Cesarstwo Piasku

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

To była męcząca historia, drugi kijem nie tykam.
To powinien być DNF, ale jakoś dobrnęłam do końca, a główna bohaterka dołącza do listy postaci, których szczerze nie lubię.

To była męcząca historia, drugi kijem nie tykam.
To powinien być DNF, ale jakoś dobrnęłam do końca, a główna bohaterka dołącza do listy postaci, których szczerze nie lubię.

Dawno nie czytałam tak dobrej i "plastycznej" prozy. Językowo ta książka naprawdę zrobiła na mnie wrażenie (raz czy dwa coś tam zgrzytnęło, ale wydaje mi się, że to mogło być kwestia doboru słów w tłumaczeniu). Poruszające losy głównej bohaterki, świetne światotwórstwo (a to coś, co jest dla mnie w fantastyce bardzo ważne),bardzo dobrze oddane poczucie rozdarcia pomiędzy dwoma różnymi kulturami.

Pod koniec miałam wrażenie jakby fabuła przyspieszyła w porównaniu do miarowego rozwoju akcji przez większość książki, ale nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór.

Tematyka jest cięższa niż mogłoby się wydawać z opisu - jest to coś, co warto mieć na uwadze. Z tego powodu nie wiem czy wróciłabym do tej pozycji, ale z pewnością chętnie zapoznam się z resztą twórczości autorki.

Dawno nie czytałam tak dobrej i "plastycznej" prozy. Językowo ta książka naprawdę zrobiła na mnie wrażenie (raz czy dwa coś tam zgrzytnęło, ale wydaje mi się, że to mogło być kwestia doboru słów w tłumaczeniu). Poruszające losy głównej bohaterki, świetne światotwórstwo (a to coś, co jest dla mnie w fantastyce bardzo ważne),bardzo dobrze oddane poczucie rozdarcia pomiędzy...

⭐️ 2/5
Zazwyczaj jestem bardzo wyrozumiałą czytelniczką. Serio, w większości przypadków raczej zawyżam oceny niż zaniżam. Ale jest jedna rzecz, której nie potrafię wybaczyć – nudy. A ta książka mnie po prostu wynudziła na śmierć.

Przez większą część miałam wrażenie, że autorka zapętliła się w kółko: obrzędy, tańce, jeszcze więcej tańców, a pomiędzy tym powtarzane w nieskończoność te same frazesy. Już po dwóch rozdziałach wiedziałam, że Amrithi są prześladowani, że nadciąga burza i że spadnie ogień snów. Nie trzeba mi było 300 stron przypominajki, serio. 🥱

Bohaterowie? Nijacy. Dialogi? Puste gadanie o niczym. Główny złoczyńca? Siedzi gdzieś w tle i nic nie robi, a autorka desperacko powtarza nam, że mamy się go bać. Nie wyszło. Romans? Typowe insta-love, które wyglądało jak plasterek naklejony na wymuszony seks – taki niezgrabny sposób, żeby to jakoś osłodzić. Tyle że plasterek nie zakleił rany, bo zabrakło tu jakiejkolwiek chemii czy iskry, która mogłaby nadać temu sens.

Najgorsze jednak, że ta historia była kompletnie pozbawiona emocji i akcji. Niby widać, że autorka ma warsztat i jakiś pomysł na świat – na początku byłam nawet zaciekawiona – ale wszystko utknęło w tej nudnej mielonce powtórzeń. I tak wyszło… meh. Może to ja. A może jednak nie. Who knows.

⭐️ 2/5
Zazwyczaj jestem bardzo wyrozumiałą czytelniczką. Serio, w większości przypadków raczej zawyżam oceny niż zaniżam. Ale jest jedna rzecz, której nie potrafię wybaczyć – nudy. A ta książka mnie po prostu wynudziła na śmierć.

Przez większą część miałam wrażenie, że autorka zapętliła się w kółko: obrzędy, tańce, jeszcze więcej tańców, a pomiędzy tym powtarzane w...

„Cesarstwo piasku” Tashy Suri to literacka perła, która z powodzeniem łączy poetycki język, polityczną głębię i orientalny klimat inspirowany kulturą Indii. Jako fan literatury nie mogę nie docenić, jak kunsztownie autorka splata wątki mistycyzmu z refleksją nad wolną wolą, przemocą systemową i kobiecą podmiotowością.

Suri tworzy świat tętniący symboliką i subtelnie rozwijanym napięciem – to fantasy, które nie epatuje bitwami, ale hipnotyzuje rytuałami, duchowością i relacjami międzyludzkimi. Bohaterka, Mehr, jest jedną z najlepiej nakreślonych postaci kobiecych w gatunku – silna nie z racji miecza, lecz dzięki wierności własnym przekonaniom.

Zachwyca także język – bogaty, melodyjny, z pięknymi opisami, które nie nużą, lecz pogłębiają atmosferę. „Cesarstwo piasku” to powieść, która nie tylko redefiniuje granice fantasy, ale też zapada w pamięć jako literacka medytacja nad tożsamością i oporem wobec opresji. To nie tylko książka – to doświadczenie.

„Cesarstwo piasku” Tashy Suri to literacka perła, która z powodzeniem łączy poetycki język, polityczną głębię i orientalny klimat inspirowany kulturą Indii. Jako fan literatury nie mogę nie docenić, jak kunsztownie autorka splata wątki mistycyzmu z refleksją nad wolną wolą, przemocą systemową i kobiecą podmiotowością.

Suri tworzy świat tętniący symboliką i subtelnie...

Po "Cesarstwo" sięgnęłam dla tego, że wygrałam już jakiś czas temu drugi tom(nie wiedząc w tedy, że to kolejna część) w pakiecie z bardziej mnie interesującymi tytułami. A, że owa kontynuacja odleżała już swoje i udało mi się zdobyć początek tej dylogii, niezwłocznie wzięłam się za nadrabianie. I dobrze, że są z tego fajnie przeczytane audiobooki (lubię głos lektorki) bo niestety ostatecznie dosłuchałam znużona czytaniem.

Książka zaczyna się dość intrygująco i egzotycznie. W pewnym momencie nawet zaczyna wciągać po czym niestety przechodzi w coraz bardziej rozwlekłe rozdziały. Niestety nie porwała mnie, a postacie niczym nie zainteresowały.

Drugi tom od razu zacznę po prostu w odsłuchu - dam mu szansę bo historia w nim ma dotyczyć zupełnie innych bohaterów.

Po "Cesarstwo" sięgnęłam dla tego, że wygrałam już jakiś czas temu drugi tom(nie wiedząc w tedy, że to kolejna część) w pakiecie z bardziej mnie interesującymi tytułami. A, że owa kontynuacja odleżała już swoje i udało mi się zdobyć początek tej dylogii, niezwłocznie wzięłam się za nadrabianie. I dobrze, że są z tego fajnie przeczytane audiobooki (lubię głos lektorki) bo...

Piękna, oryginalna historia napisana świetnym stylem, mroczna baśń przepełniona gorącym piaskiem, wyciem wiatru i magią. Jeśli lubicie płytkie opowieści skonstruowane tylko z dialogów, szybkie tempo i emocje wywołane prostymi scenami akcji to tę książkę sobie darujcie. "Cesarstwo piasku" się smakuje, a nie połyka. Nie lubię powieści o miłości, tutaj mi ona nie przeszkadza, bo jest wprowadzona elegancko i bez narzucania się.

Piękna, oryginalna historia napisana świetnym stylem, mroczna baśń przepełniona gorącym piaskiem, wyciem wiatru i magią. Jeśli lubicie płytkie opowieści skonstruowane tylko z dialogów, szybkie tempo i emocje wywołane prostymi scenami akcji to tę książkę sobie darujcie. "Cesarstwo piasku" się smakuje, a nie połyka. Nie lubię powieści o miłości, tutaj mi ona nie przeszkadza,...

Znienawidzona książka, bohaterki, jej postawy i charakteru nienawidzę tak bardzo, że myślałam że wyjdę z siebie. Bohaterka ciągle naraża siebie i swoją rodzinę w imię "wartości" "dziedzcii" i cholera jedna wie czego jeszcze, zamiast raz na jakiś czas zamknąć gębę i się posłuchać. Sama historia poza tym mogłaby być ciekawa, ale przebija się z niej taki światopogląd, że nie mogę jej zdzierżyć. Co prawda muszę przyznać, że zarówno ten, jak i drugi tom, mają coś w sobie, jakiś klimat, który mi się kojarzy z prozą Norton, którą bardzo lubię i to jedyne co ją ratuje.

Znienawidzona książka, bohaterki, jej postawy i charakteru nienawidzę tak bardzo, że myślałam że wyjdę z siebie. Bohaterka ciągle naraża siebie i swoją rodzinę w imię "wartości" "dziedzcii" i cholera jedna wie czego jeszcze, zamiast raz na jakiś czas zamknąć gębę i się posłuchać. Sama historia poza tym mogłaby być ciekawa, ale przebija się z niej taki światopogląd, że nie...

Historia o jakby dorosłym Kopciuszku wydanym już za mąż. Trochę zbyt dydaktyczna.

Historia o jakby dorosłym Kopciuszku wydanym już za mąż. Trochę zbyt dydaktyczna.

Szczerze czytałam to dosyć wolno. Jest to taki raczej średniak. Nie czułam żadnych emocji w zasadzie.. Nie wiem czy zabiorę się za drugą część. W zasadzie jest już patrząc na opis o czym innym, więc nie muszę 😅 Ogólnie śmiało można przeczytać, ale nie spodziewała bym się po niej czegoś szokującego. Zamiast powtarzających się w tekście zdań i nie potrzebnych informacji, wolałabym więcej akcji i więcej Amuna i Mehr.

Szczerze czytałam to dosyć wolno. Jest to taki raczej średniak. Nie czułam żadnych emocji w zasadzie.. Nie wiem czy zabiorę się za drugą część. W zasadzie jest już patrząc na opis o czym innym, więc nie muszę 😅 Ogólnie śmiało można przeczytać, ale nie spodziewała bym się po niej czegoś szokującego. Zamiast powtarzających się w tekście zdań i nie potrzebnych informacji,...