Arab przyszłości. Dzieciństwo na Bliskim Wschodzie (1987-1992)

Mam już serdecznie dość tego człowieka. Za każdym razem, gdy Abdel, ojciec głównego bohatera, zarazem autora komiksu, pojawiał się na stronie, coś się we mnie gotowało.

Czwarty odcinek "Araba przyszłości" to dalsze losy Riada, tutaj już wchodzącego szybko w wiek nastoletni. Przy okazji okresu dojrzewania nie ma rewolucji. Życie rozdaje podobne karty każdemu nastolatkowi bez względu na to, w jakim zakątku świata się znajduje. Życie tasuje karty, podaje talie nastolatkowi, a ten wyciąga kartę z pryszczami, piskliwym głosem i innymi fantastycznymi przypadłościami swojego wieku. I nie ma na to rady, zawsze jest inaczej. Ja pryszczy nie miałem, ale wylosowałem kilka innych rzeczy, o których nie będę tutaj pisać. Tak już jest.

Zatem Riad Sattouf jest poddawany tym samym nastoletnim torturom, co wszyscy inni nastolatkowie. Tutaj dodatkowo jest Arabem we Francji (duża część akcji w czwartym albumie),a Francuzem w Syrii (choć są podejrzenia, że może być Żydem, a to by było dla Riada w Syrii najgorsze),więc musi nosić dodatkowe ciężary. Pierwsze miłostki, odkrywanie seksualności, raczej standard choć oczywiście wszystko napisane i narysowane w tym samym niezmiennie zabawnym tonie. Jest wzruszająco, z empatią, zawsze blisko uczuć.

Jednak nie można zapominać, o jaką stawkę idzie tutaj prawdziwa gra. Komiks "Arab przyszłości" to rodzaj autoterapii dla autora. Przepracowaniem traumy jest między innymi pisanie o ojcu. Robi to w różny sposób, opisuje najczęściej w dość beznamiętnym tonie swoje wspomnienia. To od nas, czytelników, zależy jak na to wszystko spojrzymy.

Mnie uderzyło to, że Abdel sukcesywnie, przez te wszystkie lata jak go poznawałem z komiksu na komiks się radykalizował. Światły człowiek, absolwent prestiżowej uczelni, wykłada na uniwersytetach, a najchętniej by smagał żonę biczem i wiódł życie w średniowieczu. Radykalizacja u Abdela to straszny widok i straszne obserwacje jego kolejnych okropnych zachowań. Rasista, wybuchowy przemocowiec, ale też kłamca i...

Tak, autor doskonale uśpił moją czujność. Wyobraźcie sobie, że jestem już po lekturze komiksu "Ja, Fafi. Porwany brat". Wiem zatem, że Abdel dopuścił się kidnapingu i wiedziałem, że te wydarzenia miały miejsce w czwartej części Araba. I mimo to, zostałem na tyle wciągnięty w narracje o życiu Riada (zabawnym, smutnym, trochę strasznym, trochę śmiesznym),że nawet się nie obejrzałem, a Abdel znowu to zrobił. Znowu podniosło mi się ciśnienie i znowu musiałem na chwilę odłożyć lekturę.

Niezwykły emocjonalny album. Mistrzostwo storytellingu.

Mam już serdecznie dość tego człowieka. Za każdym razem, gdy Abdel, ojciec głównego bohatera, zarazem autora komiksu, pojawiał się na stronie, coś się we mnie gotowało.

Czwarty odcinek "Araba przyszłości" to dalsze losy Riada, tutaj już wchodzącego szybko w wiek nastoletni. Przy okazji okresu dojrzewania nie ma rewolucji. Życie rozdaje podobne karty każdemu nastolatkowi...

Autobiograficzna opowieść o dzieciństwie i dorastaniu we francusko-syryjskiej rodzinie.

W tomie czwartym autor ma 10-14 lat. Ta część podobała mi się najbardziej ze wszystkich sześciu. Najmocniej widać tutaj kontrasty pomiędzy Francją, a Syrią. Relacje rówieśnicze, szkoła, codzienne życie. Prawdziwa przepaść.

Najlepiej byłby czytać kolejne tomy od razu po sobie. Myślę, że wtedy odczucia będą najsilniejsze.

Autobiograficzna opowieść o dzieciństwie i dorastaniu we francusko-syryjskiej rodzinie.

W tomie czwartym autor ma 10-14 lat. Ta część podobała mi się najbardziej ze wszystkich sześciu. Najmocniej widać tutaj kontrasty pomiędzy Francją, a Syrią. Relacje rówieśnicze, szkoła, codzienne życie. Prawdziwa przepaść.

Najlepiej byłby czytać kolejne tomy od razu po sobie. Myślę,...

To najbardziej przygnębiający z tomów, fanatyzm ojca sięga zenitu, matka, rozdarta między dwoma kulturami, coraz mniej panuje nad życiem swoim i dzieci. Ta historia jest przygnębiająca, zwłaszcza że podobne sytuacje ciągle się zdarzają. Komuś się wydaje, że można się dogadać, że da się lawirować między oczekiwaniami i że kompromis jest zawsze możliwy. Tymczasem druga strona się radykalizuje w swoich poglądach i staje się coraz mniej elastyczna.
To nie jest historia przeciwko islamowi, to opowieść o tym, że fanatyzm jest częścią składową każdej religii - i że lepiej unikać w życiu osób, które deklarują się jako wierzące i praktykujące.

To najbardziej przygnębiający z tomów, fanatyzm ojca sięga zenitu, matka, rozdarta między dwoma kulturami, coraz mniej panuje nad życiem swoim i dzieci. Ta historia jest przygnębiająca, zwłaszcza że podobne sytuacje ciągle się zdarzają. Komuś się wydaje, że można się dogadać, że da się lawirować między oczekiwaniami i że kompromis jest zawsze możliwy. Tymczasem druga strona...

w każdej części postać ojca jest tak stworzona, że mam ochotę krzyczeć. klasyczny przykład BETONU, zamkniętego, bezrefleksyjnego, bezkrytycznego fanatyka religijnego. czekam na rozwój wypadków.

w każdej części postać ojca jest tak stworzona, że mam ochotę krzyczeć. klasyczny przykład BETONU, zamkniętego, bezrefleksyjnego, bezkrytycznego fanatyka religijnego. czekam na rozwój wypadków.

Komiks ukazujacy roznice kulturowe miedzy Europa a krajami arabskimi, sposob w jaki sa traktowane kobiety, w jaki sposob mysla arabowie. Podczas lektury wielokrotnie lapalam sie za glowe i myslalam sobie: ale koszmar musiala przyzyc ta kobieta.
Bardzo polecam.

Komiks ukazujacy roznice kulturowe miedzy Europa a krajami arabskimi, sposob w jaki sa traktowane kobiety, w jaki sposob mysla arabowie. Podczas lektury wielokrotnie lapalam sie za glowe i myslalam sobie: ale koszmar musiala przyzyc ta kobieta.
Bardzo polecam.

Każdy kolejny tom jest coraz mniej smutny. A może tylko Riad jest coraz większy i mniej jego problemami się przejmuję. Komiks ciekawy z punktu widzenia socjologicznego i krajoznawczego. Nie myślałem, że będę jeszcze czytał i chwalił komiksy.

Każdy kolejny tom jest coraz mniej smutny. A może tylko Riad jest coraz większy i mniej jego problemami się przejmuję. Komiks ciekawy z punktu widzenia socjologicznego i krajoznawczego. Nie myślałem, że będę jeszcze czytał i chwalił komiksy.

Ojciec się radykalizuje, jest coraz mniej stabilny i coraz mniej godny zaufania. Dorastający Riad cierpi najbardziej. Zdecydowanie brak młodemu poczucia tożsamości, bo przebywając na zmianę w krajach Bliskiego wschodu i Europy, tak naprawdę nie przynależy w 100% do żadnej z kultur i nie czuje się w pełni komfortowo w żadnym z tych miejsc. Chyba najlepsza z dotychczasowych części cyklu i mocny twist w końcówce

Ojciec się radykalizuje, jest coraz mniej stabilny i coraz mniej godny zaufania. Dorastający Riad cierpi najbardziej. Zdecydowanie brak młodemu poczucia tożsamości, bo przebywając na zmianę w krajach Bliskiego wschodu i Europy, tak naprawdę nie przynależy w 100% do żadnej z kultur i nie czuje się w pełni komfortowo w żadnym z tych miejsc. Chyba najlepsza z dotychczasowych...

Czwarta część wreszcie nabiera niepokojących rumieńców. Zło i strach żłobią w charakterze ojca pokrętne rynny, którymi płynie doktryna religijna a obryzgiwana nimi rodzina coraz bardziej woła o pomoc. Zderzenie Azji z Europą w pigułce i z wszystkimi tego konsekwencjami. Bardzo aktualne. Oświecajmy się, póki można! Światła!

Czwarta część wreszcie nabiera niepokojących rumieńców. Zło i strach żłobią w charakterze ojca pokrętne rynny, którymi płynie doktryna religijna a obryzgiwana nimi rodzina coraz bardziej woła o pomoc. Zderzenie Azji z Europą w pigułce i z wszystkimi tego konsekwencjami. Bardzo aktualne. Oświecajmy się, póki można! Światła!

Decyzja objęcia przez Adbela-Razaka stanowiska w katedrze historii uniwersytetu w Rijadzie stała się dla rodziny Sattoufów punktem przełomowym. Jego żona zabrała dzieci i przeniosła się do swojej matki na malowniczą francuską wieś. Riad jako dziesięciolatek dobrze rozumiał już zawiłości świata dorosłych. Tęsknił za ojcem, ale szybko polubił nowe miejsce do życia. Sporadyczne wizyty Abdela u rodziny najczęściej kończyły się niepotrzebnymi kłótniami i wywoływaniem kolejnych rodzinnych konfliktów. Bardzo wiele w jego zachowaniu zmieniło się w momencie udania się na pielgrzymkę do Mekki, z której wrócił drastycznie przemieniony. Od tego momentu stał się radykałem, któremu zachodnie obyczaje żony mocno przeszkadzały. Starał się on również za wszelką cenę przekonać syna do kroczenia drogą prawdziwego muzułmanina. Spokój Riada spędzającego swój okres dojrzewania we Francji w otoczeniu sztuki, technologii i pięknych dziewczyn, zburzony zostaje wraz z kolejną wizytą na Bliskim Wschodzie. Szybko powraca do niego trauma dzieciństwa, o której nie może on zapomnieć, a niegdyś kochająca się rodzina przemienia się w szalejącą burzę emocji i nienawiści.

Riad Sattouf w Arab przyszłości #4 stara się pokazać czytelnikowi pewien dość wyraźny kontrast pomiędzy życiem na Bliskim Wschodzie a starym kontynentem. Nic nie jest tutaj jednak wyraźnie jednoznaczne (do czego przywykli już fani serii). Pozornie spokojne życie we Francji, nie było sielanką całkowicie pozbawioną wad i przykrych doświadczeń. Riad z wiekiem stracił swój dziecięcy urok, stając się nastolatkiem, który wyśmiewany jest zarówno przez Francuzów, czy Syryjczyków. W albumie nie brakuje również całej masy mocnych emocji. Rozłam kultowy dzielący rodziców (dotykający też samego Riada) staje się coraz poważniejszy, kierując się w stronę nieodwracalnych zmian i przemocy. Twórca ponownie stara się kontrastować tego typu treści z żartobliwymi wstawkami. Tym razem przybierają one jednak na tyle poważne oblicze, że trudno jest je ukryć pod lukrem humoru. Tyn samym czytelnik z każdą kolejną przeczytaną stroną zanurza się w odmętach dramatu, które mocno będą na niego wpływać.

Jeśli chodzi o oprawę rysunkową, to nadal stawia ona na prosty karykaturalny styl, w którym większe znaczenie mają wybrane kolory. Na niebiesko ukazane zostaje życie we Francji, w różu skąpane są momenty w Syrii, a mocną czerwienią naznaczone zostają niepokojące sny autora.

https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-arab-przyszlosci-tom-4/

Decyzja objęcia przez Adbela-Razaka stanowiska w katedrze historii uniwersytetu w Rijadzie stała się dla rodziny Sattoufów punktem przełomowym. Jego żona zabrała dzieci i przeniosła się do swojej matki na malowniczą francuską wieś. Riad jako dziesięciolatek dobrze rozumiał już zawiłości świata dorosłych. Tęsknił za ojcem, ale szybko polubił nowe miejsce do życia....

(Zbiorczo 1-3)
Znakomite. Irytujące. Okropne. Wkurzające. Przerażające. Zabawne. Barbarzyńskie. Znakomite.

Świetnie napisane i narysowane, z celną obserwacją, z rozbrajającą perspektywą dziecka. Złości postawa rodziców, a zwłaszcza matki - jak ktoś mógłby na coś takiego pozwalać i fundować swoim dzieciom życie w trzecim świecie o barbarzyńskich zwyczajach i jakości życia.

Wciąga i czyta się znakomicie. Widać dużą maestria i łatwość w prowadzeniu opowieści - niczym Delisle w swoich pamiętnikach.

Lektura obowiązkowa, ale jeszcze nie wiem czy chce na półkę. Na pewno bym każdemu wciskał, ale czy będę chciał jeszcze raz patrzeć na ten prymitywny świat?

(Po dwóch latach i przeczytaniu całości - ponawiając początkowe tomy)

Niestety ostatnie akcenty mocno wpływają na odbiór całości. To już nie jest tylko historia traumatycznego pod wieloma względami dzieciństwa w Syrii, ale dowód, że pewnych kultur nie da się wykorzenić. I nawet wykształcony na Sorbonie "Arab przyszłości" będzie osuwał się w świat zabobonów, wiary, rasizmu, modlitwy, pomiatania kobietami i innymi kulturami.

Jak "Odyseja Hakima" jest piękną opowieścią o determinacji, miłości do dzieci, walce o lepsze jutro, tak "Arab.." to dowód że integracja nigdy się nie uda, że dzieciństwo z muzułmańskiego, upadłego kraju zostawi rany jakich później życie w cywilizacji nie zasypie.

Przykra to historia - i mimo że w ostatnich tomach niezbyt w wielu aspektach ciekawa - zdecydowanie warto ja przeczytać.
Ale dobrze w parze z Hakimwm, żeby jakiekolwiek złudzenia co do świata arabskiego jeszcze mieć.

(Zbiorczo 1-3)
Znakomite. Irytujące. Okropne. Wkurzające. Przerażające. Zabawne. Barbarzyńskie. Znakomite.

Świetnie napisane i narysowane, z celną obserwacją, z rozbrajającą perspektywą dziecka. Złości postawa rodziców, a zwłaszcza matki - jak ktoś mógłby na coś takiego pozwalać i fundować swoim dzieciom życie w trzecim świecie o barbarzyńskich zwyczajach i jakości...