Światło w środku nocy

Opowieść o młodych kobietach pracujących w obwoźnej bibliotece w latach trzydziestych XX wieku w stanie Kentucky, USA.
Główną bohaterką jest Alice, angielka, oczarowana przez młodego Amerykanina, porzuca swoje dotychczasowe życie i przenosi się wraz z mężem do jego stron. Proza życia szybko okazuje się błędnym wyobrażeniem, które brutalnie ściera się z rzeczywistością, a nieustannie kontrolujący teść nie pomaga odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Z pomocą nadchodzi nieoczekiwana propozycja pracy w bibliotece, która nadaje kobiecie sens życia. Codziennie spełnia dobre uczynki i ma kontakt z ludźmi.
To opowieść nie tylko o miłości, tej spełnionej jak i nie, ale również o lojalności, przyjaźni i sile charakteru oraz nadziei, że zawsze należy walczyć do samego końca.
Jestem bardzo zadowolona z tej pozycji, na przemian płakałam, uśmiechałam się, ale także musiałam odłożyć aby poukładać sobie pewne wątki.
Książka przeczytana w ramach wyzwania: przeczytam książkę nagradzaną lub nominowaną.

Opowieść o młodych kobietach pracujących w obwoźnej bibliotece w latach trzydziestych XX wieku w stanie Kentucky, USA.
Główną bohaterką jest Alice, angielka, oczarowana przez młodego Amerykanina, porzuca swoje dotychczasowe życie i przenosi się wraz z mężem do jego stron. Proza życia szybko okazuje się błędnym wyobrażeniem, które brutalnie ściera się z rzeczywistością, a...

Piękna książka 🌼🌟 Siła kobiet, piękno natury, magiczna moc przyjaźni i książki, literatura, która przynosiła radość, rozrywkę i pociechę w trudnych czasach. Pomaga docenić czasy, gdzie mamy elektryczność czy choćby bieżącą wodę, a także poczucie bezpieczeństwa.
CUD NARODZIN tak pięknie opisany, że nie dało się powstrzymać łez wzruszenia, nawet nie znając tego uczucia.

Bardzo polecam i nie mogę się doczekać kolejnej książki tej autorki 🥰😁🌸💛

Piękna książka 🌼🌟 Siła kobiet, piękno natury, magiczna moc przyjaźni i książki, literatura, która przynosiła radość, rozrywkę i pociechę w trudnych czasach. Pomaga docenić czasy, gdzie mamy elektryczność czy choćby bieżącą wodę, a także poczucie bezpieczeństwa.
CUD NARODZIN tak pięknie opisany, że nie dało się powstrzymać łez wzruszenia, nawet nie znając tego...

Średnia

Średnia

Uwielbiam tę książkę. Nie za bardzo wiem co napisać, ale wywoływała we mnie cały kalejdoskop emocji, mimo że miałam malutkie dziecko jak ją czytałam (czyli musiałam być gotowa na pobudki w nocy) to nie mogłam się oderwać, czytałam do 2-3 w nocy
... Wspaniała, wspaniała lektura. Zostanie ze mną na długo.

Uwielbiam tę książkę. Nie za bardzo wiem co napisać, ale wywoływała we mnie cały kalejdoskop emocji, mimo że miałam malutkie dziecko jak ją czytałam (czyli musiałam być gotowa na pobudki w nocy) to nie mogłam się oderwać, czytałam do 2-3 w nocy
... Wspaniała, wspaniała lektura. Zostanie ze mną na długo.

Jojo Moyes to pisarka, której twórczość traktuję jako panaceum na złą pogodę ( za oknem mróz i ciemność),zmęczenie (przede mną stos prac uczniowskich do sprawdzenia),irytację (autobus znów się spóźnił) oraz jesienne zmęczenie (wiadomo, listopad). Przeczytałam już sporo jej książek i zawsze się przy nich dobrze bawiłam. Trochę w nich humoru, trochę łez, zawsze dobra historia i ciekawi bohaterowie. A najbardziej lubię postaci kobiece, kreowane z wielkim wyczuciem, pełne życia, często niedoskonałe, ale dzięki temu prawdziwe i sympatyczne.
„Światło w środku nocy” trochę przeleżało na mojej wirtualnej półce, bo a to nie sposób było zdobyć go w mojej bibliotece, a to natłok zajęć nie pozwalał mi na lekturę tej dość opasłej powieści. W końcu jednak wzięłam ją z regału i przepadłam na 3 dni.
Autorka zawiodła mnie do Kentucky i cofnęła do roku 1937. Bohaterka to młoda Alice, która licząc na odmianę swojego nudnego życia w skostniałej i nudnej Anglii ulega urokowi przystojnego Amerykanina, wychodzi za niego za mąż i wyjeżdża z nim do małego miasteczka w samym środku Appalachów. W akcie buntu przeciw rządom apodyktycznego teścia zgłasza się do pracy w obwoźnej bibliotece. Wraz z kilkoma kobietami dostarcza książki do rozsianych na górskich szlakach gospodarstw, czyniąc życie mieszkańców znośniejszym i ciekawszym. Jednak grupa bibliotekarek staje się solą w oku konserwatywnej części miasteczka, z obrażonym teściem Alice na czele. Najbardziej podejrzliwie patrzą oni na Margery, szefową wypożyczalni, która ma odwagę żyć inaczej niż pozostałe kobiety w Baileyville- nie ma męża, żyje w wolnym związku ze Svenem, nie powstrzymuje się przed wypowiadaniem własnych poglądów, a nawet potrafi użyć strzelby, gdy musi się bronić. To właśnie ona stanie się dla wychowanej w świecie konwenansów Alice przyjaciółką i mentorką. I to ona pokaże Alice, że można żyć po swojemu, o ile nie rani się innych.
Jojo Moyes jak zawsze wciągnęła mnie w świat swoich bohaterów do tego stopnia, że dziś poczułam wręcz wewnętrzny przymus doczytania tej powieści do końca, by dowiedzieć się, jak zakończy się bardzo emocjonująca sprawa sądowa z udziałem Margery, czy Alice zdecyduje się zostać w Ameryce i jak rozwinie się wątek miłosny. Zostałam w pełni usatysfakcjonowana finałem, a „Światło w środku nocy” zajęło wysoką pozycję wśród powieści tej autorki w moim prywatnym rankingu.
Bardzo podobały mi się stworzone przez autorkę portrety kobiet. Każda jest inna, ale łączy je wewnętrzny bunt przeciwko nierównościom tego świata. Bohaterki uosabiają różne rodzaje niezgody na zasady panujące w ich otoczeniu: Alice nie zgadza się na tyranię teścia i jego agresję, Izzy chce przezwyciężyć swoje ograniczenia fizyczne i wyzwolić się spod nadopiekuńczości rodziców, Margery to przeciwniczka konwenansów i tradycyjnego modelu rodziny, a Sophia jest symbolem walki o równouprawnienie czarnoskórych. Jeżdżąc do swoich klientów i rozwożąc im książki spotykają się z różnymi problemami typowymi dla lat 30. XX wieku, dzięki czemu autorka daje czytelnikowi możliwość wglądu w atmosferę i warunki życia społeczeństwa amerykańskiego. Bieda, bezrobocie, brak ubezpieczeń społecznych i dbałości o właściwe warunki pracy górników, pijaństwo, przemoc wobec kobiet i dzieci, a przede wszystkim brak wiedzy i analfabetyzm to tylko niektóre z nich. Dlatego działalność bibliotekarek wywołuje u jednych wdzięczność (docierają do bardzo odległych siedzib i wnoszą w życie mieszkańców odrobinę rozrywki),ale u wielu niechęć wynikającą z obawy przed zbytnim oświeceniem prostych ludzi, co może skutkować tym, że nie dadzą się oni tak łatwo zmanipulować i wykorzystać. Kontrowersje budzi też niebieska książeczka, z której kobiety mogą dowiedzieć się wiele o życiu intymnym i fizjologii, co też nie stoi w zgodzie z purytańską moralnością niektórych.
Alice, Margery i inne bohaterki zapadły mi głęboko w pamięć, polubiłam je i zżyłam się z nimi. Trochę szkoda, że tak szybko przeczytałam tę powieść. Pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne książki Jojo Moyes okażą się równie dobre i angażujące. Która z pań jeszcze nie zna tej pisarki to szczerze polecam (co do mężczyzn to nie jestem pewna).

Jojo Moyes to pisarka, której twórczość traktuję jako panaceum na złą pogodę ( za oknem mróz i ciemność),zmęczenie (przede mną stos prac uczniowskich do sprawdzenia),irytację (autobus znów się spóźnił) oraz jesienne zmęczenie (wiadomo, listopad). Przeczytałam już sporo jej książek i zawsze się przy nich dobrze bawiłam. Trochę w nich humoru, trochę łez, zawsze dobra...

Temat konnych bibliotek jest mi znany. Czytałam o tym w ciekawej książce "Pod niebo za ostatnią górę" Kim Michele Richardson (którą bardzo wam polecam) i chciałam zobaczyć, jak Jojo Moyes pokaże ten temat.
Mamy lata 30. kryzys w Ameryce, odległe, ubogie Kentucky, a tam grupa kobiet, można rzec, outsiderek, która postanawia działać w obwoźnej bibliotece. Kobiety na koniach dostarczały książki i czasopisma w odległe miejsca. Jeżeli pozwalał im na to czas, czytały również dzieciom, czy dorosłym, którzy nie umieli czytać.
Powstała inicjatywa (program WPA) związana była z przeciwdziałaniem analfabetyzmowi i wsparciem nauczania. Autorka nie skupiła się całkowicie na tym motywie. Pokazała nam losy kobiet żyjących w cieniu konserwatywnych mężczyzn.
Możemy zobaczyć obłudę i hipokryzję męskich zachowań. Za drzwiami domów tyrani, a poza nimi wspaniali wspierający ojcowie i mężowie. Pijaństwo i bieda panoszą się praktycznie w każdym gospodarstwie. Do tego dochodzi szerzący się rasizm, który swoją głupotą niszczy ludzkie życie. W tym wszystkim dzielne kobiety Alice, Margery, Izzy, Sophia, Kathleen i Beth, które codziennie przemierzają góry, aby dotrzeć do ludzi, którzy chcą poczuć namiastkę czegoś nowego. Mężczyźni gardzą czytającymi kobietami, dobitnie wskazując im gdzie jest ich miejsce.
Obce, jak do tej pory kobiety zaprzyjaźniają się i przeciwstawiają utartym schematom i stereotypom.

Oj, dużo emocji jest w tej książce! Może na początku ciężko wbić się w rozwijającą się akcję, ale później naprawdę robi się ciekawie, mimo tego, że to książka grubasek. Chociaż można by trochę ją skrócić. Polecam!

Temat konnych bibliotek jest mi znany. Czytałam o tym w ciekawej książce "Pod niebo za ostatnią górę" Kim Michele Richardson (którą bardzo wam polecam) i chciałam zobaczyć, jak Jojo Moyes pokaże ten temat.
Mamy lata 30. kryzys w Ameryce, odległe, ubogie Kentucky, a tam grupa kobiet, można rzec, outsiderek, która postanawia działać w obwoźnej bibliotece. Kobiety na koniach...

Zupełnie nie spodziewałam się, że będzie to tak dobra książka. Cudowna opowieść o kobiecym siostrzeństwie, o odkrywaniu siebie, a szczypta romansu i kryminału tylko dodaje jej smaczku.

Zupełnie nie spodziewałam się, że będzie to tak dobra książka. Cudowna opowieść o kobiecym siostrzeństwie, o odkrywaniu siebie, a szczypta romansu i kryminału tylko dodaje jej smaczku.

Świetna książka, o konnych bibliotekarkach w USA, w latach 30-tych XX wieku.
Moje pierwsze spotkanie z twórczością Jojo. Poleciła mi ją przyjaciółka Beatka.
Jeśli chcecie przeczytać ciekawą książkę o kobietach i dla kobiet sięgnijcie po "Światło w środku nocy"

Świetna książka, o konnych bibliotekarkach w USA, w latach 30-tych XX wieku.
Moje pierwsze spotkanie z twórczością Jojo. Poleciła mi ją przyjaciółka Beatka.
Jeśli chcecie przeczytać ciekawą książkę o kobietach i dla kobiet sięgnijcie po "Światło w środku nocy"

Najpierw króciutki rozdział kryminalny, później długie opowiadanie społeczno-obyczajowe, o trudnych losach pionierek, na mało już dzikim zachodzie (lata 30 ubiegłego wieku). Pod koniec znowu kryminał w stylu Grishama.

To nic, że z realiami czasami było pod górkę, (awanturnik, pijak, bimbrownik mieszkający na odludziu, okazał się miłośnikiem książek i sędzia w to uwierzył),ważne że czytało się szybko i jako tako trzymało w napięciu.

Najpierw króciutki rozdział kryminalny, później długie opowiadanie społeczno-obyczajowe, o trudnych losach pionierek, na mało już dzikim zachodzie (lata 30 ubiegłego wieku). Pod koniec znowu kryminał w stylu Grishama.

To nic, że z realiami czasami było pod górkę, (awanturnik, pijak, bimbrownik mieszkający na odludziu, okazał się miłośnikiem książek i sędzia w to uwierzył),...

Mimo dużej objętości, czyta się z wielką przyjemnością i pochłania stronę po stronie. Świetna lektura na lato.

Mimo dużej objętości, czyta się z wielką przyjemnością i pochłania stronę po stronie. Świetna lektura na lato.