesamowicie zdenerwował mnie wątek seksu pomiędzy bohaterami - jest tak niesamowicie odtwórczy i stanowi szkodliwą kalkę innych szkodliwych historii, więc jest już szkodliwy do potęgi. Już mam dosyć w kółko tego samego do porzygu.
Z tego co pamiętam, miałam jeszcze więcej uwag w trakcie czytania, chyba również odnośnie niezbyt poprawnej polszczyzny, ale już dawno miałam nieprzyjemność spotkać się z tą pozycją i na świeżo nie byłam w stanie ubrać w słowa swojej frustracji i zorganizować myśli po przeczytaniu tej abominacji, bo inaczej nie jestem w stanie tego "dzieła" nazwać.
Gdyby nie to, że książkę wypożyczyłam z biblioteki, wylądowałaby gdzieś przy torach, którymi przemierza trasę pociąg Gryf, bo tylko wyrzucenie tej książki przez okno przyniosłoby mi minimalną ulgę.

Jedna z najgorszych książek istniejących na tej planecie, a pewnie i w całym Kosmosie.
Sięgnęłam po nią skuszona wątkami mitologii słowiańskiej, której mi brakowało w literackim świecie.
Ta historia okazała się dzieckiem "Zmierzchu: i "Pięćdziesięciu twarzy Greya" zjedzonym i wyrzyganym przez przypadkowy fanfik z Wattpada.
Po pierwsze, mamy do bólu głupią, naiwną i...