Legendy Ahn

⭐️⭐️⭐️⭐️ 4/5

Zaczynam dochodzić do wniosku, że dwa pierwsze tomy tej serii to był po prostu przydługi prolog — taki, którego nikt się nie spodziewał, ale Kel Kade uznała, że i tak nam go zaserwuje. Bo dopiero tutaj świat naprawdę zaczyna się otwierać… i co najlepsze, nawet na nieskazitelnej zajebistości Rezkina pojawiają się pierwsze rysy. 😆

Wciąż mam jednak problem ze stylem Kade — miejscami bywa tak „sterylny”, jakby bohaterowie byli eksponatami, a narracja raportem z obserwacji społecznych. Emocje są, ale opisane tak encyklopedycznie, że czasem trudno je naprawdę poczuć. Nie przeszkadza to w czytaniu, bardziej w pełnym zaangażowaniu… choć może to tylko ja.

Za to Rezkin! W tym tomie robi się zaskakująco ludzki, i to w najlepszy możliwy sposób. Patrzenie, jak jego nieludzka perfekcyjność powoli się kruszy, jest naprawdę satysfakcjonujące. Scena z kotem była po prostu słodka, ale idealnie pokazała kierunek zmian.

Ogromny plus za to, że klimat stał się bardziej fantasy. Dworskie intrygi zaczęły już przypominać niekończący się odcinek politycznego reality show, więc motyw fae pojawił się jak wybawienie. Bilior? Absolutna perełka. Zdecydowanie za mało ekran-czasu jak na takiego delikwenta — mam nadzieję, że w kolejnym tomie Kade go porządnie rozwinie.

No i wątek elfów oraz zagubionej cytadeli? Zdecydowanie bardziej mnie to interesuje niż walka o ludzkie królestwo Ashai. Jeśli to w tym kierunku zmierza seria, to ja jestem bardzo na tak.

Cóż tu dużo mówić — to nie jest jeszcze tom idealny, ale po tej części wiem już na pewno, że przeczytam każdy kolejny. Nawet jeśli czasem mnie drażni, ta seria ma mnie już w garści.

⭐️⭐️⭐️⭐️ 4/5

Zaczynam dochodzić do wniosku, że dwa pierwsze tomy tej serii to był po prostu przydługi prolog — taki, którego nikt się nie spodziewał, ale Kel Kade uznała, że i tak nam go zaserwuje. Bo dopiero tutaj świat naprawdę zaczyna się otwierać… i co najlepsze, nawet na nieskazitelnej zajebistości Rezkina pojawiają się pierwsze rysy. 😆

Wciąż mam jednak problem ze...

Poziom wyraźnie spadł, autorka wprowadziła za dużo postaci, których nie potrafi wykorzystać. Część z nich w ogóle znika i zastanawiałem się, czy nie umknęło mi, co się z nimi stało... Aż zostają wspomniane z raz, aby znowu zniknąć. Fabuła coraz bardziej się rozwleka a idealny Rez zaczyna irytować, podobnie jego banda.

Poziom wyraźnie spadł, autorka wprowadziła za dużo postaci, których nie potrafi wykorzystać. Część z nich w ogóle znika i zastanawiałem się, czy nie umknęło mi, co się z nimi stało... Aż zostają wspomniane z raz, aby znowu zniknąć. Fabuła coraz bardziej się rozwleka a idealny Rez zaczyna irytować, podobnie jego banda.

Rezkin ewouluje , ale czy idzie w dobrym kierunku ?

Rezkin ewouluje , ale czy idzie w dobrym kierunku ?

Ta część jest zaskakująco dobra, a nawet bardzo dobra. Trudno mi było oderwać się od lektury, a potem jak najszybciej chciałam wrócić do tego świata i przygód bohaterów.

Autorka porzuca królestwo obłąkanego króla i kieruje tak bohaterów jak i czytelników do sąsiedniego kraju.
Dobrym zabiegiem w poprzednim tomie było uśmiercenie bardzo charakterystycznej i pełnej życia i radości postaci, bo teraz aż czuć tą pustkę, która pozostała.

Zaskakująco dużo magii i to pojawiającej się tak nieco z zaskoczenia.
Jestem pod wrażeniem wyobraźni pani Kade.

Ta część jest zaskakująco dobra, a nawet bardzo dobra. Trudno mi było oderwać się od lektury, a potem jak najszybciej chciałam wrócić do tego świata i przygód bohaterów.

Autorka porzuca królestwo obłąkanego króla i kieruje tak bohaterów jak i czytelników do sąsiedniego kraju.
Dobrym zabiegiem w poprzednim tomie było uśmiercenie bardzo charakterystycznej i pełnej życia i...

Lekki spadek poziomu w stosunku do poprzednich tomów. Nie wiem czemu ma służyć wątek Ilanet. Frisha mnie czasem wkurzała, ale przynajmniej była jakaś, a księżniczka jest zupełnie nijaka moim zdaniem. Billior byłby ciekawy, ale nie wiem czemu autorka uznała, że powinien dziwnie gadać. Za to zdecydowanie na plus - urocza kotka Rezkina!

Lekki spadek poziomu w stosunku do poprzednich tomów. Nie wiem czemu ma służyć wątek Ilanet. Frisha mnie czasem wkurzała, ale przynajmniej była jakaś, a księżniczka jest zupełnie nijaka moim zdaniem. Billior byłby ciekawy, ale nie wiem czemu autorka uznała, że powinien dziwnie gadać. Za to zdecydowanie na plus - urocza kotka Rezkina!

Prawie wystarczająca ilość kotów

Prawie wystarczająca ilość kotów

Mam wrażenie, że w tym tomie były dwie różne powieści: jedna to kontynuacja tego, co działo się w poprzednich częściach, z polityką, Krukiem, przyjaźniach i dziwnym kolesiem, który potrafi wszystko, we wszystkim jest najlepszy - poza nawiązywaniem relacji. Druga to jakaś radomowa historia o fae i demonach. I nie umiem znaleźć między nimi połączenia.

Podobał mi się wątek tej królewny. Mimo że panna w opałach to była to pierwsza kobieca postać, która mi się tu podobała. Nie widzę rozwoju postaci Rezekina - ciągle żyje swoimi zasadami z exela i jak go ukształtowali podczas szkolenia taki jest do tej pory - moim zdaniem przebywając tak długo w świecie zewnętrznym powinien już coś z niego zakumać. No chyba że naprawdę jest socjopatą.

Końcówka to straszny chaos. Ciężko będzie mi sięgać po kolejne tomy.

Mam wrażenie, że w tym tomie były dwie różne powieści: jedna to kontynuacja tego, co działo się w poprzednich częściach, z polityką, Krukiem, przyjaźniach i dziwnym kolesiem, który potrafi wszystko, we wszystkim jest najlepszy - poza nawiązywaniem relacji. Druga to jakaś radomowa historia o fae i demonach. I nie umiem znaleźć między nimi połączenia.

Podobał mi się wątek...

Niezwyciężony wojownik Rezkin razem z poplecznikami chce obalić króla Ashai -Caydeana, wywiązuje się wojna ze strażnikami. W postaci Kruka Rez ratuje przed śmiercią z ręki ojca królewnę Ilianet oraz wynegocjowuje od niego miejsce bezpieczne dla ashajczyków. Jako Nowy Król zbiega z uchodźcami na niedostępną skalną wyspę Cael. Pojawiają się pradawne duchy elfów, dawni mieszkańcy wyspy i testują Rezkina. W jaskiniach czają się potwory, a Rezkin nie wie już komu może ufać bo złe siły opętują przyjaciół. Emocjonujący tom poruszający wyobraźnię.

Niezwyciężony wojownik Rezkin razem z poplecznikami chce obalić króla Ashai -Caydeana, wywiązuje się wojna ze strażnikami. W postaci Kruka Rez ratuje przed śmiercią z ręki ojca królewnę Ilianet oraz wynegocjowuje od niego miejsce bezpieczne dla ashajczyków. Jako Nowy Król zbiega z uchodźcami na niedostępną skalną wyspę Cael. Pojawiają się pradawne duchy elfów, dawni...

Nareszcie mniej Frishy i tom od razu lepszy. Historia zaczyna się rozkręcać. Choć wprowadzenie istot nadprzyrodzonych, w tym demonów, wydaje mi się nieco przesadzone, wciąż świetnie się bawię przy tej opowieści. Nie wymaga pełnego zaangażowania, co czyni ją idealną do przeplatania z bardziej wymagającymi lekturami.

Nareszcie mniej Frishy i tom od razu lepszy. Historia zaczyna się rozkręcać. Choć wprowadzenie istot nadprzyrodzonych, w tym demonów, wydaje mi się nieco przesadzone, wciąż świetnie się bawię przy tej opowieści. Nie wymaga pełnego zaangażowania, co czyni ją idealną do przeplatania z bardziej wymagającymi lekturami.

Oj dzieje się, dzieje! Poznajemy nowe moce i zwiedzamy krainy. Mimo, że zderzamy się z siłami o których nie mieliśmy pojęcia, druzyna (w większości) wychodzi z nich na tarczy.

Oj dzieje się, dzieje! Poznajemy nowe moce i zwiedzamy krainy. Mimo, że zderzamy się z siłami o których nie mieliśmy pojęcia, druzyna (w większości) wychodzi z nich na tarczy.