Rodzina prezydencka

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Nie przepadam za powieściami medycznymi, wolę seriale lub filmy, które mają więcej filmowej dramaturgii, niż opisane na papierze, nudne medyczne procedury. Jednak okładka tej powieści, prezentująca Biały Dom, przyciągnęła moją uwagę i postanowiłem zaryzykować. Powieści gatunku politycal fiction są u mnie na pierwszym miejscu, co jest zasługą kultowego i rewelacyjnego serialu "The West Wing"! Wszystko co ma wspólnego z Białym Domem, zawsze trafia w moje ręce. Ta powieść również i muszę przyznać, że długo leżała na półce mojej biblioteczki i to był błąd.
Nie chcę zdradzać treści książki, ale uważam że akcja poprowadzona jest logicznie, budzi ciekawość czytelnika do przewracania kolejnych stron. Co prawda nie ma tutaj polityki, ale jest dobra sensacja, ciekawe postaci które można polubić. Jest tajemnica którą bawią się z nami autorzy, jest trochę uczuć, fałszu, nienawiści, rywalizacji oraz zaskakujące rozwiązanie zagadki. Autorzy bawią się z czytelnikiem w kotka i myszkę, co bardzo lubię, bo nie spodziewałem się takiego zakończenia. Oraz co najważniejsze, medyczność powieści nas nie zanudza i nie przytłacza. Dzięki rekomendacji autora sięgam po "Pierwszego pacjenta". Polecam przeczytać tę pasjonującą opowieść.

Nie przepadam za powieściami medycznymi, wolę seriale lub filmy, które mają więcej filmowej dramaturgii, niż opisane na papierze, nudne medyczne procedury. Jednak okładka tej powieści, prezentująca Biały Dom, przyciągnęła moją uwagę i postanowiłem zaryzykować. Powieści gatunku politycal fiction są u mnie na pierwszym miejscu, co jest zasługą kultowego i rewelacyjnego...

Swietny thiller medyczny ktory trzyma w napieciu do konca.Koncowka ksiazki zaskakujaca.

Swietny thiller medyczny ktory trzyma w napieciu do konca.Koncowka ksiazki zaskakujaca.

Spodziewałam się więcej. Może to kwestia tłumaczenia, ale cały czas czekałam na moment aż mnie porwie, książka się skończyła i się nie doczekałam.

Spodziewałam się więcej. Może to kwestia tłumaczenia, ale cały czas czekałam na moment aż mnie porwie, książka się skończyła i się nie doczekałam.

Początek mi się dłużył, zastanawiałam się czy nie zostwić książki, ale to byłby błąd. Im dalej tym było ciekawiej, akcja przyśpieszyła. Być może wynika to, że autorów jest dwóch, początek to dzieło ojca, dalej to kontynuacja syna autora. Thriller medyczny z mnóstwem medycznych pojęć. Akcja dzieje się w otoczeniu prezydenta, więc jak to w polityce bywa, są intrygi, tajemnice, podejrzene konszachty. Zakończenie zaskoczyło mnie pozytywnie.

Początek mi się dłużył, zastanawiałam się czy nie zostwić książki, ale to byłby błąd. Im dalej tym było ciekawiej, akcja przyśpieszyła. Być może wynika to, że autorów jest dwóch, początek to dzieło ojca, dalej to kontynuacja syna autora. Thriller medyczny z mnóstwem medycznych pojęć. Akcja dzieje się w otoczeniu prezydenta, więc jak to w polityce bywa, są intrygi,...

2/180/2023
Z podziękowań autora wywnioskowałam, że Michael Palmer jako autor na okładce chyba jest podany na wabia, a autorem jest syn, Daniel. Dla mnie to bez różnicy, bo powieść tak samo dobra, jakby ją napisał ojciec. Książkowy prezydent zachowuje się trochę jak dupek, a reszta bohaterów to same kryształy. Poza złymi postaciami, oczywiście. Ale tak to już jest w powieściach Palmera, że bohaterowie są bardzo jednoznaczni. No i niech sobie będą.
Niestety, efekt psuje pomylenie Karen i Ellen na samym końcu opowieści. Wprawdzie moment pomyłki nie jest kluczowy, ale dla dramatyzmu dość istotny, więc pomyłka stanowi wielki zgrzyt.

2/180/2023
Z podziękowań autora wywnioskowałam, że Michael Palmer jako autor na okładce chyba jest podany na wabia, a autorem jest syn, Daniel. Dla mnie to bez różnicy, bo powieść tak samo dobra, jakby ją napisał ojciec. Książkowy prezydent zachowuje się trochę jak dupek, a reszta bohaterów to same kryształy. Poza złymi postaciami, oczywiście. Ale tak to już jest w...

Michael Palmer nie skończył tej książki, tej roli podjął się jego syn. Poszło mu całkiem dobrze. Książka trzyma w napięciu, terminy medyczne i cała z tym związana otoczka raczej ok. Na końcu zwrot akcji który mnie dosyć zaskoczył.

Michael Palmer nie skończył tej książki, tej roli podjął się jego syn. Poszło mu całkiem dobrze. Książka trzyma w napięciu, terminy medyczne i cała z tym związana otoczka raczej ok. Na końcu zwrot akcji który mnie dosyć zaskoczył.

Biały Dom, Waszyngton D.C. Właśnie tam, otoczeni agentami Secret Service, żyją: Geoffrey, Ellen i Cam Hilliardowie. Jak na pierwszą rodzinę Stanów Zjednoczonych przystało, intensywna atmosfera i blask politycznego światła sprawiają, że dorastający syn prezydenta, nie ma łatwego życia. Kiedy szesnastoletni mistrz szachowy doświadcza nagłego przypływu zmęczenia i zmiany nastroju, lekarz Białego Domu bagatelizuje te objawy i stawia diagnozę - depresja. Co dzieje się z Camem Hilliardem?

Odpowiedź na to pytanie ma znaleźć lekarz rodzinny Lee Blackwood, którego o pomoc poprosiła jego była żona, agentka Secret Service. Od samego początku w przypadku Cama jest coś nie tak - główny medyk rodziny prezydenckiej podważa każdą diagnozę stawianą przez doktora Blackwooda, a stan pacjenta nagle ulega zdecydowanemu pogorszeniu. Jedyną wskazówką jest pewna młoda pacjentka, która cierpi na chorobę
o podobnych objawach. Czy oba te przypadki są w jakiś sposób ze sobą powiązane?

Wszelkie wątpliwości zostaną rozwiane pod koniec książki. „Rodzina prezydencka” to thriller medyczny, który wciąga. Jest to bardzo dobra książka ukazująca nie tylko liczne aspekty medyczne, ale także elementy świata politycznego. Gdy Lee Blackwood i agentka Ray wspólnie usiłują wyjaśnić, co powoduje konkretne objawy u syna prezydenta, pojawia się kilka wątków, które mogą doskonale łączyć się w całość. Czytelnikowi może wydawać się, że zna rozwiązanie zagadki.

Zakończenie książki jest jednak zaskakujące, tak samo jak zaskakujące są tajemnice Białego Domu.

Biały Dom, Waszyngton D.C. Właśnie tam, otoczeni agentami Secret Service, żyją: Geoffrey, Ellen i Cam Hilliardowie. Jak na pierwszą rodzinę Stanów Zjednoczonych przystało, intensywna atmosfera i blask politycznego światła sprawiają, że dorastający syn prezydenta, nie ma łatwego życia. Kiedy szesnastoletni mistrz szachowy doświadcza nagłego przypływu zmęczenia i zmiany...

Z reguły nie czytuję thrillerów medycznych, dlaczego więc zdecydowałam się sięgnąć po „Rodzinę prezydencką” napisaną przez Daniela Palmera, syna słynnego autora Michaela Palmera? Zadecydowały o tym dwa czynniki. Po pierwsze: powieść ta stanowi hołd złożony ojcu przez syna. Po drugie - i być może nawet dla mnie ważniejsze - została pochwalona przez Kathy Reichs, autorkę słynnego cyklu „Kości”. Powiedzmy sobie szczerze – jeśli ona coś poleca, to z pewnością ja to przeczytam!

Okładka książki przedstawia Biały Dom, coś, co chyba każdy, niezależnie od miejsca zamieszkania, kojarzy z amerykańską rodziną prezydencką. Niebo nad budynkiem zabarwione jest na czerwono, co w zamierzeniu miało z pewnością wywołać uczucie zagrożenia. Czujny obserwator dostrzeże również linię widoczną zwykle na EKG, prezentującą pracę serca.

Przejdźmy jednak do najważniejszej części – fabuły. Syn prezydenta – Cam zaczyna doświadczać nagłych zmian nastroju oraz zmęczenia. Zdaniem prezydenckiego lekarza jest to typowe dla nastolatków, jednak agentka Secret Service jest innego zdania. Z tego też powodu prosi o konsultację swojego byłego męża, cenionego lekarza.

Tu się zatrzymam i nie zdradzę nawet jednego słowa więcej. Dlaczego? Sami bowiem powinniście przeczytać ten tytuł. Styl autora jest lekki, porywający, chwilami zapierający dech w piersiach! Czytając kolejne sceny, miałam wrażenie, że stoję tuż obok bohaterów i na własne oczy obserwuję rozwój akcji. W pewnym momencie niemal czułam kule świszczące w powietrzu niemal tuż nad moją głową! Bohaterowie stworzeni przez autora zostali napisani z dbałością o każdy najmniejszy szczegół, co było zauważalne w czasie lektury! Bez trudu mogłam zrozumieć motywacje i postępowanie Lee, Karen i innych postaci.

Intryga jest tak doskonale zbudowana, że do samego końca czytelnik nie ma szans, by zorientować się w sytuacji. Drobne szczegóły podsuwane na kolejnych stronach książki nie tylko nie potrafią wyprowadzić w pole, ale też stworzyć alternatywne zakończenia, pozwalając pogubić się w domysłach. Już dawno żaden thriller nie pozostawił mnie aż tak zdezorientowanej i to do samego końca.

Podsumowując: Zdecydowanie polecam!

Z reguły nie czytuję thrillerów medycznych, dlaczego więc zdecydowałam się sięgnąć po „Rodzinę prezydencką” napisaną przez Daniela Palmera, syna słynnego autora Michaela Palmera? Zadecydowały o tym dwa czynniki. Po pierwsze: powieść ta stanowi hołd złożony ojcu przez syna. Po drugie - i być może nawet dla mnie ważniejsze - została pochwalona przez Kathy Reichs, autorkę...

Lubię thrillery medyczne. Ten też mnie nie zawiódł. Dodatkowego smaczku tym razem dodaje otoczenie: rodzina prezydencka, Biały Dom z jego obyczajami i obostrzeniami. I odwieczne dylematy moralne lekarzy i agentów Secret Service. Dobrze się czyta!

Lubię thrillery medyczne. Ten też mnie nie zawiódł. Dodatkowego smaczku tym razem dodaje otoczenie: rodzina prezydencka, Biały Dom z jego obyczajami i obostrzeniami. I odwieczne dylematy moralne lekarzy i agentów Secret Service. Dobrze się czyta!