Cały ten błękit

Tę powieść podsumuję tak: nie wszyscy powinni mieć dzieci i nie każda matka kocha swoje dziecko...i nawet jeśli kryje się za tym jej osobisty dramat jak w przypadku matki bohaterki tej książki(dramat,który łamie serce)to tragedia polega na tym, że dziecko swoją matkę kocha zawsze.I zrobi wszystko dla okruchu miłości.

Tę powieść podsumuję tak: nie wszyscy powinni mieć dzieci i nie każda matka kocha swoje dziecko...i nawet jeśli kryje się za tym jej osobisty dramat jak w przypadku matki bohaterki tej książki(dramat,który łamie serce)to tragedia polega na tym, że dziecko swoją matkę kocha zawsze.I zrobi wszystko dla okruchu miłości.

To była trudna lektura, kontrowersyjna, napisana mogłoby się wydawać chaotycznie, jak pewnego rodzaju strumień myśli. Mimo tego zmusiła mnie to refleksji na temat przemijania, śmierci, emigracji i poszukiwania własnej tożsamości, a to zawsze bardzo cenne doświadczenie.

To była trudna lektura, kontrowersyjna, napisana mogłoby się wydawać chaotycznie, jak pewnego rodzaju strumień myśli. Mimo tego zmusiła mnie to refleksji na temat przemijania, śmierci, emigracji i poszukiwania własnej tożsamości, a to zawsze bardzo cenne doświadczenie.

Piękny język, doskonale się czyta. Uczta.

Piękny język, doskonale się czyta. Uczta.

Kontrowersyjna i wstrząsająca opowieść o korzeniach i przemijaniu...

Kontrowersyjna i wstrząsająca opowieść o korzeniach i przemijaniu...

Och, dziwna to była książka… Córka w mentalnej podróży do przeszłości zapadającej na zdrowiu matki, podejmująca próby odsiania prawdy od pozorów, poznania tajemnic i uzyskania odpowiedzi na wiele pytań.

Fabuła przedstawiona jest w postaci trochę nieuporządkowanego strumienia myśli głównej bohaterki. Ze względu na nieszablonowy, bardzo poetycki sposób narracji ta minipowieść nie jest najprostsza w odbiorze, pośród dygresji i porównań często umyka sedno fabuły, zaciera się faktyczny temat, czyli przeszłość matki, trudna, pełna oschłości relacja matki i córki czy próby zmierzenia się emocjami.

Do przeczytania tej krótkiej powieści zabierałam się dwa razy. Raz czytania nie ukończyłam, bo zajęłam się inną książką, a powrót po kilku tygodniach okazał się niełatwy: nie sposób „wejść” po przerwie w ten specyficzny styl bez poczucia utraty więzi z przedstawionymi wydarzeniami. Okazało się, że w przypadku tego rodzaju powieści czytanie w we fragmentach szkodzi, tę powieść należy przeczytać od razu w całości, by odpowiednio zsynchronizować się z treścią i ją zrozumieć.

Powieść bez wątpienia poruszająca, zaskakująca głębią, ale też, mimo że krótka, niekiedy męcząca.

Och, dziwna to była książka… Córka w mentalnej podróży do przeszłości zapadającej na zdrowiu matki, podejmująca próby odsiania prawdy od pozorów, poznania tajemnic i uzyskania odpowiedzi na wiele pytań.

Fabuła przedstawiona jest w postaci trochę nieuporządkowanego strumienia myśli głównej bohaterki. Ze względu na nieszablonowy, bardzo poetycki sposób narracji ta...

Okruchy przeszłości

Powieść Laury Ulonati to literacka miniaturka obejmująca relację córki i matki powoli osuwającej się w niepamięć. Luźny strumień myśli głównej bohaterki spisany bardzo poetyckim językiem sprawia, że nie jest to pozycja najprostsza w odbiorze, ale też nie jest pozbawiona zalet.

Gdy matka Ariane zaczyna chorować, córka w symboliczny sposób próbuje odtworzyć jej prawdziwą historię, co idealnie pasuje do wykonywanego przez nią zawodu archeologa. Odsiewa pozory od tajemnic, które jej matka skrzętnie ukrywała i kreśli jej prawdziwy, zaskakujący portret.

Powieść Ulonati ma wyczuwalny włoski nastrój, znany chociażby z książek Ferrante czy Di Pietrantonio, choć jest zdecydowanie bardziej poetycka. Estetyzowanie narracji sprawia, że główny wątek myśli Ariane chwilami zaczyna umykać – ot, literatura nieco zbyt piękna.

"Cały ten błękit" powinien trafić do czytelników o ogromnej wrażliwości, wymagających od powieści więcej niż tylko poprawnie złożonych zdań. Relacja córki i matki – przede wszystkim dwóch kobiet – może okazać się zbyt kontrowersyjna, choć w tym przypadku wiele zależy od samego czytelnika.

Okruchy przeszłości

Powieść Laury Ulonati to literacka miniaturka obejmująca relację córki i matki powoli osuwającej się w niepamięć. Luźny strumień myśli głównej bohaterki spisany bardzo poetyckim językiem sprawia, że nie jest to pozycja najprostsza w odbiorze, ale też nie jest pozbawiona zalet.

Gdy matka Ariane zaczyna chorować, córka w symboliczny sposób próbuje...

Lubię literaturę i kino francuskie. I sery też, ale tego tłumaczyć nie trzeba. Za to książki i filmy mają w sobie coś, czego nie umiem nazwać. Swego rodzaju romantyzm, oryginalny humor, bezpośredniość? Mini powieść francusko-włoska Cały ten błękit autorstwa Laury Ulonati od razu wpadła mi w oko, i pomyślałam, że choć tematyka trudna, to mimo wszystko zapewni mi miłe wieczory.

Włoskie emigrantki, Ariane i jej matka, w poszukiwaniu lepszego życia, przenoszą się do Nicei. Życie jednak okazuje się dalekie od zdjęć na pocztówkach. Żyjąc na osiedlach emigranckich, z których nie widać ani morza ani sympatii Francuzów, do tego w cieniu matki, kobiety głęboko nieszczęśliwej, która za wszystkie swoje krzywdy obwinia córkę, Ariane nie ma lekkiego życia. Jak wyglądają relacje między kobietami, między nimi a światem zewnętrznym, a także między nimi i owianą tajemnicą przeszłością?

Choć książka wydaje się niepozorna, niespełna sto pięćdziesiąt stron, to zawiera w sobie mnóstwo treści. Jakby autorka czerpała wodę z głębokiej studni, a każde wiadro to nowe wspomnienie, ciekawostka historyczna, emocja. I kiedy czytelnikowi wydaje się, że musi być już blisko dna, to ona ma jeszcze spory zapas, a następnie sięga po muł, i kontynuuje opowiadanie. Książka pokazuje szeroki wachlarz trudnych, czasami wręcz brudnych uczuć, które znane są tylko za zamkniętymi drzwiami.

Laura Ulonati posługuje się językiem bardzo poetyckim, przepełnionym licznymi porównaniami. I o ile w wielu przypadkach byłam wręcz zauroczona pomysłami autorki, jak pięknie i nietypowo potrafi odmalować emocje, tak w innych momentach miałam kłopot z szybką interpretacją tekstu. Potrzebowałam wrócić kilka zdań wcześniej i jeszcze raz na spokojnie je przetrawić. Na tej podstawie twierdzę, że Cały ten błękit nie jest lekturą do czytania z doskoku, a raczej wymaga ciszy i skupienia. Moim zdaniem tylko wtedy uda się dostrzec tę prawdziwą i bolesną głębię.

Podobały mi się także częste odnośniki do historii, w tym przytaczanie różnego rodzaju społecznych czy kulturowych faktów, a następnie zestawianie ich z aktualnym podejściem głównej bohaterki i jej matki. Kobiety, która jednocześnie jest jej najbliższa i jakby zupełnie obca.

Polecam książkę wszystkim, którzy nie stronią od trudnych tematów opowiedzianych w sposób nieoczywisty. Z nutką smutnego romantyzmu, tym razem bez humoru, ale zdecydowanie z bezpośredniością.

Lubię literaturę i kino francuskie. I sery też, ale tego tłumaczyć nie trzeba. Za to książki i filmy mają w sobie coś, czego nie umiem nazwać. Swego rodzaju romantyzm, oryginalny humor, bezpośredniość? Mini powieść francusko-włoska Cały ten błękit autorstwa Laury Ulonati od razu wpadła mi w oko, i pomyślałam, że choć tematyka trudna, to mimo wszystko zapewni mi miłe...

Odnoszę wrażenie, że książki do nas przychodzą.
Jakby wiedziały, jak się wmyśleć i zostać na dłużej ☺
Wchodzą boso stopami prosto w serce.

Ta minipowieść dotyka wrażliwością.
Zaskakuje poetycznością.
Spogląda głębią relacji kobiet.

Duże zagęszczenie emocji - przyznaję - gęstnieje. Tak, jakbym przepędzała ciszę i zapraszała zgiełk. Jednak to cena, by dotrzeć tam, gdzie grube paciorki połączone są cienką linią życia.

Polecam. Będzie niezapominajką...

Odnoszę wrażenie, że książki do nas przychodzą.
Jakby wiedziały, jak się wmyśleć i zostać na dłużej ☺
Wchodzą boso stopami prosto w serce.

Ta minipowieść dotyka wrażliwością.
Zaskakuje poetycznością.
Spogląda głębią relacji kobiet.

Duże zagęszczenie emocji - przyznaję - gęstnieje. Tak, jakbym przepędzała ciszę i zapraszała zgiełk. Jednak to cena, by dotrzeć tam, gdzie...

Otacza nas cała masa błekitu. Zdarza się, że tego nie dostrzegamy. Trudne relacje pomiędzy matką i córką, choroba, śmierć, a wszystko to podane w sposób bardzo ciekawy.

Otacza nas cała masa błekitu. Zdarza się, że tego nie dostrzegamy. Trudne relacje pomiędzy matką i córką, choroba, śmierć, a wszystko to podane w sposób bardzo ciekawy.

Świetna!
Cieniutka, niepozorna, do przeczytania jednym tchem, niosąca ogrom emocji i przemyśleń.
Retro- i futurospekcji, porównań z własną przeszłością, życiem i tym co przed nami ...
W głowie zostanie na długo.

Świetna!
Cieniutka, niepozorna, do przeczytania jednym tchem, niosąca ogrom emocji i przemyśleń.
Retro- i futurospekcji, porównań z własną przeszłością, życiem i tym co przed nami ...
W głowie zostanie na długo.