Moje przyjaciółki z Ravensbrück

Nie tak dawno przeczytałem „Małe zbrodnie małżeńskie” Eric`a Emmanuel`a Schmitt`a. Jest to książka z książką o takim samym tytule „w środku”. Uśmiechnąłem się już na początku lektury książki pani Magdy Knedler „Moje przyjaciółki z Ravensbrück”, że z tą jest podobnie: „zawiera w sobie” książkę o przyjaciółkach z Ravensbrück! Ciekawy zabieg! Jednak w przypadku książki pani Magdy treść „wewnętrzna” jest o wiele obszerniejsza niż w przypadku „Małych zbrodni małżeńskich”. Jedną warstwę tworzy to, co dzieje się z Idą, która wydała książkę o przyjaciółkach obozowych, opowieści o jej poszukiwaniu autora, o jej relacjami, drugą — obozowe dzieje samych przyjaciółek. Dla mnie było to wciągające. I zgadzam się z komentarzem na LC, że w ten sposób, przetasowując obie historie, miejscami przerażające dzieje obozowe są czytelnikowi „bezpiecznie” dozowane — tak, aby się nimi nie zachłystnął. Przyznaję, że także ja po przeczytaniu niektórych rozdziałów, długo nosiłem w sobie pewne obrazy czy zdania. Dzięki temu książka pani Magdy jawi się dla mnie jako bardzo emocjonalna.
.
Na emocjach się jednak nie kończy. To byłoby zbyt płaskie, zwłaszcza w kontekście opowieści o obozach śmierci. Najcenniejszym w książce było dla mnie to, co autorka chciała przekazać, mówiąc o sile życia, sile przyjaźni, sile miłości, która jest w stanie wiele wycierpieć, aby ofiarować drugiemu, bardziej potrzebującemu to, co niezbędne. Uważam, że właśnie dzięki ukazywaniu takich postaw, literatura obozowa jest ogromnie wartościowa. To nie są dyrdymały, które wymyślił jakiś mniej lub bardziej nawiedzony autor (nota bene: ostatnio 4 razy zdarzyło mi się, że zaczynałem czytać książkę [lub słuchać z ebooka], ale już po kilku rozdziałam nie byłem w stanie strawić stylu, który ma w sobie nienaturalne rozbuchanie, albo który zawiera nawet sprzeczności, lub ukazuje tak niesmacznie przejaskrawioną, o ile nie makabrycznie obrzydliwą rzeczywistość, i oczywiście przerywałem lekturę; proszę wybaczyć, że nie będę wskazywał na autorów i książki, aby nie robić „reklamy” tego, na co, uważam, absolutnie szkoda czasu). Dlatego „Moje przyjaciółki z Ravensbrück” stawiam jako jedną z wartościowszych książek na równi z „Narzeczoną z powstania” oraz (koniecznie!) „Położną z Auschwitz” — jeśli chodzi o książki pani Magda Knedler. Z innych przeczytanych, o podobnej treści wskazałbym na „Człowiek w poszukiwaniu sensu” autorstwa Viktora E. Frankla. Zestawiam je razem, gdyż książki te, opowiadając o tych, co przeszli ciemną doliną śmierci (por. Ps 23, 4),swoistą Drogę Krzyżową, i UCZĄ ŻYCIA!
.
Myślę, że w tym kontekście koniecznie należy zwrócić uwagę na wymowę okładki książki: niszczone drutem kolczastym tchnienie kruchego życia ludzkiego; wiązane, tłamszone bestialstwem i związanym z nim strachem ludzkie myślenie, a wreszcie tymże drutem obwiązane słowa, które nie są już w stanie swobodnie wyjść z gardła i dać się usłyszeć?!? Tak można interpretować, jeśli wiemy, o czym mówi książka; jeśli choć trochę wiemy, czym było nazistowskie obozy śmierci. Jednak… I tu można się zadziwić: na okładce wspomnianej książki „Człowiek w poszukiwaniu sensu” wydawnictwa „Czarna Owca” widnieje znak, mały symbol życia, piękna, wolności — piękny ptaszek! Na okładce „Przyjaciółek” widnieje podobna treść, choć książkę wydało wydawnictwo „Mando”. Przypadek? A może (krzyczący) refren, który wraz z przesłaniem treści książki chce przekonać, iż warto szukać, jaką drogą przychodzi „zmartwychwstanie” i „wniebowzięcie” (na okładce omawianej książki głowa postaci jest wypełniona chmurami, a więc zdaje się myślą, a może już i całą duszą, przebywać w Niebie). W tym miejscu myślami wracam znów do świadectwa Victora Frankla, który w rzeczywistości obozu śmierci kontemplował miłości do swojej żony, a poprzez to „zrozumiał” szczęście aniołów w Niebie (cytat: „W sytuacji całkowitej samotności, gdy nie sposób wyrazić samego siebie poprzez pozytywne działanie, gdy jedynym i największym osiągnięciem jest godne i szlachetne znoszenie własnego cierpienia, nawet w takiej sytuacji można doświadczyć spełnienia, kontemplując z uczuciem noszony w sercu obraz najdroższej nam osoby. Po raz pierwszy w życiu byłem w stanie w pełni pojąć znaczenie zdania: «Aniołowie zatracają się w nieustannej kontemplacji nieskończonej chwały»”.). Tak, uważam, że książka Magdy Knedler „Moje przyjaciółki z Ravensbrück” także może prowadzić do kontemplacji wartości życia i przyjaźni, które niosą (najpierw wewnętrzne, duchowe, a potem niekiedy i fizyczne, socjalne) zmartwychwstanie i wniebowzięcie.
.
Jeszcze jedno. Choć książka „Przyjaciółki” nie jest czystym świadectwem na podobieństwo treści książki „Człowiek w poszukiwaniu sensu”, to o jej wartości świadczy fakt, że autorka pracowała z wiarygodnymi źródłami. Dowiadujemy się o tym z wyjaśnień zamieszczonych na końcu oraz z cytatów w treści książki. Na marginesie: wiedząc o tym, przychodziło nieraz na myśl, że poszukiwania i podróże głównej bohaterki książki, Idy, odzwierciedlają poszukiwania i podróże samej pani Magdy. Choćby wizyta książkowej Idy i autorki, pani Magdy, w moim rodzinnym Lublinie, w muzeum martyrologii „Pod Zegarem”.
.
Gorąco polecam!
.
ks. Paweł Kamola

Nie tak dawno przeczytałem „Małe zbrodnie małżeńskie” Eric`a Emmanuel`a Schmitt`a. Jest to książka z książką o takim samym tytule „w środku”. Uśmiechnąłem się już na początku lektury książki pani Magdy Knedler „Moje przyjaciółki z Ravensbrück”, że z tą jest podobnie: „zawiera w sobie” książkę o przyjaciółkach z Ravensbrück! Ciekawy zabieg! Jednak w przypadku książki pani...

Książka do przeczytania jednym tchem. Jest to zdecydowanie moja tematyka, niestety przez to w jaki sposób zostały przedstawione historie czytanie jej "na raty" może być uciążliwe. Mimo wszystko warto czytać do końca, ciekawe zakończenie.

Książka do przeczytania jednym tchem. Jest to zdecydowanie moja tematyka, niestety przez to w jaki sposób zostały przedstawione historie czytanie jej "na raty" może być uciążliwe. Mimo wszystko warto czytać do końca, ciekawe zakończenie.

Warto czekać na koniec książki - spodziewałam się zupełnie innego zakończenia i jestem mile zaskoczona. Książka dość długa, dużo postaci do zapamiętania i ich historii.

Warto czekać na koniec książki - spodziewałam się zupełnie innego zakończenia i jestem mile zaskoczona. Książka dość długa, dużo postaci do zapamiętania i ich historii.

Dla mnie za trudna ale porusza bardzo ważną tematykę.

Dla mnie za trudna ale porusza bardzo ważną tematykę.

Książka napisana w nieco innej formule niż wcześniejsze książki o obozach, które czytałam. Dwie równoległe fabuły. Jedna dotycząca czterech przyjaciółek, które przebywają w obozie Ravensbruck oraz druga dotycząca autorki i jej pracy nad historią kobiet, jej poszukiwań oraz wieloletnich dociekań.

Książka napisana w nieco innej formule niż wcześniejsze książki o obozach, które czytałam. Dwie równoległe fabuły. Jedna dotycząca czterech przyjaciółek, które przebywają w obozie Ravensbruck oraz druga dotycząca autorki i jej pracy nad historią kobiet, jej poszukiwań oraz wieloletnich dociekań.

Dwie perspektywy czasowe to nie jest moja ulubiona forma czytelnicza. A w tym przypadku zupełnie jej nie rozumiem i uważam, że zaburza linearność. Nie byłam w stanie się połapać na początku kto kim jest, co robił parę stron wcześniej, bo musiałam przeczytać w międzyczasie o tym, co dzieje się we współczesności. Swoją drogą to, co opisanie jest o czasach teraźniejszych moim zdaniem jest zupełnie pozbawione sensu i potrzeby zaistnienia. Czemu opisywane jest tak głęboce życie miłosne bohaterki, skoro tak naprawdę nic nie wnosi do fabuły? Tak naprawdę przez to przemęczyłam tę książkę i ciężko było mi się w nią z sercem zaangażować.

Dwie perspektywy czasowe to nie jest moja ulubiona forma czytelnicza. A w tym przypadku zupełnie jej nie rozumiem i uważam, że zaburza linearność. Nie byłam w stanie się połapać na początku kto kim jest, co robił parę stron wcześniej, bo musiałam przeczytać w międzyczasie o tym, co dzieje się we współczesności. Swoją drogą to, co opisanie jest o czasach teraźniejszych moim...

Przeplatanie współczesnych zmagań autorki z obozowym życiem - strasznie wkurzające to - mam ochotę powyrywać kartki i posegregować-tak to muszę stale szukać tamtych wspomnień z obozu ,bo perypetie autorki mnie nie interesują. Mogła podzielić książkę na dwie części- łatwiej by się czytało,bo tak to ma się wrażenie,że to książka o samym pisaniu książki a perypetie obozowe są jakby na marginesie. Mnie ta książka zawiodła .

Przeplatanie współczesnych zmagań autorki z obozowym życiem - strasznie wkurzające to - mam ochotę powyrywać kartki i posegregować-tak to muszę stale szukać tamtych wspomnień z obozu ,bo perypetie autorki mnie nie interesują. Mogła podzielić książkę na dwie części- łatwiej by się czytało,bo tak to ma się wrażenie,że to książka o samym pisaniu książki a perypetie obozowe są...

Po tytule spodziewałam się lepszego efektu. Połączenie życia obozowego z teraźniejszością nie potrzebnie wydłuża treść książki. Bardzo ciężko mi się ją czytało ale jakoś doczytałam do końca i była to strata czasu.

Po tytule spodziewałam się lepszego efektu. Połączenie życia obozowego z teraźniejszością nie potrzebnie wydłuża treść książki. Bardzo ciężko mi się ją czytało ale jakoś doczytałam do końca i była to strata czasu.

Nie da się połączyć życia obozowego z czasem teraźniejszym. Wplatanie jakichś swoich gdybań, fantazji i miłostek może wydłuża treść książki , ale jako całokształt nie przekonuje.

Nie da się połączyć życia obozowego z czasem teraźniejszym. Wplatanie jakichś swoich gdybań, fantazji i miłostek może wydłuża treść książki , ale jako całokształt nie przekonuje.

Raczej mi się to nie zdarza, ale nie doczytałam tej książki do końca, dobrnęłam do połowy....nudna jak flaki z olejem, nie wiem sama za co te 5 gwiazdek, chyba za chęci autorki

Raczej mi się to nie zdarza, ale nie doczytałam tej książki do końca, dobrnęłam do połowy....nudna jak flaki z olejem, nie wiem sama za co te 5 gwiazdek, chyba za chęci autorki