Only Child

Cos niesamowitego. Maly chlopiec czuje intensywnie, jego emocje wymykaja sie spod kontroli. Kazdy w rodzinie na swoj sposob przechodzi bol po utracie jednego z czlonka rodziny. Jestem poruszona ta fabula, poplynely lzy……

Cos niesamowitego. Maly chlopiec czuje intensywnie, jego emocje wymykaja sie spod kontroli. Kazdy w rodzinie na swoj sposob przechodzi bol po utracie jednego z czlonka rodziny. Jestem poruszona ta fabula, poplynely lzy……

Amerykański sen: dzieci uczą się chować, zanim nauczą się czytać.

Amerykański sen: dzieci uczą się chować, zanim nauczą się czytać.

O tym, czy o zmarłych trzeba mówić dobrze, nawet jeśli to nieprawda.
Głównym bohaterem jest sześcioletni Zach, który wraz ze swoim starszym bratem Andym chodzi do jednej podstawówki. Pewnego dnia w szkole ma miejsce strzelanina, w której Andy ginie.
Książka z oczywistych względów jest dość smutna, ale nie jest to taki całkiem typowy wyciskacz łez i zawiera kilka całkiem ciekawych i nieoczywistych elementów. Najważniejszym z nich jest to, że ofiara, mimo że jest dzieckiem, nie jest tu postacią zupełnie kryształową. Andy był trudnym dzieckiem, z poważnymi problemami behawioralnymi, często wszczynał awantury i wprowadzał chaos w życie rodzinne, stąd jego młodszy brat w pierwszym momencie nie czuje w związku z jego śmiercią wielkiej rozpaczy, ale raczej coś w rodzaju ulgi i nadziei na więcej spokoju w domu oraz uwagi ze strony rodziców, bo przez to, że od początku był dzieckiem mniej absorbującym, był też dla swoich rodziców w jakimś stopniu mniej zauważalny. Poza tym książka pokazuje to, jak każdy z członków rodziny próbuje sobie w swoim zakresie poradzić z tą stratą.
Dobra książka do pochlipania w garść.

O tym, czy o zmarłych trzeba mówić dobrze, nawet jeśli to nieprawda.
Głównym bohaterem jest sześcioletni Zach, który wraz ze swoim starszym bratem Andym chodzi do jednej podstawówki. Pewnego dnia w szkole ma miejsce strzelanina, w której Andy ginie.
Książka z oczywistych względów jest dość smutna, ale nie jest to taki całkiem typowy wyciskacz łez i zawiera kilka całkiem...

NIE SA MO WI TA !!! Perspektywa dziecka, jego emocji, szczerości i prostoty jest w tej historii genialna! Każdy powinien ją przeczytać

NIE SA MO WI TA !!! Perspektywa dziecka, jego emocji, szczerości i prostoty jest w tej historii genialna! Każdy powinien ją przeczytać

Wow, wspaniała książka, naszpikowana emocjami, rzadko kiedy ksiażka aż tak mnie porusza ale ta to zrobiła. Warto przeczytać, na pewno do niej wrócę.

Wow, wspaniała książka, naszpikowana emocjami, rzadko kiedy ksiażka aż tak mnie porusza ale ta to zrobiła. Warto przeczytać, na pewno do niej wrócę.

Daję 10 gwiazdek, bo już naprawdę dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tylu silnych emocji - głównie współczucia, smutku, ale i złości. Dużo łez wylałam podczas czytania, a nie jest to opowieść, gdzie zostały wrzucone co kilka stron smutne wydarzenia, żeby rozczulić czytelnika. Po prostu autentycznie czułam w sobie smutek i samotność Zacha, głównie właśnie w tych jego prozaicznych czynnościach czy codziennych rozmowach z bratem.
Polecam ogromnie, ale wrażliwe osoby ostrzegam, że jest to lektura, która przytłacza smutkiem.

Daję 10 gwiazdek, bo już naprawdę dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tylu silnych emocji - głównie współczucia, smutku, ale i złości. Dużo łez wylałam podczas czytania, a nie jest to opowieść, gdzie zostały wrzucone co kilka stron smutne wydarzenia, żeby rozczulić czytelnika. Po prostu autentycznie czułam w sobie smutek i samotność Zacha, głównie właśnie w tych jego...

Przejmująca historia opowiedziana przez 6-letniego Zacha. Gdy tragicznie ginie jego starszy brat, pogrążeni w żałobie i chęci odwetu rodzice, zaniedbują synka. W tej sytuacji ten niezwykle mądry i wrażliwy chłopiec próbuje sam sobie poradzić z dręczącymi go uczuciami. Przypisuje kolory do emocji. Do uczucia samotności przypisuje kolor przezroczysty, bo jest to stan bycia niewidzialnym dla innych. Zach czyta też książkę dla dzieci o sekretach bycia szczęśliwym. Zawarte w niej wskazówki okażą się być pomocne dla całej rodziny. Sytuacja przedstawiona w powieści jest zarazem wzruszająca, jak i przerażająca. Bo to kilkulatek myślał tu o uczuciach innych, starał się ich zrozumieć i wiedział, że zemsta nie przynosi ulgi. Serdecznie polecam.

Przejmująca historia opowiedziana przez 6-letniego Zacha. Gdy tragicznie ginie jego starszy brat, pogrążeni w żałobie i chęci odwetu rodzice, zaniedbują synka. W tej sytuacji ten niezwykle mądry i wrażliwy chłopiec próbuje sam sobie poradzić z dręczącymi go uczuciami. Przypisuje kolory do emocji. Do uczucia samotności przypisuje kolor przezroczysty, bo jest to stan bycia...

Niesamowity pomysł, żeby nadawać kolory uczuciom. Sama mam dziecko, ośmiolatka. .. często nie rozumiem o co mu chodzi, jak postrzega świat, dlaczego zachowuje się tak a nie inaczej, on nie potrafi mi tego wyjaśnić, co czuje dokładnie... ta książka na kilka rzeczy związanych z dzieckiem i jego patrzeniem na świat , otworzyła mi oczy, przejaśniło mi się w głowie... oczywiście bardzo wzruszająca, na koniec łzy leciały ciurkiem... irytujące jest to co w wielu filmach i kilku książkach już widziałam i to co pojawiło się także w tej książce; rodzicie zaślepieni żałobą, nie widzą dziecka , które zostało, żyje i wcale nie ma się dobrze...polecam.

Niesamowity pomysł, żeby nadawać kolory uczuciom. Sama mam dziecko, ośmiolatka. .. często nie rozumiem o co mu chodzi, jak postrzega świat, dlaczego zachowuje się tak a nie inaczej, on nie potrafi mi tego wyjaśnić, co czuje dokładnie... ta książka na kilka rzeczy związanych z dzieckiem i jego patrzeniem na świat , otworzyła mi oczy, przejaśniło mi się w głowie... oczywiście...

52/52/2023

52/52/2023

"A jaki jest kolor samotności? Pomyślałem, że samotność musi być przezroczysta, czyli wogóle bez żadnego koloru, bo kiedy jest się samotnym, to jakby się było niewidzialnym dla innych ludzi. Nie w dobry sposób, jak superbohater, tylko w smutny sposób. Ale kartka papieru jest biała, więc jak można namalować przezroczysty kolor na białym papierze? Potem przyszedł mi do głowy pomysł. Wyjąłem nożyczki, wyciąłem środek kartki i zostalo mi coś w rodzaju ramki do obrazka z prostokątem przezroczystego niczego w środku. Samotność jest przezroczysta ".

Smutek, dojmujący smutek. Tyle i aż tyle czuję po przeczytaniu tej wyjątkowej i wzruszającej książki. Moje serce pękło na miliony małych kawałków, przepłakałam prawie całą.
To książka o wielkiej samotności małego człowieka, który boryka się z nią po nagłej śmierci swojego starszego o cztery lata, brata. Chłopak ginie w strzelanie na terenie szkoły, a mały Zach na swój własny sposób próbuje poradzić sobie z ogromną traumą, jakiej doświadczył ukryty w szatni, w szkole, jak również z tym, że nie zobaczy już swojego brata i nie będzie już nigdy słyszał jego głosu. Czuje się odrzucony i zapomniany przez wszystkich, przez swoich najbliższych, zupełnie niezrozumiany i niekochany. Własne emocje próbuje przelać na papier i zamienia je w kolory. Każdemu nadaje inną barwę i inne znaczenie, które umiejętnie i mądrze potrafi dostrzec i wyjaśnić.
Czy ogromna i niezwykła wrażliwość tego chłopca wystarczy, by wszystkie problemy się rozwiązały, by ucichły burze, jakimi nazywa kłótnie rodziców i by ukochana mama zauważyła, że ktoś na nią czeka i potrzebuje jej troski i wsparcia? Co stanie się z rodziną, która rozpada się z dnia na dzień jak domek z kart? Czy serce i miłość dziecka pokona wszelkie bariery i dobro zwycięży?

To wyjątkowa historia, którą będę nosiła w sercu już zawsze. Opowiadana przez małego bohatera, prostym, szczerym językiem, sprawia, że jego ból i rozterki czujemy każdym nerwem i każdą cząstką duszy. Szarpie nas wewnętrznie, targa naszymi emocjami i nie daje odetchnąć nawet na chwilę.
To opowieść o wielkiej odwadze, bohaterstwie, o sile wybaczania, miłości do drugiego człowieka, ale również o nienawiści, która rozrywa człowieka od środka i ogromnych emocjach, które temu towarzyszą.
Autorka w niezwykły sposób dociera do czytelnika, nie boi się poruszać trudnych tematów, o których czasem sami nie chcemy mówić, które wypieramy. Pojawia się tu nie tylko temat bólu, żałoby i radzenia sobie z nią bądź nie, ale również temat depresji, zaburzeń opozycyjno-buntowniczych, zdrady, ucieczki od problemów i nadopiekuńczości. W każdy z tych tematów i w każdą emocję mocno się angażujemy, przeżywamy je razem z bohaterami. Czujemy ich wielki ból, wściekłość, gniew, irytację. I niewyobrażalną wręcz samotność jednostki.
Przeczytajcie koniecznie i nie zapomnijcie tylko o zapasach chusteczek. Są obowiązkowe.

"A jaki jest kolor samotności? Pomyślałem, że samotność musi być przezroczysta, czyli wogóle bez żadnego koloru, bo kiedy jest się samotnym, to jakby się było niewidzialnym dla innych ludzi. Nie w dobry sposób, jak superbohater, tylko w smutny sposób. Ale kartka papieru jest biała, więc jak można namalować przezroczysty kolor na białym papierze? Potem przyszedł mi do głowy...