Gra lwa

Punktem wyjściowym w serii jest dla mnie Nadejście nocy, którą przeczytałem jako pierwszą. Nie mogę dać 8 jak jej, nie mogę dać również 7. Gra Lwa wprawiała mnie w mieszane uczucia. Do momentu gdy występowała narracja z Asadem na pierwszym planie, to definitywnie grała pierwsze skrzypce. U Corey'a działo się stosunkowo niewiele i przynudzało. Miałbym problem z przebrnięciem gdyby nie sarkastyczne i dość rubaszne poczucie humoru - najwyraźniej jestem kabotynem jak i on. W drugiej części jest lepiej i trzyma poziom. Choć jak już wspomniałem, nie jest to Nadejście nocy.

Punktem wyjściowym w serii jest dla mnie Nadejście nocy, którą przeczytałem jako pierwszą. Nie mogę dać 8 jak jej, nie mogę dać również 7. Gra Lwa wprawiała mnie w mieszane uczucia. Do momentu gdy występowała narracja z Asadem na pierwszym planie, to definitywnie grała pierwsze skrzypce. U Corey'a działo się stosunkowo niewiele i przynudzało. Miałbym problem z przebrnięciem...

Pierwszy tom niezbyt przypadł mi do gustu ale postanowiłam dać jeszcze jedną szansę. I dobrze zrobiłam, bo tym razem było zdecydowanie lepiej. Może jednak trochę przydługo było I momentami robiło się nudno, to jednak wypada całkiem nieźle.
Tym razem Corey, wspólnie z FBI i CIA tropi libańskiego terrorystę, który chce zemścić się za amerykański nalot bombowy na Bab al-Aziziję. Tym razem przeciwnik jest naprawdę bezwzględny i przebiegły a trup ściele się naprawdę gęsto. A wszystko to okraszone siermiężnym humorem Coreya i jego przemyśleniami. Nie zawsze błyskotliwymi.

Pierwszy tom niezbyt przypadł mi do gustu ale postanowiłam dać jeszcze jedną szansę. I dobrze zrobiłam, bo tym razem było zdecydowanie lepiej. Może jednak trochę przydługo było I momentami robiło się nudno, to jednak wypada całkiem nieźle.
Tym razem Corey, wspólnie z FBI i CIA tropi libańskiego terrorystę, który chce zemścić się za amerykański nalot bombowy na Bab...

Z opisu miała być to kolejna książka o amerykańskich agencjach. A jest super połączenie wątków sensacji z dobrym humorem i niezłomnym gliną. Polecam

Z opisu miała być to kolejna książka o amerykańskich agencjach. A jest super połączenie wątków sensacji z dobrym humorem i niezłomnym gliną. Polecam

Dobry thriller poruszający temat terroryzmu i zakłamania agencji wywiadowczych. Czyta się dobrze, chociaż błyskotliwy detektyw Corey trochę za dużo błaznuje.

Dobry thriller poruszający temat terroryzmu i zakłamania agencji wywiadowczych. Czyta się dobrze, chociaż błyskotliwy detektyw Corey trochę za dużo błaznuje.

Po bardzo przeciętnej "Wyspie Śliwkowej" postanowiłem dać jeszcze szansę DeMille`owi i jego bohaterowi Johnowi Corey`owi. I warto było, bo to już była o klasę lepsza powieść. Narzekałem na ograniczoną, pierwszoosobową narrację i tym razem pisarz urozmaicił ten aspekt dokładając wątek terrorysty i dokładając narrację trzecioosobową. To była bardzo amerykańska powieść. Historia libijskiego terrorysty, który uśmiercił całą załogę samolotu, następnie prowadził swój krwawy dżihad, czym mścił się za naloty bombowe USA na Libię i zabicie jego rodziny i bliskich. Śledztwo było średnie, oczywiście nie zabrakło żartobliwej narracji i dowcipkowania głównego bohatera, kolejnego wątku romansowego. Mimo podobieństwa historii jakże daleko było tej powieści do mocno niedocenionego "Czwartego K" Mario Puzo. Ale jeśli chodzi o przyzwoitą i dobrą rozrywkę, to książka spełniła swoje zadanie. Ogólnie na plus, ale bez szału.

Po bardzo przeciętnej "Wyspie Śliwkowej" postanowiłem dać jeszcze szansę DeMille`owi i jego bohaterowi Johnowi Corey`owi. I warto było, bo to już była o klasę lepsza powieść. Narzekałem na ograniczoną, pierwszoosobową narrację i tym razem pisarz urozmaicił ten aspekt dokładając wątek terrorysty i dokładając narrację trzecioosobową. To była bardzo amerykańska powieść....

Moim zdaniem jedna z lepszych powieści autora. Dowcipne dialogi i ciekawy sposób prowadzenia narracji. Postacie barwne, doskonale scharakteryzowane, jakby z życia wzięte. Ta powieść jest napisana całkowicie w stylu autora, który trudno byłoby podrobić.

Moim zdaniem jedna z lepszych powieści autora. Dowcipne dialogi i ciekawy sposób prowadzenia narracji. Postacie barwne, doskonale scharakteryzowane, jakby z życia wzięte. Ta powieść jest napisana całkowicie w stylu autora, który trudno byłoby podrobić.

Nadal umieszczam książki pana DeMille na pułce z dobrymi książkami , ale muszę zaznaczyć , że są to powieści o specyficznym poczuciu humoru i niekonwencjonalnej jak na sensację formie przygodowej . Sama intryga kryminalna jest ciekawa , a pościg za nieuchwytnym terrorystą naprawdę emocjonujący , ale ciężkawy amerykański dowcip i czasami wręcz głupkowate teksty bohaterów trochę mnie zmęczyły . Występuje tu zamierzona niezgodność między formą a treścią i nie każdemu czytelnikowi może się to podobać . Za sam pomysł na fabułę dałbym nawet osiem gwiazdek jednak całość przypomina koncert muzyki poważnej połączony z występami klaunów w celu urozmaicenia imprezy .
Mam wielki problem z poleceniem tej książki . Z jednej strony powieść ma dobre tempo i trzyma czytelnika w napięciu , z innej irytuje i jest wręcz niepoważna .

Nadal umieszczam książki pana DeMille na pułce z dobrymi książkami , ale muszę zaznaczyć , że są to powieści o specyficznym poczuciu humoru i niekonwencjonalnej jak na sensację formie przygodowej . Sama intryga kryminalna jest ciekawa , a pościg za nieuchwytnym terrorystą naprawdę emocjonujący , ale ciężkawy amerykański dowcip i czasami wręcz głupkowate teksty bohaterów...

Jak zwykle u DeMille zbyt długa ta powieść i jak zwykle u DeMille dobrze się ją czyta.
Ciekawy temat zemsty Libijczyka na wszystkich osobach powiązanych z akcją bombardowania jego ojczyzny.
Corey oczywiście w specyficzny dla siebie sposób prowadzi śledztwo i ma specyficzne poczucie humoru, ale ja tam gościa lubię. Przynajmniej jego komentarze nie są nudne.

Jak zwykle u DeMille zbyt długa ta powieść i jak zwykle u DeMille dobrze się ją czyta.
Ciekawy temat zemsty Libijczyka na wszystkich osobach powiązanych z akcją bombardowania jego ojczyzny.
Corey oczywiście w specyficzny dla siebie sposób prowadzi śledztwo i ma specyficzne poczucie humoru, ale ja tam gościa lubię. Przynajmniej jego komentarze nie są nudne.

Książka reklamowana jako zawierająca "błyskotliwe dialogi". Bardziej by tu pasowało określenie "od żenujących po błyskotliwe", w związku z tym każdy znajdzie tu coś dla siebie. Tak podejrzewam że tą książką między innymi inspirował się Remigiusz Mróz tworząc swoje "wiekopomne dzieła", z tym że on akurat celował w te żenujące. Wracając do książki, jako całość całkiem niezła pozycja dla lubujących się w kryminałach, momentami bardzo wciągająca, nawet nietypowy wątek miłosny pasował do całości.

Książka reklamowana jako zawierająca "błyskotliwe dialogi". Bardziej by tu pasowało określenie "od żenujących po błyskotliwe", w związku z tym każdy znajdzie tu coś dla siebie. Tak podejrzewam że tą książką między innymi inspirował się Remigiusz Mróz tworząc swoje "wiekopomne dzieła", z tym że on akurat celował w te żenujące. Wracając do książki, jako całość całkiem niezła...

Ciekawy kryminał raczej niż thriller. Początek zrobił na mnie mega wrażenie, to dokładne zaplanowanie każdego kroku terrorysty - świetne. Natomiast już od samego początku drażniło mnie gapiostwo służb i ukrywanie informacji. Całego smaku dodawał oczywiście nasz błyskotliwy były detektyw, ale mimo wszystko za bardzo dłużyła mi się ta książka.

Ciekawy kryminał raczej niż thriller. Początek zrobił na mnie mega wrażenie, to dokładne zaplanowanie każdego kroku terrorysty - świetne. Natomiast już od samego początku drażniło mnie gapiostwo służb i ukrywanie informacji. Całego smaku dodawał oczywiście nasz błyskotliwy były detektyw, ale mimo wszystko za bardzo dłużyła mi się ta książka.