Antoni Kępiński. Gra z czasem

Antoni Kępiński to postać fascynująca, ale biografia autorstwa Rożnowskiej to dla mnie zaledwie 5. Miałam wrażenie, że ślizgamy się po powierzchni życia tego genialnego humanisty, zamiast wejść głębiej. To poprawna książka, ale przy tak niezwykłym bohaterze oczekiwałam czegoś, co poruszy mnie tak mocno jak jego własne teksty. Przeczytane, ale bez większych emocji.

Antoni Kępiński to postać fascynująca, ale biografia autorstwa Rożnowskiej to dla mnie zaledwie 5. Miałam wrażenie, że ślizgamy się po powierzchni życia tego genialnego humanisty, zamiast wejść głębiej. To poprawna książka, ale przy tak niezwykłym bohaterze oczekiwałam czegoś, co poruszy mnie tak mocno jak jego własne teksty. Przeczytane, ale bez większych emocji.

Zastanawiam się, czy pisać wiele czy w ogóle.
Zgadzam się, że temat zmarnowany.
Osiem lat na obczyźnie, w kilku krajach, w kilku obozach i przy istotnych zwrotach akcji. A wszystko opisane jak w sztampowym CV.
Opis człowieka także płytki z powtarzającymi się sentencjami w rodzaju człowiek jest najważniejszy. Paradoksalnie, ciekawy fragment omawia poszczególne i ważne dzieła książki o różnych aspektach psychiatrii w oglądzie praktyka. Tu miałem nawet wrażenie, że pisał ktoś inny lub są to zapożyczenia z innych źródeł. W końcu kilka obrazków wspomnieniowych ludzi, którzy go znali lub dla których był istotny.
Pani autorka albo zmarnowała szansę albo zwyczajnie nie przysiadła się do tematu. Wyszło coś napisane na kolanie, bez werwy, w stylu kiepskiego wypracowania. No szkoda

Zastanawiam się, czy pisać wiele czy w ogóle.
Zgadzam się, że temat zmarnowany.
Osiem lat na obczyźnie, w kilku krajach, w kilku obozach i przy istotnych zwrotach akcji. A wszystko opisane jak w sztampowym CV.
Opis człowieka także płytki z powtarzającymi się sentencjami w rodzaju człowiek jest najważniejszy. Paradoksalnie, ciekawy fragment omawia poszczególne i ważne...

Ta powieść to jak spotkanie z genialnym psychiatrą. Wejście w jego rolę i walka o pacjenta. Pacjenci tymczasem naznaczeni ciężkimi chorobami. Schizofrenia, nerwica, depresja, lęk, melancholia
Ludzkość boryka się z problemami zdrowotnymi od zarania dziejów. Dzisiaj zaburzeń psychicznych jest więcej niż kiedyś, a może tyle samo, tylko dzięki środkom masowego przekazu informacja dociera dalej. Autorka stawia jednak śmiałą tezę:
„Cierpimy na skutek wszechobecnego w krajach wysoko rozwiniętych smutku oraz lęku wywołującego agresję”. [1]
Możnaby dociekać, dlaczego rozwój cywilizacji generuje tak destrukcyjne uczucie lęku i agresji, czego konsekwencją są właśnie schorzenia psychiczne? Od stuleci ludzkość wierzyła, że właśnie wyższa cywilizacja uczyni ich szczęśliwymi, toteż konsekwentnie i systematycznie podejmowali trudy prowadzące do jej rozwoju. Kształcili się, dbali o jakość życia, zatrudnienie. Budowali ten świat klocek po klocku.
„Mimo wspaniałych osiągnięć naukowo-technicznych i znacznej poprawie warunków życia, nie można naszego stulecia nazwać radosnym. Prawdziwa radość jest zjawiskiem coraz rzadszym, a smutek coraz bardziej powszechnym”. [2]
To tylko kontekst powieści, tło na którym nagle pojawia się genialny psychiatra, Antoni Kępiński, profestori, humanista, eklektyk, filozof, dla którego najwyższą wartością był człowiek. Każdemu pacjentowi ofiarował nie tylko samego siebie, ale także swój czas i swoje poświęcenie. Kępiński to nieprzeciętna postać w polskiej psychiatrii. Zrewolucjonizował ówczesną psychiatrię oraz „odszpitalnił” oddział. Twierdził, że pacjent ma zawsze rację. Zabiegał o to, by oddział kojarzył się pacjentom z warunkami w ich naturalnym środowisku, starał się wyswobodzić pacjentów z izolacji łagodząc ich ataki i pozwalając opuścić szpital. Terapię eksperymentalną stosował nawet na sobie, wspomnieć o kocie niepodobna.. Kępiński to człowiek legenda i legendarnym jest jego powiedzenie "Człowiek wam się znudził?! Czy wy wiecie kto to jest człowiek?!"
Powieść Rożnowskiej warta uwagi, bo jednak takiego Kępińskiego, genialnego psychiatrę, warto znać. Nie mniej jednak autorce wypunktować należy luki historyczne oraz powtórzenia, czasem nawet zaprzeczenia. Weźcie ją sobie na dwa wieczory.

1. K. Rożnowska: Antoni Kępiński: gra z czasem: portret genialnego psychiatry. Wyd, WAM, cop. 2018, str. 165.
2. Tamże, str. 183.

Ta powieść to jak spotkanie z genialnym psychiatrą. Wejście w jego rolę i walka o pacjenta. Pacjenci tymczasem naznaczeni ciężkimi chorobami. Schizofrenia, nerwica, depresja, lęk, melancholia
Ludzkość boryka się z problemami zdrowotnymi od zarania dziejów. Dzisiaj zaburzeń psychicznych jest więcej niż kiedyś, a może tyle samo, tylko dzięki środkom masowego przekazu...

Postać Kępińskiego fascynująca. Niestety styl książki bardzo słaby, czułam się jakbym czytała streszczenie listów, innych biografii napisane przez ucznia szkoły podstawowej.

Postać Kępińskiego fascynująca. Niestety styl książki bardzo słaby, czułam się jakbym czytała streszczenie listów, innych biografii napisane przez ucznia szkoły podstawowej.

Jeśli ktoś nie zna Antoniego Kępińskiego, to na wstępne zapoznanie książka jest dobra. Chociaż pozostawia niedosyt. Niektóre fragmenty mogłyby być lepiej dopracowane (szczególnie te omawiające poszczególne książki Kępińskiego). Wprowadzenie w biografię i działalność tego wybitnego psychiatry, a nade wszystko człowieka dobrego dla ludzi potrzebujących pomocy, nie przytłacza nadmiarem szczegółów, dlatego czyta się lekko i z zainteresowaniem.

Jeśli ktoś nie zna Antoniego Kępińskiego, to na wstępne zapoznanie książka jest dobra. Chociaż pozostawia niedosyt. Niektóre fragmenty mogłyby być lepiej dopracowane (szczególnie te omawiające poszczególne książki Kępińskiego). Wprowadzenie w biografię i działalność tego wybitnego psychiatry, a nade wszystko człowieka dobrego dla ludzi potrzebujących pomocy, nie przytłacza...

Człowiek- legenda.

Zastanawiam się, czy publikację liczącą zaledwie 264 strony można nazywać biografią. I jakim cudem dziennikarka poniosła klęskę?

Antoni Kępiński wybitny psychiatra i filozof, który ukształtował spojrzenie na nieodzowną dziedzinę medycyny jaką jest psychiatria. Bohater dywagacji Krystyny Rożnowskiej był pionierem i propagatorem psychoterapii grupowej i indywidualnej. Eklektyk, postać dużego formatu o wszechstronnych zainteresowaniach. Autor ponad 140 prac, w tym m.in. Psychopatie, Lęk. Uczestniczył w programie leczenia osób więzionych w obozie koncentracyjnym w Auschwitz.

''Geniusz, dla którego najważniejszy był człowiek''.

Dzieje lekarza są porywające i dostarczające materiału na porządną i solidną biografię. Nie rozumiem więc, dlaczego zmarnowano taki potencjał.
Ten wie o człowieku więcej niż Freud, Heidegger, ks. prof. Józef Tischner.

Antoni Kępiński dystansował się od hipokrytów, rozmów o niczym, towarzyską paplaniną.

Nie cierpi obłudy, sztywności , konferencji organizowanych po to, by szermujący tak zwanymi złotymi myślami mogli się popisać.

Publicystka przynudza, posiada skąpą wiedzę na temat psychiatry. Nie pofatygowała się, aby zebrać więcej informacji, nie rozmawia z nikim na jego temat. Autorka nie wykazuje zbytniego zainteresowania prekursorem psychoterapii.

Czy Kępiński przeszedł w życiu epizod psychotyczny? [A.K.] Wyraża się tym, że (..) wyprzedzał epokę.

Krystyna Rożnowska nie wnika w szczegóły, jest powierzchowna. Treść zawiera dużo ogólników, nie wnoszących nic nowego. Zastanawiam się skąd czerpała wiedzę na temat Antoniego Kępińskiego, chyba z Wikipedii. Wprowadza pewne wątki, ale ich nie rozwija. Szkoda.

Ocena:3/5.

Człowiek- legenda.

Zastanawiam się, czy publikację liczącą zaledwie 264 strony można nazywać biografią. I jakim cudem dziennikarka poniosła klęskę?

Antoni Kępiński wybitny psychiatra i filozof, który ukształtował spojrzenie na nieodzowną dziedzinę medycyny jaką jest psychiatria. Bohater dywagacji Krystyny Rożnowskiej był pionierem i propagatorem psychoterapii grupowej i...

Pierwsza część książki, mówiąca o życiu i doswiadczeniach Antoniego Kępinskiego jest bardzo ciekawa. Natomiast po mniej więcej 2/3 objętości wkradają się powtórzenia, streszczenia bądź opisy książek słynnego psychiatry; ekstrakt z jego poglądów w stylu "co poeta miał na mysli"...

150 stron zamiast 250 i byłoby znakomicie (końcówka przekartkowana).

Osobiście wolę sięgnąć do źródeł czyli po książki autorstwa bohatera tejże opowieści.

Pierwsza część książki, mówiąca o życiu i doswiadczeniach Antoniego Kępinskiego jest bardzo ciekawa. Natomiast po mniej więcej 2/3 objętości wkradają się powtórzenia, streszczenia bądź opisy książek słynnego psychiatry; ekstrakt z jego poglądów w stylu "co poeta miał na mysli"...

150 stron zamiast 250 i byłoby znakomicie (końcówka przekartkowana).

Osobiście wolę ...

Nawet nie wiedziałam, że Kępiński miał tak dramatyczne epizody w swoim życiu. Autorce udało się bardzo ciekawie powiązać te wątki biograficzne z jego książkami, w których zawarł idee psychiatrii aksjologicznej.

Nawet nie wiedziałam, że Kępiński miał tak dramatyczne epizody w swoim życiu. Autorce udało się bardzo ciekawie powiązać te wątki biograficzne z jego książkami, w których zawarł idee psychiatrii aksjologicznej.

Bardzo dobrze się czyta. Polecam.

Bardzo dobrze się czyta. Polecam.

Na postać Antoniego Kępińskiego trafiłam przy okazji jednego z kursów internetowych. Cytat z jego książki pt. "Malancholia" : "... smutek jest dolą człowieka" bardzo mnie zaciekawił.:) Zanim jednak sięgnę po dzieła typu "Melancholia", chciałam poznać bliżej postać ich autora.
Co z tego wyszło? Ano "odkryłam" kolejną postać w polskim humanizmie, dzięki której słowo "człowiek" odzyskuje swoją wartość.
Genialny psychiatra, człowiek z ciekawym życiorysem, totalnie zafascynowany człowiekiem, lekarz wysoko windujący standardy podejścia do pacjenta.
Sama konstrukcja tej krótkiej bografii nie robi szczególnego wrażenia, ale osoba Antoniego Kępińskiego broni się sama. Na tyle, że pozycja "połknięta" (czyt.: przeczytana) w jeden wieczór.
Polecam.:)

Na postać Antoniego Kępińskiego trafiłam przy okazji jednego z kursów internetowych. Cytat z jego książki pt. "Malancholia" : "... smutek jest dolą człowieka" bardzo mnie zaciekawił.:) Zanim jednak sięgnę po dzieła typu "Melancholia", chciałam poznać bliżej postać ich autora.
Co z tego wyszło? Ano "odkryłam" kolejną postać w polskim humanizmie, dzięki której słowo...