Kwiat wisielców

Mam ogromny sentyment do tej sagi - pierwszej którą przeczytałam, a było to dawno, dawno temu... :) Uwielbiam!

Mam ogromny sentyment do tej sagi - pierwszej którą przeczytałam, a było to dawno, dawno temu... :) Uwielbiam!

Uwielbiam!

Uwielbiam!

Dobre, ale zaczyna być coraz więcej magii niż ciekawych wątków z bohaterami.

Dobre, ale zaczyna być coraz więcej magii niż ciekawych wątków z bohaterami.

W rodzinie mamy kolejną czarownicę. I to nie byle jaką!

Tym razem wracamy niemal do samych korzeni. Bawiłam się przy tej książce świetnie, jak zresztą przy każdych tomach, w których wojna nie jest na pierwszym planie.

Ingrid naprawdę da się lubić, tak samo Dana, ale widzę, że Ulvhedin zrobił się troszkę miałki. No, ale taka w sumie rola dojrzewających Ludzi Lodu: z wiekiem robią się coraz bardziej jednowymiarowi.

Za to spotkanie tłumu poprzednich bohaterów było bezcenne! Mam nadzieję, że wkrótce to będzie norma spotkać ich w każdym tomie.

Zakończenie zaś nie pozostawia mi wyboru: trzeba czytać od razu kolejny tom!

W rodzinie mamy kolejną czarownicę. I to nie byle jaką!

Tym razem wracamy niemal do samych korzeni. Bawiłam się przy tej książce świetnie, jak zresztą przy każdych tomach, w których wojna nie jest na pierwszym planie.

Ingrid naprawdę da się lubić, tak samo Dana, ale widzę, że Ulvhedin zrobił się troszkę miałki. No, ale taka w sumie rola dojrzewających Ludzi Lodu: z...

Ach ta mandragora, nawet z grobu się wygrzebie... Villemo babcią, kto by się spodziewał...

Ach ta mandragora, nawet z grobu się wygrzebie... Villemo babcią, kto by się spodziewał...

Kolejny tom, który dużo wnosi do historii Tengela Złego. Wspaniałe sceny w Dolinie, interesująca postać Ingrid i wzruszające do łez pożegnanie - równie mocne, co w tomie czwartym.

Kolejny tom, który dużo wnosi do historii Tengela Złego. Wspaniałe sceny w Dolinie, interesująca postać Ingrid i wzruszające do łez pożegnanie - równie mocne, co w tomie czwartym.

Bardzo fajna norweska seria fantasy, z domieszką obyczajówki i historii. Dalsze koleje losów Ludzi Lodu, rodu przeklętego przed wieloma stuleciami przez przodka o paskudnym charakterze- Tengela Złego. To przez niego w rodzinie w każdym pokoleniu przychodzą na świat budzący grozę, źli obciążeni, dysponujący paranormalnymi zdolnościami. Choć i dobre dusze, zwalczające swoje złe skłonności, także się zdarzają.
W tym stuleciu żyje sobie w rodzinie aż dwoje takich obciążonych. Demoniczny Ulvhedin, obecnie nawrócony na dobrą drogę członek rodu, który wsławił się unicestwieniem Ludzi z Bagnisk- niebezpiecznych demonów zagrażających rodzajowi ludzkiemu.
No i uwodzicielsko piękna czarownica Ingrid- dziewczyna tyleż inteligentna, co równocześnie dzika i niebezpieczna w reakcjach wobec ludzi, którzy zagrażali jej samej lub jej bliskim.
Ta dwójka stara kontrolować się, ale nie do tego stopnia, by nie pałać chęcią zdobycia odwiecznych tajemniczych receptur i mikstur Ludzi Lodu, przez rodzinę traktowanych jako skarb i świętość, pilnie strzeżonych przed niepowołanymi- złymi obciążonymi. Ingrid prosi o pomoc swoją duchową przewodniczkę- legendarną Sol, nieżyjącą już opiekunkę Ludzi Lodu, która nigdy nie zawodzi wzywających jej pomocy.
Dan, kuzyn Ingrid, botanik i naukowiec, wyrusza na wyprawę badawczą. Ingrid wykorzystuje to jako pretekst, by wykraść ów strzeżony skarb i podążyć z kuzynem do Doliny Ludzi Lodu- opustoszałego obecnie, odciętego od świata miejsca w górach.
Tam przed laty tragicznie dokonał żywota zły, opętany szaleństwem Kolgrim, sprawca nieszczęścia wielu swoich bliskich. Gdzieś w Dolinie znajduje się jego grób, a wraz z Kolgrimem pochowano także magiczny amulet- korzeń mandragory, zwanej też alrauną lub kwiatem wisielców.
Śladem uciekinierki Ingrid podąża rozeźlony Ulvhedin, także pożądający magicznych utensyliów jak mało czego na świecie. Między tą dwójką będzie toczyć się zajadła rywalizacja o magiczne artefakty i specyfiki.
Jak skończy się wyprawa dwojga nieobliczalnych obciążonych- potężnego zaklinacza Ulvhedina, i zapamiętałej czarownicy Ingrid? Do przeklętej Doliny Ludzi Lodu, strzeżonej przez złego ducha Tengela?
Czy trójka bohaterów odzyska zaginiony korzeń mandragory?
A czy Dan będzie w stanie zapanować nad swoimi szalonymi krewniakami?
Można się spodziewać, że przyjemnie nie będzie, raczej mrocznie i niebezpiecznie.
Jest to tom wielowątkowy- oprócz tego głównego, porusza także problem przerażającego narcyzmu i tragicznych skutków zazdrości jednej z drugoplanowych postaci- Eufrozine. Czy godnej podziwu wspaniałomyślności Madeleine- żony Dana, uwikłanego w romans i nieślubne dziecko.
Jest i wędrówka tego ostatniego przez Europę, tropami złego przodka; przejmująca legenda o Szczurołapie z Hameln, a także ponure doświadczenia przerażonych mieszkańców wioski Salzbach w starciu z okrutnym Tengelem.
Niestety, w tej części przyjdzie nam się już pożegnać z sympatycznym Dominikiem i charakterną Villemo- dziadkami Dana. Ale autorka zadbała, żeby i w tym smutnym momencie pojawiło się światełko w mroku.
Podsumowując, jest to bardzo różnorodny, ciekawy, zaskakujący tom, z mnóstwem magii i przygody, przynoszący coraz to nowe niespodzianki.

Bardzo fajna norweska seria fantasy, z domieszką obyczajówki i historii. Dalsze koleje losów Ludzi Lodu, rodu przeklętego przed wieloma stuleciami przez przodka o paskudnym charakterze- Tengela Złego. To przez niego w rodzinie w każdym pokoleniu przychodzą na świat budzący grozę, źli obciążeni, dysponujący paranormalnymi zdolnościami. Choć i dobre dusze, zwalczające swoje...

Kolejny dobry i ciekawy tom tej sagi. Oczywiście popłakałam się na samej końcówce, czuję się mocno związana z bohaterami, których poznałam w poprzednich tomach. Ta seria z tomu na tom wzbudza u mnie coraz większą ciekawość, co wydarzy się dalej.

Kolejny dobry i ciekawy tom tej sagi. Oczywiście popłakałam się na samej końcówce, czuję się mocno związana z bohaterami, których poznałam w poprzednich tomach. Ta seria z tomu na tom wzbudza u mnie coraz większą ciekawość, co wydarzy się dalej.

Robi się coraz ciekawiej

Robi się coraz ciekawiej

Powrot do Doliny Ludzi Lodu i to w doborowym towarzystwie.
Ingrid córka Alva i Berit, czarownica o kocich oczach, której marzeniem jest odnalezienie aularny, czyli kwiata wisielców, który zniknął razem z Kolgrimem.
Ulvhedin, ciężko obciążony, jednak udało mu się zostać nowym Tengelem Dobrym,on takze pragnie znaleźć aularne.
Dan wnuk Dominika I Villemo,  ciekawy świata, mlody badacz, który za wszelką cenę chce znaleźć grób Tengela Złego.
Cała trójka wyruszy do Doliny, czy uda im się spełnić swoje marzenia?
Do Doliny weszła trójka, a opusci ja czwórka chociaż oni na początku nie będą o tym wiedziec...
Jeden z moich ulubionych tomów, oceniam go 10/10.
Tylko na tej okładce Ingrid zamiast kocich oczu ma szalone 🙈🙈🙈 naprawdę powinni ukarać osoby odpowiedzialne za te okładki 🙈

Powrot do Doliny Ludzi Lodu i to w doborowym towarzystwie.
Ingrid córka Alva i Berit, czarownica o kocich oczach, której marzeniem jest odnalezienie aularny, czyli kwiata wisielców, który zniknął razem z Kolgrimem.
Ulvhedin, ciężko obciążony, jednak udało mu się zostać nowym Tengelem Dobrym,on takze pragnie znaleźć aularne.
Dan wnuk Dominika I Villemo,  ciekawy świata,...