Profil użytkownika: PanKajtek

Nie wiadomo czym ta książka próbuje być. Z jednej strony zachowuje się jak publikacja historyczna i mamy całkiem wiele interesujących faktów z okresu średniowiecza walczących z oświeceniowymi stereotypami, z drugiej strony narracja jest mocno publicystyczna, wymierzona w problem państw anglosaskich czyli pokolonialny supremacjonizm białego człowieka. Niestety, ta publicystyka odbija się też na ocenie historycznych wydarzeń, które niekiedy, zwłaszcza w przypadku kwestii moralnych, są oceniane według dzisiejszych standardów. Ponadto, niestety w publikacji nie brakuje błędów rzeczowych i ciężko jest stwierdzić, czy wynika to z błędnej oceny faktów przez autorów (np. teza, że Umajjadzi dokonujący ekspansji na Francję tak naprawdę nie dokonywali ekspansji terytorialnej z pobudek mocarstwowych i religijnych tylko byli wmanewrowani w konflikt katolickich władców), czy po prostu kiepskiego tłumaczenia, które miejscami aż razi. Ostatnia rzecz, nie do końca też wiadomo jakim kluczem kierowano się dobierając poszczególne wątki tej podróży przez średniowiecze mające na celu pokazanie „wieków światłych”. Publikacja ciekawa może na start do dalszych poszukiwań lub odświeżenia wiedzy.

Nie wiadomo czym ta książka próbuje być. Z jednej strony zachowuje się jak publikacja historyczna i mamy całkiem wiele interesujących faktów z okresu średniowiecza walczących z oświeceniowymi stereotypami, z drugiej strony narracja jest mocno publicystyczna, wymierzona w problem państw anglosaskich czyli pokolonialny supremacjonizm białego człowieka. Niestety, ta...

Różne kraje, różne problemy, różne opowieści, ale łączy je jedno - jeden uniwersalny Kościół. Czyta się z zaintrygowaniem, autor z powodzeniem pokazuje jak zróżnicowaną mozaiką jest Kościół katolicki i jakie wyzwania przed nim stoją, które z polskiej perspektywy mogą wydawać się abstrakcyjne a są realnymi tematami do zaadresowania.

Różne kraje, różne problemy, różne opowieści, ale łączy je jedno - jeden uniwersalny Kościół. Czyta się z zaintrygowaniem, autor z powodzeniem pokazuje jak zróżnicowaną mozaiką jest Kościół katolicki i jakie wyzwania przed nim stoją, które z polskiej perspektywy mogą wydawać się abstrakcyjne a są realnymi tematami do zaadresowania.

Wypełniona po brzegi bogatą staropolską mową aż miejscami brzmi ona komicznie i karykaturalnie, "Słowo i miecz" bierze pod lupę ciekawy okres w historii Polski, lecz opowieść jest skrajnie nieangażująca. Spektrum postaci to prymitywny dualizm plemienny: oni - dobrzy, szlachetni, mądrzy Słowianie wyznający Welesa i Peruna, oraz tamci - chrześcijanie, w gruncie rzeczy źli do szpiku kości. I żeby to był chociaż jakiś realizm magiczny, w którym wszyscy czytelnicy wiedzą, że opowieść jest z perspektywy jakiegoś poganina, który mitologizuje swoich a szkaluje wrogów, ale nic z tych rzeczy, bo są też momenty opowiadane z perspektywy drugiej strony barykady. Miałko i jednowymiarowo. Jakbym czytał powieść rozgniewanego rodzimowiercy, który musi dać upust swej złości wobec Kościoła.

Wypełniona po brzegi bogatą staropolską mową aż miejscami brzmi ona komicznie i karykaturalnie, "Słowo i miecz" bierze pod lupę ciekawy okres w historii Polski, lecz opowieść jest skrajnie nieangażująca. Spektrum postaci to prymitywny dualizm plemienny: oni - dobrzy, szlachetni, mądrzy Słowianie wyznający Welesa i Peruna, oraz tamci - chrześcijanie, w gruncie rzeczy źli do...