Zimowy ogród

W połowie lektury doszłam do wniosku, że szkoda mi na nią czasu. Resztę zaczęłam czytać pobieżnie, żeby tylko poznać zakończenie. To też był stracony czas. Nie polecam, historia zawarta w książce jest bardzo szkodliwa, naiwna i niewiarygodna.

W połowie lektury doszłam do wniosku, że szkoda mi na nią czasu. Resztę zaczęłam czytać pobieżnie, żeby tylko poznać zakończenie. To też był stracony czas. Nie polecam, historia zawarta w książce jest bardzo szkodliwa, naiwna i niewiarygodna.

Kristin Hannah potrafi zadbać o tło i kontekst, w którym rozgrywają się jej powieści. Fakty historyczne są rzetelnie sprawdzone i umiejętnie wplecione w fabułę. Niestety problemem są mało wiarygodni bohaterowie i słabe wątki miłosne. W tym przypadku mamy matkę, która przez 40 lat ignorowała własne córki. Powody takiego zachowania zostały wyjaśnione, ale kompletnie mnie to nie przekonało. A najgorsze było zakończenie - wywołało u mnie parsknięcie śmiechem i odłożenie książki z poczuciem rozczarowania.

Kristin Hannah potrafi zadbać o tło i kontekst, w którym rozgrywają się jej powieści. Fakty historyczne są rzetelnie sprawdzone i umiejętnie wplecione w fabułę. Niestety problemem są mało wiarygodni bohaterowie i słabe wątki miłosne. W tym przypadku mamy matkę, która przez 40 lat ignorowała własne córki. Powody takiego zachowania zostały wyjaśnione, ale kompletnie mnie to...

Meredith i Nina to siostry. Każda z nich prowadzi zupełnie inne życie. Różnią się jak woda i ogień. Meredith ułożona, z planami, jej życie jest uporządkowane wszystko zaplanowane. Cieniem na niej, kładzie się tylko dziwne zachowanie matki. Kobieta od zawsze była inna, dziwna. Opowiadała coś o czarnym rycerzu, pięknym księciu i zimnie. Nie była też typową matką , pewne tematy były w domu zakazane.
Nina z kolei, nie potrafi usiedzieć na miejscu, dużo podróżuje , zajmuje się fotografią, odnosi w tej dziedzinie sukcesy.
Gdy pewnego dnia, ich ojciec zapada na ciężką chorobę wymusza na Ninie, obietnice że wysłucha do końca bajki opowiadanej przez matkę. Ta ostatnia zawsze zaczynała tą opowieść, ale nigdy jej nie skończyła , niekiedy stawała się ona kością niezgody wśród członków rodziny. Gdy po śmierci ojca ,dziwne zachowania matki nasilają się Meredith postanawia oddać ją do domu opieki , ale zanim to, Nina namawia matkę do opowiedzenia swojej bajki. Anya, a właściwie Wiera zaczyna opowieść o wielkiej miłości, aresztowaniu ukochanego ojca oraz o walce o przetrwanie w okupowanym przez Niemców Leningradzie podczas najzimniejszej zimy w historii, gdy nawet ptaki zamarzały w locie. Jest to opowieść o bólu straty, mechanizmach przetrwania i strachu. Oraz o ogromnej sile i determinacji kobiet, które mimo głodu i trudnych warunków walczyły o swoje miasto. Zakończenie tej historii będzie miało podczas podróży Meredith , Niny i Anyi na Alaskę. Będzie to zakończenie bardzo trudne i emocjonalne. Dla nas czytelników wzruszenie murowane. Gorąco polecam.

Meredith i Nina to siostry. Każda z nich prowadzi zupełnie inne życie. Różnią się jak woda i ogień. Meredith ułożona, z planami, jej życie jest uporządkowane wszystko zaplanowane. Cieniem na niej, kładzie się tylko dziwne zachowanie matki. Kobieta od zawsze była inna, dziwna. Opowiadała coś o czarnym rycerzu, pięknym księciu i zimnie. Nie była też typową matką , pewne...

Literatura obyczajowa, ale nieźle napisana.
Bardzo obrazowo opisane są realia wojny. Wręcz czuje się ten chłód i głód, i bardzo żałuje strasznego losu bohaterów.
Polecam, ciekawa pozycja.

Literatura obyczajowa, ale nieźle napisana.
Bardzo obrazowo opisane są realia wojny. Wręcz czuje się ten chłód i głód, i bardzo żałuje strasznego losu bohaterów.
Polecam, ciekawa pozycja.

5

5

Powoli się rozkręca, ale nie znudziła mnie ani jednym fragmentem. Za to końcówka wbiła w fotel.

Powoli się rozkręca, ale nie znudziła mnie ani jednym fragmentem. Za to końcówka wbiła w fotel.

Jak uwielbiam Kristin Hannah, tak ta książka mocno mnie uruchomiła. Oziębła matka, która nigdy nie powiedziała swoim córkom, że je kocha. Opowiada swoją historię w formie bajki. Matka ma korzenie rosyjskie, a jej życie toczyło się w bardzo trudnym czasie wojny, głodu i ogromnej zimy. Opowiada o wielkiej stracie i liczy, że córki ją zrozumiom, kiedy poznają jej wersję wydarzeń. Cokolwiek by się wydarzyło, nie usprawiedliwia to lodowatego podejścia do swoich córek. Uszczypliwe komentarze, brak miłości, wsparcia matki, kształtują charakter na całe życie. Nie da się tego naprawić i powiedzieć zwykłe przepraszam. Skrzywione życie i wszystko, co jej córki mają nieprzepracowane w głowie. W tym wypadku jest winą ich matki. Po raz kolejny mamy motyw rozstania dojrzałego związku. Najgorsza książka Kristin, jaką przeczytałam do tej pory, choć nie można odmówić wzruszającej i tragicznej opowieści. Neutral

Jak uwielbiam Kristin Hannah, tak ta książka mocno mnie uruchomiła. Oziębła matka, która nigdy nie powiedziała swoim córkom, że je kocha. Opowiada swoją historię w formie bajki. Matka ma korzenie rosyjskie, a jej życie toczyło się w bardzo trudnym czasie wojny, głodu i ogromnej zimy. Opowiada o wielkiej stracie i liczy, że córki ją zrozumiom, kiedy poznają jej wersję...

Typowa Hannah

Typowa Hannah

Subiektywnie – zakończenie/wyjaśnienie historii nie daje żadnego usprawiedliwienia temu, jak matka traktowała swoje córki przez całe życie.

Subiektywnie – zakończenie/wyjaśnienie historii nie daje żadnego usprawiedliwienia temu, jak matka traktowała swoje córki przez całe życie.

„Zimowy ogród” Kristin Hannah to dla mnie książka absolutnie wyjątkowa — taka, która zostaje w sercu na długo po przewróceniu ostatniej strony. 10/10 bez wahania.

To, co najbardziej mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorka splata intymną tragedię jednostki z okrucieństwem historii. Śmierć dziecka została opisana z niewiarygodną delikatnością i prawdą — bez taniego dramatyzmu, a jednak z emocjonalną siłą, która dosłownie odbiera dech. Ten ból jest cichy, głęboki, wszechobecny. Czuć go w każdym geście, w każdym niedopowiedzeniu. To jedna z tych scen, które łamią serce, ale jednocześnie sprawiają, że książka staje się autentyczna i niezapomniana.

Równie mocno urzekły mnie realia Leningradu — mroźne, głodne, bezlitosne czasy, w których miłość i nadzieja były jedynym luksusem. Kristin Hannah potrafi pisać o wojnie w sposób bardzo ludzki: nie przez daty i bitwy, ale przez codzienne wybory, strach, straty i drobne akty odwagi. Leningrad w jej opowieści jest niemal osobnym bohaterem — zimnym, okrutnym, a jednocześnie tłem dla niezwykłej siły kobiet.

To książka o miłości, macierzyństwie, traumie i pamięci, o tym, jak przeszłość potrafi kształtować całe życie i relacje rodzinne. Piękna, bolesna i poruszająca do głębi. Jedna z tych historii, które czyta się ze ściśniętym gardłem — i z wdzięcznością, że mogło się ją poznać.

„Zimowy ogród” Kristin Hannah to dla mnie książka absolutnie wyjątkowa — taka, która zostaje w sercu na długo po przewróceniu ostatniej strony. 10/10 bez wahania.

To, co najbardziej mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorka splata intymną tragedię jednostki z okrucieństwem historii. Śmierć dziecka została opisana z niewiarygodną delikatnością i prawdą — bez taniego...