Profil użytkownika: saa-saa-

Dałem 10/10, bo to książka potrzebna. Powinniśmy myśleć o ważnych sprawach.


Przypatrzyłem się statystyce ocen. Jedynek więcej niż dwójek. Czyli jak emocje to emocje. Krzywa Gaussa wykoślawiona właśnie w dolnych rejonach.
Mój egzemplarz to pierwsze wydanie z 2003. Co do faktów podstarzałe. Co do myśli aktualne i uniwersalne.
W Danii jest bardzo popularny zwrot „widok z helikoptera”. To to samo co nasze „uogólniając”. No i właśnie ów widok z helikoptera jest ciekawy.


I na zakończenie, pan autor pisze, że miał zamiar dać inny tytuł. Nie dał. I dobrze. Tytuł jest bowiem znakomity. Na własny użytek pobawiłem się. Może polactwo to inaczej głupawka? Z treści jednoznacznie wynika, że coś w narodzie szwankuje. I próbując wsiąść w helikopter, nie myślimy, nie przemyślamy spraw. To jest wydźwięk Polactwa.


I na koniec dygresja, a co, pozwolę sobie tak jak i autor. W Danii tutejszy pesel ma ukryty detal - płeć. Chłopcy mają numer nieparzysty, dziewczynki parzysty. Niedawno w radiu leciała audycja, długa i rzetelna, czy chłopcy powinni mieć prawo grać w piłkę nożną w drużynach dziewczyn. Czy piłka nożna dziewcząt ma być tylko dla osób z parzystym peselem? Zapamiętałem kilka wypowiedzi. Trener drużyny dziewczyn - są różnice fizyczne wśród dziewczynek. Jedne mają atletyczną budowę, inne delikatną, jedne przesiadują na siłowni, inne nie. Tak samo jak wśród chłopców. Zatem budowa ciała nie jest wyznacznikiem bycia członkiem drużyny żeńskiej. Drugi pan, chyba że związku piłkarskiego kobiet, opowiadał, że kto może a kto nie może być w drużynie powinien wynikać z zasad specyficznego turnieju. W jednych zawodach można, w innym nie (międzynarodowych?). W końcu młoda piłkarka o dziecięcym głosiku z przekonaniem głosiła, że jeżeli ktoś czuje się dziewczynką, to bez wątpienia powinien mieć prawo grania w damskiej drużynie. Jakoś nikt nie mówił o wspólnych prysznicach w szatniach. Ale może przeoczyłem lub jest to kompletnie nieistotny szczegół skoro każdy wie, że Karla ma co ma i co każdy widzi, no ale jest świetną koleżanką.

Co to ma do rzeczy? Do książki Ziemkiewicza? Ano to, że, czy ktoś ma zryty beret czy jest mega postępowy i to się chwali, niekoniecznie musi wynikać z głębokich przemyśleń. Ziemkiewicz zachęca do refleksji. I to jest zaletą Polactwa. Dodam, że w sprawie piłkarek ktoś mówił „zostawmy to politykom; czy pesel decyduje czy jak ktoś się rano poczuł?”. I co? Chcecie czytając Polactwo, by politycy decydowali o płci? Nasi politycy? A jeżeli to którzy? 😜

Dałem 10/10, bo to książka potrzebna. Powinniśmy myśleć o ważnych sprawach.


Przypatrzyłem się statystyce ocen. Jedynek więcej niż dwójek. Czyli jak emocje to emocje. Krzywa Gaussa wykoślawiona właśnie w dolnych rejonach.
Mój egzemplarz to pierwsze wydanie z 2003. Co do faktów podstarzałe. Co do myśli aktualne i uniwersalne.
W Danii jest bardzo popularny zwrot „widok z...

Rycerze rżną trawę dla koni poza murami zamku razem z dowódcami. Zaskoczeni przez wrogów wycofują się za bramę jednak ponosząc dotkliwe straty.
Inny obrazek to bitwa pod Northampton. W ulewnym deszczu zawodzi artyleria, a po ledwie pół godzinie walki jest rozstrzygnięcie mimo, że większość sił obu stron nie zostało wprowadzonych do walki. Giną jednak ważni dowódcy i rycerze po stronie Lancasterów.
Ostatnia bitwa, w której król Anglii osobiście bierze udział - bitwa pod Bosworth. W niej ginie Ryszard Trzeci.
Autor, pan Kendall, jest Amerykaninem. Potrafi pisać, obrazować. Jest profesorem uniwersytetu, zatem opiera się na źródłach. Daje to ciekawy przyczynek do myślenia o polityce. Dwie armię stojące na wzgórzach mają wesprzeć króla. Jeżeli to zrobią to król z pewnością wygra. Ale stoją i czekają na rozstrzygnięcie, by dołączyć do zwycięzcy. Król Ryszard padnie o kilka metrów od trzymanego przez wrogów sztandaru. Gdyby sztandar padł, byłby to znak wygranej.
Czy Ryszard III był okrutny, czy był postacią pozytywną? Wówczas świat był inny, król był pomazańcem bożym (najnowszego króla Anglii, Karola, także namaszczał biskup Canterbury olejami - czoło, piersi i ręce). Król musiał służyć krajowi. I Ryszard III nie uciekał od swej powinności. Później Szekspir przypiął mu łatę obrzydliwego garbusa, by przypodobać się dworowi Tudorów. Ten obraz przyćmił historyczną prawdę, która zawiera i straszny epizod zamurowania żywcem w celi dwóch królewiątek. To prawdopodobnie zdarzyło się za wiedzą Ryszarda. Ciekawa i doskonale napisana książka, po której widzi się inaczej średniowiecze a i współczesne walki o władzę.

Rycerze rżną trawę dla koni poza murami zamku razem z dowódcami. Zaskoczeni przez wrogów wycofują się za bramę jednak ponosząc dotkliwe straty.
Inny obrazek to bitwa pod Northampton. W ulewnym deszczu zawodzi artyleria, a po ledwie pół godzinie walki jest rozstrzygnięcie mimo, że większość sił obu stron nie zostało wprowadzonych do walki. Giną jednak ważni dowódcy i...

Jest to moje jedyne zetknięcie się z autorem.
Czy to jest forma krytyki filmowej. Z pewnością nie. Pan autor nie ma warsztatu. Pisze jednak w nawiązaniu do filmów. Pisze o sobie. Jest człowiekiem bez prawa jazdy, bojącym się ciemności i generalnie wszystkiego. Jego „łojciec” łoił go w dzieciństwie i ten fakt nie pozostał bez wpływu. To są wynurzenia o sobie, a że wszystko kojarzy się autorowi z samym sobą no to wyszło jak wyszło.
Pozytywy? A są! Jeżeli żałujemy, że siedzimy w kinie to możemy próbować wyszukiwać w filmie „coś”. Obrazek natury, kadr ramowany inaczej niż inne, a może paradoks temat w opozycji do formy. Jeżeli uważasz się za intelektualistę, mówi autor, to znajdź to coś, byś mógł zabłysnąć przed samym sobą, a może i przed innymi? Do tego trzeba oczywiście znaleźć wydawcę. No i taki się znalazł.
W sumie niezbyt wartościowe popisy słowotwórcze, gimnastyka elokwencji, ale mnie to nie wzięło. Może coś objaśnia niemieckojęzyczne wsparcie autora - na ten język ma on na koncie wiele tłumaczeń. Może napisał jakieś arcydzieło, ale tą książeczkę można pominąć, w mojej skromnej opinii oczywiście

Jest to moje jedyne zetknięcie się z autorem.
Czy to jest forma krytyki filmowej. Z pewnością nie. Pan autor nie ma warsztatu. Pisze jednak w nawiązaniu do filmów. Pisze o sobie. Jest człowiekiem bez prawa jazdy, bojącym się ciemności i generalnie wszystkiego. Jego „łojciec” łoił go w dzieciństwie i ten fakt nie pozostał bez wpływu. To są wynurzenia o sobie, a że wszystko...