Monachium

Czytając Monachium miałam cały czas z tyłu głowy jedną rzecz, przecież wszyscy wiemy, jak ta historia się skończy. Konferencja w Monachium w 1938 roku nie zatrzymała wojny, a polityka ustępstw wobec Hitlera okazała się katastrofą. W tym sensie nie ma tu żadnego zaskoczenia.

I właściwie nie o zaskoczenie chodzi w tej książce. Harris pokazuje raczej kulisy wydarzeń i atmosferę tamtych dni i złudzenia, w które wielu wtedy wierzyło.

Sama powieść czyta się dość sprawnie.
Dla mnie była to ciekawa książka przede wszystkim dlatego, że pokazuje moment w historii, w którym Europa łudziła się, że najgorszego da się jeszcze uniknąć. Wiemy, że się nie dało.

Czytając Monachium miałam cały czas z tyłu głowy jedną rzecz, przecież wszyscy wiemy, jak ta historia się skończy. Konferencja w Monachium w 1938 roku nie zatrzymała wojny, a polityka ustępstw wobec Hitlera okazała się katastrofą. W tym sensie nie ma tu żadnego zaskoczenia.

I właściwie nie o zaskoczenie chodzi w tej książce. Harris pokazuje raczej kulisy wydarzeń i...

Przeciętna.

Przeciętna.

Kulisy wydarzeń prowadzących do słynnej konferencji w Monachium w 1938. Rozterki przywódców ówczesnych mocarstw, niebezpieczna gra która Hitlerowi miała dać to czego oczekiwał, a reszcie Europy złudne poczucie bezpieczeństwa. Chamberlain uważał że "przywiózł" pokój, a tak naprawdę upewnił nazistów że mogą robić co chcą i że dostaną to co chcą...

Kulisy wydarzeń prowadzących do słynnej konferencji w Monachium w 1938. Rozterki przywódców ówczesnych mocarstw, niebezpieczna gra która Hitlerowi miała dać to czego oczekiwał, a reszcie Europy złudne poczucie bezpieczeństwa. Chamberlain uważał że "przywiózł" pokój, a tak naprawdę upewnił nazistów że mogą robić co chcą i że dostaną to co chcą...

Harris świetnie buduje napięcie i zarysowuje fabułę, ale miewa problemy z zakończeniami i ostatnim aktem. Z "Monachium" jest podobnie

Harris świetnie buduje napięcie i zarysowuje fabułę, ale miewa problemy z zakończeniami i ostatnim aktem. Z "Monachium" jest podobnie

Mimo braku spektakularnych akcji i zwrotów w fabule czytało mi się przyjemnie. Choć zakończenie wiadome.

Mimo braku spektakularnych akcji i zwrotów w fabule czytało mi się przyjemnie. Choć zakończenie wiadome.

Angielski polityk swoimi działaniami na karcie historii zapisał się jako idiota. To jest rzeczywistość a nie fikcja. Dziś Anglia ponownie ma takiego samego premiera też żyjącego w tęczy.

Angielski polityk swoimi działaniami na karcie historii zapisał się jako idiota. To jest rzeczywistość a nie fikcja. Dziś Anglia ponownie ma takiego samego premiera też żyjącego w tęczy.

No cóż. Tym razem ta historia mnie nie urzekła. Oczywiście jak w przypadku sprawy Dreyfusa wielu orientowało się zakończenia. Tutaj też spoilerem nie będzie że konferencja w Monachium nie zakończyła się inaczej i do wojny nie doszło. To nie tego typu książka. Tutaj chodziło o pokazanie zakulisowych działań z obu stron, misja głównych bohaterów i wszelkie przeszkody jakie mogą się pojawić na ich drodze. Czytało się to sprawnie, ale jednak po przeczytaniu wzruszyłem ramionami. Ot nieco wzbogacona relacja z historycznego zgromadzenia. To jakiego tematu dotyczyła to już inna sprawa.

No cóż. Tym razem ta historia mnie nie urzekła. Oczywiście jak w przypadku sprawy Dreyfusa wielu orientowało się zakończenia. Tutaj też spoilerem nie będzie że konferencja w Monachium nie zakończyła się inaczej i do wojny nie doszło. To nie tego typu książka. Tutaj chodziło o pokazanie zakulisowych działań z obu stron, misja głównych bohaterów i wszelkie przeszkody jakie...

Oficer i szpieg Harrisa był bardzo dobry, ale moim zdaniem Monachium jest jeszcze lepsze. Jak zwykle mnóstwo ciekawostek historycznych, długie dialogi wcale się nie dłużą, każda postać jest dobrze skrojona. Czyta się gładko i przyjemnie.

Oficer i szpieg Harrisa był bardzo dobry, ale moim zdaniem Monachium jest jeszcze lepsze. Jak zwykle mnóstwo ciekawostek historycznych, długie dialogi wcale się nie dłużą, każda postać jest dobrze skrojona. Czyta się gładko i przyjemnie.

Nieco męcząca była to lektura - głównie z racji zbytniego oparcia historii na zawirowaniach politycznych, zamiast na bohaterach. Niby mamy zarysowane główne postaci, ale pod koniec powieści nadal prawie nic o nich nie wiemy.

Nieco męcząca była to lektura - głównie z racji zbytniego oparcia historii na zawirowaniach politycznych, zamiast na bohaterach. Niby mamy zarysowane główne postaci, ale pod koniec powieści nadal prawie nic o nich nie wiemy.

Wysłuchałem i tyle mógłbym powiedzieć.
Trudno jest napisać interesującą powieść historyczną, w której zna się zakończenie opowieści.
Niestety Harrisowi ta sztuka się nie udała. Nie ma tajemnicy, bo wiadomo jak to się skończyło. Nie ma suspensu, bo z bohaterów żadni agenci,ani łebscy faceci. Corpus delicti powieści, to nic specjalnego.
Miałem silne wrażenie, że jest to wybielanie premiera Wielkiej Brytanii i jego polityki appeasementu.
Mam także wrażenie, że autor trochę przesadził z informacjami, które zachód posiadał o Stalinie i Hitlerze w roku 38.
Ani to nauka historii, ani porywająca historia z gatunku powieści szpiegowskiej.
Na pocieszenie dodam, że film nie lepszy... Przedwojenny świat w kartonowych dekoracjach. Bohaterowie tak samo płascy jak w książce.

Wysłuchałem i tyle mógłbym powiedzieć.
Trudno jest napisać interesującą powieść historyczną, w której zna się zakończenie opowieści.
Niestety Harrisowi ta sztuka się nie udała. Nie ma tajemnicy, bo wiadomo jak to się skończyło. Nie ma suspensu, bo z bohaterów żadni agenci,ani łebscy faceci. Corpus delicti powieści, to nic specjalnego.
Miałem silne wrażenie, że jest to...