Powrót rosyjskiego lewiatana

Powieść Siergieja Miedwiediewa to lektura obowiązkowa dla każdego, kto próbuje zrozumieć, dlaczego współczesna Rosja podąża drogą, która dla zachodniego obserwatora wydaje się samobójczym skokiem w przeszłość. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam przede wszystkim jej błyskotliwość analityczną i bezlitosną szczerość, choć momentami eseistyczny styl autora bywa tak gęsty od metafor, że wymaga od czytelnika ogromnego skupienia.

Tło i atmosfera: Rosja jako stan umysłu
Miedwiediew nie pisze klasycznej rozprawy politologicznej. Tworzy raczej portret psychologiczny całego narodu i państwa. Atmosfera tej książki jest duszna, naznaczona poczuciem nieuchronności i narastającego autorytaryzmu. Autor opisuje Rosję jako kraj, który świadomie wypowiedział wojnę nowoczesności. Czuć tu chłód kremlowskich korytarzy, ale i mróz syberyjskich przestrzeni, które Miedwiediew interpretuje nie jako geografię, lecz jako ideologię. Atmosfera książki oscyluje między groteską a horrorem – od absurdalnych zakazów importu zachodniej żywności po mroczną celebrację kultu śmierci i wojny.

Toposy: Lewiatan, przestrzeń i wojna
Głównym toposem książki jest tytułowy Lewiatan – Hobbesowska koncepcja państwa-potwora, które pożera jednostkę w zamian za iluzoryczne bezpieczeństwo. Miedwiediew dzieli swoją analizę na cztery części: wojnę o przestrzeń, wojnę o symbole, wojnę o ciało i wojnę o pamięć. Topos przestrzeni jest tu kluczowy; autor twierdzi, że Rosja nie posiada terytorium, ona nim „włada”, traktując ziemię jako zasób do ekspansji, a nie miejsce do życia. Pojawia się również topos „oblężonej twierdzy”, w której rosyjskie społeczeństwo jest tresowane do nienawiści wobec wszystkiego, co obce. To wizja państwa, które karmi się resentymentem i mitem o własnej wyjątkowości.

Realia: Anatomia putinizmu
Miedwiediew z chirurgiczną precyzją oddaje realia życia w systemie, który autor nazywa „suwerenną biurokracją”. Opisuje mechanizmy korupcji, propagandę sukcesu i postępującą militaryzację życia codziennego. Realizm tej książki uderza najbardziej w opisach tzw. „arkuizmu” – dążenia do archaizacji społeczeństwa. Autor pokazuje, jak zaawansowane technologie są wykorzystywane do szerzenia średniowiecznych wręcz idei. To obraz kraju, w którym prawda stała się kategorią płynną, a jedyną twardą walutą jest lojalność wobec cara.

Postacie kobiece: Ciało jako pole bitwy
Choć książka koncentruje się na mechanizmach władzy, warto zwrócić uwagę na to, jak Miedwiediew traktuje postacie kobiece i szerzej – rolę kobiet w rosyjskim Lewiatanie. Autor analizuje „wojnę o ciało”, pokazując, jak państwo próbuje przejąć kontrolę nad rozrodczością i moralnością. Kobieta w tej narracji często staje się symbolem tradycyjnych wartości, którymi Kreml wyciera sobie usta, by walczyć z „rozpasaniem Zachodu”. Jednocześnie Miedwiediew wspomina o oporze – o matkach poległych żołnierzy czy aktywistkach, które jako jedne z nielicznych mają odwagę rzucić wyzwanie potworowi. To tragiczny obraz kobiet uwięzionych między rolą „strażniczek domowego ogniska” a ofiarami systemu wysyłającego ich synów na śmierć.

Podsumowując, Powrót rosyjskiego lewiatana to diagnoza bolesna i przenikliwa. Miedwiediew pokazuje, że potwór nie wrócił z zewnątrz – on zawsze drzemie w fundamentach rosyjskiej państwowości, czekając na odpowiedni moment, by znów pożreć wolność.

Powieść Siergieja Miedwiediewa to lektura obowiązkowa dla każdego, kto próbuje zrozumieć, dlaczego współczesna Rosja podąża drogą, która dla zachodniego obserwatora wydaje się samobójczym skokiem w przeszłość. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam przede wszystkim jej błyskotliwość analityczną i bezlitosną szczerość, choć momentami eseistyczny styl autora bywa tak...

Po prostu świetne (choć przerażające).

Po prostu świetne (choć przerażające).

Dzięki tej książce dowiedziałam się m.in., że przeciwnicy "praw" kobiet to prokreacyjni faszyści. Poza tym Rosję moze wydźwignać z marazmu stosowanie antykoncepcji i realizowanie założeń ruchów feministucznych. Tak. To jest jedyny klucz do ucywilizowana tej dziczy.

Dzięki tej książce dowiedziałam się m.in., że przeciwnicy "praw" kobiet to prokreacyjni faszyści. Poza tym Rosję moze wydźwignać z marazmu stosowanie antykoncepcji i realizowanie założeń ruchów feministucznych. Tak. To jest jedyny klucz do ucywilizowana tej dziczy.

Krótkie felietony o kraju niewykorzystanych możliwości, zawiści, układach - czyli w Rosji wszystko po staremu.

Książka nie zawiera nic nowego, czego już nie wiemy.
Ot, masz kasę nie mieszaj się do polityki, jesteś politykiem to masz i kasę i władzę - myśl jak wódz.
UE, NATO, USA, Ukraina - samo zło.

Czy coś tam zmieni? Na pewno nie za naszego życia.

Krótkie felietony o kraju niewykorzystanych możliwości, zawiści, układach - czyli w Rosji wszystko po staremu.

Książka nie zawiera nic nowego, czego już nie wiemy.
Ot, masz kasę nie mieszaj się do polityki, jesteś politykiem to masz i kasę i władzę - myśl jak wódz.
UE, NATO, USA, Ukraina - samo zło.

Czy coś tam zmieni? Na pewno nie za naszego życia.

Książka stanowi zbiór krótkich esejów S. Miedwiediewa. Niemalże każdy z nich wżyna się w świadomość niczym czerwony klin w białe koło na obrazie E. Lisickiego. Są niesamowicie trafne, związane ściśle z współczesnością, ale jednocześnie ogarniające historię imperium rosyjskiego w swojej pełnej rozciągłości. Eseje te mówią nie tylko o dzisiejszej Rosji, w swoim wydźwięku stają się ponadnarodową kroniką i zwięzłym opisem historii społecznej XXI wieku w europie środkowo-wschodniej. Autor tłumaczy i opisuje szereg procesów, które dostrzec możemy niestety nie tylko w Rosji, ale również i we współczesnej Polsce.

Lektura jest niesamowita, jedynym mankamentem jest powtarzalność niektórych wątków ze względu na to, że pierwotnie każdy z rozdziałów był osobnym artykułem, w którym autor kilkoma zdaniami chciał nakreślić tło sytuacji, do której się odnosi. Książka nie tyle godna polecenia, a konieczna do przeczytania przez czytelnika zainteresowanego współczesnym światem i tematyką rosyjską.

Książka stanowi zbiór krótkich esejów S. Miedwiediewa. Niemalże każdy z nich wżyna się w świadomość niczym czerwony klin w białe koło na obrazie E. Lisickiego. Są niesamowicie trafne, związane ściśle z współczesnością, ale jednocześnie ogarniające historię imperium rosyjskiego w swojej pełnej rozciągłości. Eseje te mówią nie tylko o dzisiejszej Rosji, w swoim wydźwięku...

Obiecywałem sobie po tej xiążce znacznie więcej.
Jest to zbiór esejów i felietonów na temat współczesnej Rosji. Choć rozważania autora są same w sobie celne i ciekawe to jednak ze względu na fakt, że to zbiór jego textów pisanych do Forbesa, otrzymaliśmy xiążkę, w której bez liku jest powtórzeń, co utrudniało mi lekturę.
W Polsce akurat bardzo dobrze zdajemy sobie sprawę, że Rosja to zły kraj pełen złych ludzi. Mimo to warto przeczytać by zobaczyć ile jest podobieństw między autorytarną i zepsutą Rosją a demokratyczną Polską. Są takie momenty w tej xiążce, że aż trudno uwierzyć, że Miedwiediew pisze o Rosji a nie o Polsce!

Obiecywałem sobie po tej xiążce znacznie więcej.
Jest to zbiór esejów i felietonów na temat współczesnej Rosji. Choć rozważania autora są same w sobie celne i ciekawe to jednak ze względu na fakt, że to zbiór jego textów pisanych do Forbesa, otrzymaliśmy xiążkę, w której bez liku jest powtórzeń, co utrudniało mi lekturę.
W Polsce akurat bardzo dobrze zdajemy sobie sprawę,...

To jedna z tych książek, która przeleżała miesiące na parapecie, a jak ją wzięłam do ręki, to nie mogłam się oderwać.
Przeraża mnie fakt, jak wiele widzę analogii w opisach między Rosją i Polską. Czemu zmierzamy w tę stronę? Naprawdę rządzący chcą nam zgotować Rosję 2:0 ? Dlaczego?
Wniosek: Rosji należy się bać. W obecnym kształcie dla społeczeństwa nie ma nadziei na zmianę. A czy to się kiedyś zmieni? Obawiam się, że mogę tego nie dożyć.

To jedna z tych książek, która przeleżała miesiące na parapecie, a jak ją wzięłam do ręki, to nie mogłam się oderwać.
Przeraża mnie fakt, jak wiele widzę analogii w opisach między Rosją i Polską. Czemu zmierzamy w tę stronę? Naprawdę rządzący chcą nam zgotować Rosję 2:0 ? Dlaczego?
Wniosek: Rosji należy się bać. W obecnym kształcie dla społeczeństwa nie ma nadziei na...

Niezwykła książka. Przede wszystkim: autor zna system od środka i dlatego jego raport z kolonii karnej, zwanej Rosją, tchnie autentyzmem. Bardzo rzadko czytałem dotychczas tak dobry zbiór impresji z ogarniętego putinizmem kraju, którego obywatele nigdy nie mieli szczęścia do władających nimi polityków.
Zwłaszcza w czasach rosyjskiej agresji na Ukrainie książka ta nabiera jeszcze większego znaczenia jako dogłębne i wnikliwe spojrzenie w otchłań rewizjonistycznego biadolenia przydupasów Władimira Władimirowicza, gangsterskiego cara największego pseudo-mocarstwa świata.

Niezwykła książka. Przede wszystkim: autor zna system od środka i dlatego jego raport z kolonii karnej, zwanej Rosją, tchnie autentyzmem. Bardzo rzadko czytałem dotychczas tak dobry zbiór impresji z ogarniętego putinizmem kraju, którego obywatele nigdy nie mieli szczęścia do władających nimi polityków.
Zwłaszcza w czasach rosyjskiej agresji na Ukrainie książka ta nabiera...

Pamiętam z historii
Kolos na glinianych nogach
Miliony ofiar idei państwowości
tyranów i dyktatorów.

Część to żyjące ofiary.

Bierzemy to. Mówią ludzie
I za każdym razem grzecznie wracają
pod jarzmo

Pamiętam z historii
Kolos na glinianych nogach
Miliony ofiar idei państwowości
tyranów i dyktatorów.

Część to żyjące ofiary.

Bierzemy to. Mówią ludzie
I za każdym razem grzecznie wracają
pod jarzmo

Przenikająca rosyjską duszę analiza wpływu putinizmu na sytuację państwa, w którym demony przeszłości nie zostały nigdy zagrzebane. Wnikliwe i przejmujące.

Warto tę książkę przeczytać szczególnie w obecnej sytuacji - z wiedzą w głowie łatwiej spojrzeć złu w twarz. Lecz czy Rosja, Rosjanki i Rosjanie to czyste zło? Czy jednak pod twardą, lecz cienką warstwą resentymentalizmu i urażonej rosyjskiej dumy skryci są ludzie, z którym można budować nowoczesną Europę, wolną od wojen?

Pozostawiając wątki rosyjskie, książka daje dobry punkt odniesienia dla analizy zmian, które zaszły w polskim życiu publicznym ostatnich lat. Czy idziemy w kierunku Zachodu, czy jednak Rosyjskiego Lewiatana?

Przenikająca rosyjską duszę analiza wpływu putinizmu na sytuację państwa, w którym demony przeszłości nie zostały nigdy zagrzebane. Wnikliwe i przejmujące.

Warto tę książkę przeczytać szczególnie w obecnej sytuacji - z wiedzą w głowie łatwiej spojrzeć złu w twarz. Lecz czy Rosja, Rosjanki i Rosjanie to czyste zło? Czy jednak pod twardą, lecz cienką warstwą...