Blixa i Żorżeta

Recenzja z punkowego zina „Pasażer” nr 17 (wiosna / lato 2003 r.):
Nareszcie doczekaliśmy się kontynuacji jedynej w swoim rodzaju paskowej serii komiksowej w książeczce. Normalnie tego typu „paski" najpierw lecą miesiącami w specjalistycznej prasie ku uciesze fanów, by potem, również ku uciesze fanów, wyjść w albumiku. Niestety „normalnie" nie znaczy „u nas”…

Prosiak jest w „Blixie i Żorżecie" równie wytrawnym obserwatorem życia młodych subkulturowców jak Zep w „Titeufie” dzieci. Obaj są równie spostrzegawczy i bezwzględni w ujawnianiu nawet najbardziej wstydliwych niuansów z życia środowisk swoich bohaterów.

I znów „normalnie” nie znaczy „u nas”. Mimo tylu podobieństw, Zep zarabia miliony euro i jest promowany na gwiazdę, a Prosiaka, który ma równie niespożyty potencjał świetnych dowcipów, usilnie omijają rodzimi profesjonalni wydawcy komiksów. Mam nadzieję, że przynajmniej docenią go czytelnicy, bo naprawdę można się nieźle ubawić czytając te historyjki. Ostrzegam jednak, że ten tomik jest najbardziej ostry z serii! (Wojtek)

zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Recenzja z punkowego zina „Pasażer” nr 17 (wiosna / lato 2003 r.):
Nareszcie doczekaliśmy się kontynuacji jedynej w swoim rodzaju paskowej serii komiksowej w książeczce. Normalnie tego typu „paski" najpierw lecą miesiącami w specjalistycznej prasie ku uciesze fanów, by potem, również ku uciesze fanów, wyjść w albumiku. Niestety „normalnie" nie znaczy „u nas”…

Prosiak jest...

Nie miałem cienia radości z lektury tego zbioru, a miał to być kultowy komiks! Wyszła temu panu po raz kolejny wielka śmierdząca kupa. Szkoda czasu.

Nie miałem cienia radości z lektury tego zbioru, a miał to być kultowy komiks! Wyszła temu panu po raz kolejny wielka śmierdząca kupa. Szkoda czasu.

Płytkie i tępe. Nigdy więcej (tego nie tknę)

Płytkie i tępe. Nigdy więcej (tego nie tknę)

Jako początkująca komiksiara i fanka cięższych brzmień od dawna poluję na kultowe "Będziesz smażyć się w piekle" autorstwa Prosiaka, wydanego przez Kultura Gniewu. Zaporowe ceny używanych egzemplarzy studzą mój entuzjazm (tyle mogę zapłacić bezpośrednio wydawcy i/lub autorowi),a na wznowienie się nie zapowiada. Co robić? Jak żyć z taką tęsknotą za przedmiotem?

Otóż można przeczytać inny komiks Prosiaka "Blixa i Żorżeta", od kilku lat dostępny jako album w nietypowym jak na komiks formacie. Krótkie historie o młodym punku, jego dziewczynie i grupce przyjaciół, dziejące się na przestrzeni kilku stron, jak i pojedyncze gagi zmieszczone w 3-6 okienkach niesamowicie umiliły mi wejście w ponurą jesień. Scenki rodzajowe z życia punka kręcą się wokół prób zdobycia muzycznego uznania, lęków o niepewną przyszłość, samotności i miłości, a także odnalezieniu swojej tożsamości (to zdecydowanie moje ulubione wątki). Niektóre problemy są mi zupełnie obce, inne wręcz zaskakująco aktualne, przez co bawiłam się przednio i kilka złotych myśli bohaterów zostanie ze mną na dłużej.

Jako początkująca komiksiara i fanka cięższych brzmień od dawna poluję na kultowe "Będziesz smażyć się w piekle" autorstwa Prosiaka, wydanego przez Kultura Gniewu. Zaporowe ceny używanych egzemplarzy studzą mój entuzjazm (tyle mogę zapłacić bezpośrednio wydawcy i/lub autorowi),a na wznowienie się nie zapowiada. Co robić? Jak żyć z taką tęsknotą za przedmiotem?

Otóż można...

Urocze, proste, punkowe i najntisowe. Przyjemny produkt swoich czasów.

Urocze, proste, punkowe i najntisowe. Przyjemny produkt swoich czasów.

Dobrze się to czyta. Te paski komiksowe nie zestarzały się i nadal bawią.

Dobrze się to czyta. Te paski komiksowe nie zestarzały się i nadal bawią.

Ła! Ten integral zaserwował mi jednocześnie wzruszenie sentymentalne i ciary żenady :) Pamiętam jak czytywałem Blixę i Żorżetę w połowie lat 90', jeszcze paski wychodziły w Pasażerze. Wtedy to bawiło, bo prosiak fajnie komentował środowiskowe stereotypy. Tym się po prostu żyło.

Czytając wstęp Bezkoca, uśmiechałem się pod nosem... doskonale pamiętam tamten klimat: ziny, dystrybucje, muzykę na kasetach (CD to był luksus),kiepskiej jakości koszulki, naszywki... ale i poszukiwanie siebie w subkulturach, których jeszcze wtedy było pełno. Z lekkim rozrzewnieniem rozpoznaję koszulki ekipy: Alians, Dezerter, Under the Gun, Plebania, 1125... czyli to co można było kupić w distro Pasażera.

Prosiak był nieco starszym pokoleniem wiec i jego bohaterowie byli starsi od nas. To co oni przeżywali będąc na studiach - my przeżywaliśmy w szkole średniej. No cóż młody człowiek był głupi, wydawało mu się, że pozjadał wszystkie rozumy. Szybko łykał slogany i teksty piosenek, które wystarczyły mu w dyskusji o świecie i jego problemach. To był czas rodzącego się radykalnego feminizmu: "Piekło Kobiet", "Wiedźma"... anarcho-punki musiały być świadomymi feministami.

I tutaj właśnie wchodzą na scenę ciary żenady. Już 25 lat temu anarcho-feministki oburzało siadanie mężczyzn w rozkroku. Bidulki jeszcze nie wiedziały, że to "manspreading" - narzędzie patriarchatu do zabierania przestrzeni życiowej kobietom. Chociaż przerysowani i w krzywym zwierciadle, punkowcy Prosiaka byli prawdziwi. Tacy byliśmy... byliśmy głupimi dzieciakami, którym się wydawało, że słuchając muzyki czy nawet robiąc distro, zmienią świat... dzisiaj mądrzy z tego wyrośli... a kto nie zmądrzał... został jak punki Prosiaka. Ale nawet oni częściowo odnaleźli się w kapitalizmie, prowadząc swoją sentymentalną działalność merkantylną. Jak idzie biznes, Kapitalisto Miły? :) Aż łezka wzruszenia kapnęła mi na pidżamę (porno),kiedy oglądałem zasoby sklepiku Pasażera ^^.

Jak śpiewała Apatia: "Wczoraj anarchiści, dziś nacjonaliści"... he he :)

Taaak, sentymentalne ciary żenady wyceniają ten komiks na 5. Dałbym dużo więcej... gdybym nie wydoroślał. Bo nie zna życia kto nie służył w marynarce... i nie jadł paprykarzu.

Wróć. Daj 4 bo 5 za dobrze się kojarzy.

"Punk umarł. Smród został" - z graffiti widzianego w latach 90'.

Ła! Ten integral zaserwował mi jednocześnie wzruszenie sentymentalne i ciary żenady :) Pamiętam jak czytywałem Blixę i Żorżetę w połowie lat 90', jeszcze paski wychodziły w Pasażerze. Wtedy to bawiło, bo prosiak fajnie komentował środowiskowe stereotypy. Tym się po prostu żyło.

Czytając wstęp Bezkoca, uśmiechałem się pod nosem... doskonale pamiętam tamten klimat: ziny,...

Blixa i Żorżeta — to tzw. paski komiksowe, gdzie historia, a bardziej tutaj perypetia zamyka się w sześciu kwadratach. Pomimo upływu czasu, wiele pozostaje aktualne. Potrafi rozśmieszyć w głos, jak i skłonić do refleksji. Jednak bardziej rozśmieszyć.

Zostajemy wrzuceni w świat punków, ale również młodych dorosłych. Głównymi bohaterami są tytułowi Blixa (spiczaste włosy, chuderlawe ciałko) i Żorżetta (jego dziewczyna). Zakochani w sobie, przeżywający wzloty i upadki, zabawy i zadumy, rozmowy głębsze, jak i błahe. Na drugim planie jest mocny arsenał postaci, w tym:
- Blurg — punkowiec z prawdziwego zdarzenia
- Gibon — człowiek skrajnie leniwy i niezainteresowany higieną
- Elina — feministyczna idealistka
- Staś (mój ulubieniec) — pretendent do bycia punkiem

Blixa i Żorżeta — to tzw. paski komiksowe, gdzie historia, a bardziej tutaj perypetia zamyka się w sześciu kwadratach. Pomimo upływu czasu, wiele pozostaje aktualne. Potrafi rozśmieszyć w głos, jak i skłonić do refleksji. Jednak bardziej rozśmieszyć.

Zostajemy wrzuceni w świat punków, ale również młodych dorosłych. Głównymi bohaterami są tytułowi Blixa (spiczaste włosy,...

Wciąż śmieszy, wciąż aktualne, nawet jeżeli czasem humor jest niskich lotów.

Wciąż śmieszy, wciąż aktualne, nawet jeżeli czasem humor jest niskich lotów.

PUNK NOT DEAD

Jeżeli paski komiksowe kojarzą się wam tylko i wyłącznie z Fistaszkami, Garfieldem i im podobnymi dziełami (co będzie skojarzeniem całkiem słusznym),Blixa i Żorżeta może być dla was niemałym zaskoczeniem. A kto wie, może nawet szokiem. Dzieło Prosiaka dalekie jest bowiem od grzecznych, humorystycznych komiksów, które bawią dzieci, a dorosłym serwują chwilę refleksji i zadumy, niepozbawionej zresztą uśmiechu na twarzy. Wręcz przeciwnie. To ostre, czasem wulgarne, choć nieprzestające śmieszyć skecze przeznaczone dla dojrzałego czytelnika – i to nie tylko posiadającego gdzieś tam choćby szczątkowe punkowe ciągoty.

Blixa i Żorżeta to para punków. Zakochani w sobie, przeżywają wzloty i upadki i starają się radzić sobie z otaczającym ich światem i ludźmi. W tym trudzie towarzyszą im kumpel Blixy, Blurg, od urodzenia właściwie siedzący w tej subkulturze, przyjaciółka Żorżety, Elina, intelektualistka z feministycznymi poglądami, Gibon, który nigdy nic nie robi i nastoletni Staś, za wszelką cenę chcący zostać punkiem z prawdziwego zdarzenia.

Całość mojej recenzji na portalu NTG: https://nietylkogry.pl/post/recenzja-komiksu-blixa-i-zorzeta/

PUNK NOT DEAD

Jeżeli paski komiksowe kojarzą się wam tylko i wyłącznie z Fistaszkami, Garfieldem i im podobnymi dziełami (co będzie skojarzeniem całkiem słusznym),Blixa i Żorżeta może być dla was niemałym zaskoczeniem. A kto wie, może nawet szokiem. Dzieło Prosiaka dalekie jest bowiem od grzecznych, humorystycznych komiksów, które bawią dzieci, a dorosłym serwują chwilę...