Raban! O kościele nie z tej ziemi

Różne kraje, różne problemy, różne opowieści, ale łączy je jedno - jeden uniwersalny Kościół. Czyta się z zaintrygowaniem, autor z powodzeniem pokazuje jak zróżnicowaną mozaiką jest Kościół katolicki i jakie wyzwania przed nim stoją, które z polskiej perspektywy mogą wydawać się abstrakcyjne a są realnymi tematami do zaadresowania.

Różne kraje, różne problemy, różne opowieści, ale łączy je jedno - jeden uniwersalny Kościół. Czyta się z zaintrygowaniem, autor z powodzeniem pokazuje jak zróżnicowaną mozaiką jest Kościół katolicki i jakie wyzwania przed nim stoją, które z polskiej perspektywy mogą wydawać się abstrakcyjne a są realnymi tematami do zaadresowania.

„Raban! O kościele nie z tej ziemi” Mirosława Wlekły była pozycją, która napełniła mnie równocześnie nadzieją i frustracją, radością i smutkiem. Autor podejmuje się analizy sytuacji Kościoła w różnych miejscach na świecie, w obliczu początku pontyfikatu mocno liberalnego papieża Franciszka. I tak analizujemy Kościół w Ameryce Południowej, gdzie brakuje księży i większą rolę mają świeccy, Kościół w Londynie, gdzie na pierwszy plan wysuwają się katolicy nieheteroseksualni i w jeszcze parę miejsc, gdzie sytuacja znacznie różni się od naszych wygodnych polskich, katolickich ławek w kościele.
To tyle o zdradzaniu treści, bo dla mnie jedną z radości lektury było odkrywanie gdzie zabierze nas i o czym opowie autor.
Mam natomiast parę przemyśleń.
Zacznijmy od tych o formie książki - absolutnie rozdział rozdziałowi nie jest równy, mam wrażenie że w niektórych Autor aż powstrzymywał się przed pisaniem jeszcze wielu stron na dany temat, w kolejnych natomiast przeciągał jakby na siłę, a jeden rozdział o pewnej wyspie nie wniósł kompletnie nic.
Teraz już subiektywnie - książka pisana przez pierwsze lata pontyfikatu papieża Franciszka, pełna jest przewidywań czego to ten liberalny katolik nie dokona i nie zmieni. Choć rzeczywiście zmian było do tej pory dużo, absolutnie nie były tak spektakularne jak sugeruje książka. Tutaj wyszła frustracja.
Jednak dobrze było poczytać o Kościele innym niż ten nasz Polski. O Kościele, który musi zawalczyć, w którym liczą się też, a może przede wszystkim świeccy. Odnalazłam wiele inspiracji i radości między stronami tej lektury.

„Raban! O kościele nie z tej ziemi” Mirosława Wlekły była pozycją, która napełniła mnie równocześnie nadzieją i frustracją, radością i smutkiem. Autor podejmuje się analizy sytuacji Kościoła w różnych miejscach na świecie, w obliczu początku pontyfikatu mocno liberalnego papieża Franciszka. I tak analizujemy Kościół w Ameryce Południowej, gdzie brakuje księży i większą rolę...

Słowa papieża Franciszka: "Wolę raczej Kościół poturbowany, poraniony i brudny, bo wyszedł na ulice, niż Kościół chory z powodu zamknięcia się i wygody kurczowego przywiązania do własnego bezpieczeństwa"
Wielu z nas tkwi sobie w swoim wyobrażeniu Kościoła, nie mając pojęcia, z czym zmagają się ludzie i całkiem blisko, i na drugiej półkuli. Z jakimi problemami się mierzą, co dla nich znaczy wiara w Boga, jakie konsekwencje mogą ponieść za przyznanie się do bycia chrześcijaninem. Ci, którzy mają kościół za rogiem i dostępną codziennie spowiedź, nie zrozumieją, co to znaczy głód sakramentów. Jeśli wiara jest dla nich pobożnością i tradycją (przez małe t),trudno im zrozumieć, jak można zaangażować całe (nawet świeckie) życie dla Ewangelii.
Podobne echo niosła mi książka "Last minute" Szymona Hołowni. Warto wstać z kanapy.
Co do samej książki - to porządna reporterska robota, chociaż uważam, że nie każdy rozdział jest odpowiednio dopracowany.

Słowa papieża Franciszka: "Wolę raczej Kościół poturbowany, poraniony i brudny, bo wyszedł na ulice, niż Kościół chory z powodu zamknięcia się i wygody kurczowego przywiązania do własnego bezpieczeństwa"
Wielu z nas tkwi sobie w swoim wyobrażeniu Kościoła, nie mając pojęcia, z czym zmagają się ludzie i całkiem blisko, i na drugiej półkuli. Z jakimi problemami się mierzą, co...

Jeden z ostatnich elementów, jaki utwierdził mnie w wypisaniu się z organizacji kościelnej.

Jeden z ostatnich elementów, jaki utwierdził mnie w wypisaniu się z organizacji kościelnej.

Wciągająca lektura, ukazująca oblicze wiary, o których bardzo często w europejskich realiach nie myślimy. Autor skupia się w dużej mierze na biedzie, nierównościach społecznych, ale także na pięknie różnorodności. Książka napisana przyjaznym językiem, czyta się rewelacyjnie. Szczerze polecam!

Wciągająca lektura, ukazująca oblicze wiary, o których bardzo często w europejskich realiach nie myślimy. Autor skupia się w dużej mierze na biedzie, nierównościach społecznych, ale także na pięknie różnorodności. Książka napisana przyjaznym językiem, czyta się rewelacyjnie. Szczerze polecam!

Książka jest zbiorem reportaży opisujących ciekawe historie z życia kościoła katolickiego w różnych częściach świata. Łatwo i szybko się ją czyta bo historie są różne - bardziej lub mniej pozytywne, jedne łatwe inne trudne. Jednak widać w nich sens kościoła jako ogromnej wspólnoty, bez podziałów, bez polityki, po prostu praca z ludźmi i dla nich.

Takiego kościoła oczekuję i do takiego bym wrócił. Obawiam się jednak, że nie zdążę...

Książka jest zbiorem reportaży opisujących ciekawe historie z życia kościoła katolickiego w różnych częściach świata. Łatwo i szybko się ją czyta bo historie są różne - bardziej lub mniej pozytywne, jedne łatwe inne trudne. Jednak widać w nich sens kościoła jako ogromnej wspólnoty, bez podziałów, bez polityki, po prostu praca z ludźmi i dla nich.

Takiego kościoła oczekuję...

Niby wszystko takie cukierkowe i piękne, ale... Nie do końca prawdziwe i autor opisuje w sposób powierzchowny wiarę, o której do końca nie ma pojęcia. Ta książka to solidny reportaż o różnych zakątkach świata, jednak nie można sugerować się przemyśleniami autora. Zwyczajnie nie ma on racji. Niestety nie do końca rozumie albo nie chce rozumieć zasad rynkowych (do takiego wniosku doszedłem po zapoznaniu się z rozdziałem o Haiti i Dominikanie). Nie rozumie też na czym polega wiara katolicka, gdyż zachwyca się ludźmi, którzy w sposób oczywisty od niej odchodzą. Nie umniejsza to jednak solidności tej książki. Wystarczy oddzielić zdarzenia od komentarzy.

Niby wszystko takie cukierkowe i piękne, ale... Nie do końca prawdziwe i autor opisuje w sposób powierzchowny wiarę, o której do końca nie ma pojęcia. Ta książka to solidny reportaż o różnych zakątkach świata, jednak nie można sugerować się przemyśleniami autora. Zwyczajnie nie ma on racji. Niestety nie do końca rozumie albo nie chce rozumieć zasad rynkowych (do takiego...

Bardzo dobry reportaż. Marzy mi się własnie taki kościół, otwarty na osoby LGBT, pomagający ubogim i wykluczonym, mówiąc o zmianach klimatu, wychodzący na spotkanie z osobami o innych poglądach. O zalążkach takiego kościoła jest właśnie ta książka.

Bardzo dobry reportaż. Marzy mi się własnie taki kościół, otwarty na osoby LGBT, pomagający ubogim i wykluczonym, mówiąc o zmianach klimatu, wychodzący na spotkanie z osobami o innych poglądach. O zalążkach takiego kościoła jest właśnie ta książka.

Dobrze napisany reportaż, który pozwala chociaż częściowo odzyskać wiarę w Kościół (szkoda tylko, że nie polski).

Dobrze napisany reportaż, który pozwala chociaż częściowo odzyskać wiarę w Kościół (szkoda tylko, że nie polski).

Książkę można przeczytać z kluczem interpretacyjnym w postaci pytania: na której stronie autor przywali Ratzingerowi? Coś koło setnej to następuje, ale zawsze coś. Cechą narracji jest przeciwstawianie, dzielenie na Kościół "fajny" lajtowy za LGBT, antykoncepcją, zniesieniem celibatu, no i na Kościół "bee" czyli Ratzinger, JP II i beton skostniałych zasad ugniatających zwykłego śmiertelnika.

Oj długo by trzeba rozmontowywać cały arsenał przekłamań i zaciemnień, uogólnień, w które obfituje publikacja.

Książka powiem tak - koń trojański, bo udaje religijną, bo instrumentalnie (tak jak cała eklezjologia rodem z ul. Czerskiej) używa papieża, bo polski ludek, niby katechizowany, ale z poziomem wiedzy religijnej absolutnie nędznym - kupi to. A dlaczego? Bo taki Kościół mi się podoba, bo obniża poziom ewangeliczny (co to w ogóle jest? Pewnie bajki dziwnych kolesi z innej epoki, teraz jest inaczej) do naszej miernoty i aktualnie wyznawanej ideologii.

A przecież wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Czyli jaki? Co te przymioty oznaczają, co miał na myśli św. Paweł używając obrazu ciała z 12 rozdziału listu do Koryntian? O co mogło mu chodzić? Czego nas uczy obraz Kościoła rozumianego jak lud Boży w Starym Testamencie? Ludek jeszcze o przykazaniach kościelnych pewno słyszał oraz, że papież lubił kremówki, ale chętnie się wypowie. Bo przecież takiego kościoła chce, bo lepszy niż ten beton i nudne kazania....

I ta troska autora o Eucharystię, bez elementarnego zrozumienia czym jest sakrament święceń kapłańskich...

Trucizna i zwykłe brednie.

Warto zobaczyć do Biblii, Lumen Gentium przeczytać (w ogóle nauczanie Soboru Watykańskiego II, encykliki JP II, B XVI i samego papieża Franciszka).

Można być na papierze w Kościele i nigdy z nikim Kościoła nie tworzyć. Tworzyć Kościół to być w relacjach z innymi, a one są niebezpieczne, bo okaże się, że mogą przynieść odzwierciedlenie kim jestem, jakie są moje grzechy i jak bardzo one ranią ciało Chrystusa, którym jest Kościół. Ale zawsze można też być zewnętrznym krytykiem, który tępi pedofilie, a do spowiedzi był w 1993.

Książkę można przeczytać z kluczem interpretacyjnym w postaci pytania: na której stronie autor przywali Ratzingerowi? Coś koło setnej to następuje, ale zawsze coś. Cechą narracji jest przeciwstawianie, dzielenie na Kościół "fajny" lajtowy za LGBT, antykoncepcją, zniesieniem celibatu, no i na Kościół "bee" czyli Ratzinger, JP II i beton skostniałych zasad ugniatających...