Refleksje i maksymy

Ależ rozczarowujące – jeszcze bardziej niż Faust I i II.
Ciężko to nazywać górnolotnie maksymami, to są ledwie notatki: albo banalne, albo nieakuratne.

Przykłady banałów:
509. „Cofając się w głąb historii wszędzie znajdujemy osobowości, z którymi żylibyśmy w zgodzie, oraz takie, z którymi z pewnością popadlibyśmy w konflikt”.
625. „By grać na flecie, nie wystarczy dmuchać; trzeba jeszcze poruszać palcami”.

Przykład nieakuratności:
73. „Fałsz ma tę zaletę, że ciągle można o nim gadać; prawda natomiast musi od razu przynosić konkretną korzyść, w przeciwnym bowiem razie nie jest prawdą”.

Miło że przestrzegał przed naukizmem.

Jedyną ciekawą dla mnie rzeczą była informacja, że notatki te uporządkował tematycznie Rudolf Steiner.

-----------------------------

„Nie warto by dożywać – w trudzie i znoju – siedemdziesięciu lat, gdyby cała mądrość świata była głupstwem przed Bogiem”.

„Człowiek sam w sobie, jeśli tylko posługuje się swoimi zdrowymi zmysłami, stanowi najlepszy i najdokładniejszy z możliwych aparatów fizykalnych. Toteż największym nieszczęściem nowej fizyki jest to, że eksperymenty niejako oderwała od człowieka i że chce widzieć naturę jedynie w tym, co pokazują sztuczne instrumenty, a tym samym chce zarówno dowieść, jak i ograniczyć nawet to, czego natura potrafi dokonać”.

„Czyż świat nie jest już w dostatecznym stopniu zagadką, by jeszcze z najprostszych zjawisk robić zagadki?”

„Wszystko jest prostsze, niż potrafimy sobie wyobrazić, a zarazem bardziej skomplikowane, niż jesteśmy w stanie zrozumieć”.

„Do uwiecznienia błędu przyczyniają się w szczególności te dzieła, które w encyklopedycznej formie przekazują prawdę i fałsz swojego pokolenia. Podane w nich informacje nie nadają się do dalszego opracowania, gdyż zawierają po prostu to, co się wie, w co się wierzy i co się mniema; dlatego też takie dzieła po pięćdziesięciu latach wydają się nader dziwaczne”.

„Prawda jest sprawą ludzi, błąd – sprawą epoki”.

„Zbiorowisko nie może znieść dzielnych ludzi, którzy zawsze są dla niego ciężarem”.

„Charaktery często czynią słabość prawem. Znawcy życia powiadają: „Przebiegłość, za którą kryje się strach, jest nie do pokonania”. Ludzie słabi często mają rewolucyjne skłonności. Mniemają oni, że dobrze by się czuli, gdyby nikt nimi nie rządził, i nie wiedzą, że sami nie potrafią rządzić ani sobą, ani innymi”.

„Jeśli przez kilka miesięcy nie czytaliśmy gazet, a potem zabieramy się do nadrobienia wszystkich zaległości, to dopiero wtedy widzimy, ile czasu marnujemy nad tymi papierzyskami. Świat był zawsze podzielony na partie, a w naszych czasach jest ich szczególnie dużo, i w każdej wątpliwej sytuacji dziennikarz w mniejszym lub większym stopniu wabi tę czy inną partię i codziennie daje żer wewnętrznym sympatiom i niechęciom, aż wreszcie zapada decyzja i wszyscy podziwiają – niby jakieś bóstwo – to, co się stało”.

„Współczesny świat niewart jest tego, by coś dla niego robić; albowiem świat istniejący może w każdej chwili zniknąć. Pracować musimy dla świata minionego i dla świata przyszłego; dla pierwszego, by docenić jego zasługi, dla drugiego, by zwiększyć jego wartość”.

„Wiele jest i wiele będzie sporów co do pożytku i szkodliwości rozpowszechniania Biblii. Dla mnie jest jasne: będzie ona, jak dotąd, szkodzić, jeśli będzie wykorzystywana w sposób dogmatyczny i fantastyczny, będzie, jak dotąd, przynosiła pożytek, jeśli będzie czytana dla nauki i z uczuciem”.

„Zepsucie literatury dotrzymuje tylko kroku zepsuciu ludzi”.

Ależ rozczarowujące – jeszcze bardziej niż Faust I i II.
Ciężko to nazywać górnolotnie maksymami, to są ledwie notatki: albo banalne, albo nieakuratne.

Przykłady banałów:
509. „Cofając się w głąb historii wszędzie znajdujemy osobowości, z którymi żylibyśmy w zgodzie, oraz takie, z którymi z pewnością popadlibyśmy w konflikt”.
625. „By grać na flecie, nie wystarczy...

Żenująco nudna i rozczarowująca. Strata czasu i pieniędzy.

Żenująco nudna i rozczarowująca. Strata czasu i pieniędzy.

Ogromne rozczarowanie. Szczerze odradzam. Autor "Fausta" nie był filozofem ani aforystą. Myśli miałkie, nudne i często żenujące płycizną. Szkoda czasu i pieniędzy.

Ogromne rozczarowanie. Szczerze odradzam. Autor "Fausta" nie był filozofem ani aforystą. Myśli miałkie, nudne i często żenujące płycizną. Szkoda czasu i pieniędzy.