Życie po życiu

Przeczytana w wieku 16 lat, kiedy byłam licealistką, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Lektura ta uzmysłowiła mi o wiele więcej niż zakonnice, księża i katecheci na lekcjach religii. Z pewnością zmieniła mocno moje podejście do życia i śmierci.

Przeczytana w wieku 16 lat, kiedy byłam licealistką, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Lektura ta uzmysłowiła mi o wiele więcej niż zakonnice, księża i katecheci na lekcjach religii. Z pewnością zmieniła mocno moje podejście do życia i śmierci.

Przeczytałem drugi raz. Pierwszy był już sporo lat temu. Wróciłem do książki rozważając sprawy ostateczne i różne aspekty z tym związane.

Nie jestem znawcą tematyki, niezwykle ciekawej i poruszające tak ważne dla nas aspekty egzystencji. Tym samym pozostaje ostrożny i traktuje tą książkę jako punkt wyjścia do dalszych lektur. Częściowo równolegle sobie doczytywałem i mam wstępne wnioski.

Moody ma zdaje się kontrowersyjną reputację w światku naukowym. Dosyć odważne delikatnie mówiąc są jego twierdzenia, także w wydaniu które posiadam, że doszedł on do umiejętności łączenia się z duchami zmarłych. Jak idzie o doświadczenia śmierci. Mamy tu zbiór zasłyszanych opowieści. Zatem ciężko tutaj o jakieś około naukowe podejście które by wymagało zapewne analizy stanów medycznych osób które to przeżyły, czas jaki minął między relacją a wydarzeniem itd.

Ale z pewnością książka naświetla na ten moment niezwykłe zjawisko. Internet dopowiada że jak na rok 2026 ciągle brakuje wiarygodnego naukowego wyjaśnienia tych zjawisk. Zgaduje że jeśli mamy uznać je za rzeczywiste doświadczenia świata po śmierci tak musi pozostać, choć zawsze będzie można liczyć na jakieś rozwiązanie naukowe tych przeżyć.

W końcu aspekt teologiczny, na marginesie ale jednak. Czy jeśli uznać że są to faktycznie doświadczenie metafizyczne nie dochodzimy do dziwnej konkluzji, że w świecie który działa wg. praw przyrody, gdzie nie ma żadnego bezpośredniego okienka do transcendencji (bo nie liczę modlitw itp.) nie jest to zadziwiające że nagle dostajemy mechaniczną możliwość (zależną od stanu medycznego człowieka) kontaktu “z tamtym” światem?

Dla mnie to trochę niespójne z naszą chociażby chrześcijańską teologią.

Przeczytałem drugi raz. Pierwszy był już sporo lat temu. Wróciłem do książki rozważając sprawy ostateczne i różne aspekty z tym związane.

Nie jestem znawcą tematyki, niezwykle ciekawej i poruszające tak ważne dla nas aspekty egzystencji. Tym samym pozostaje ostrożny i traktuje tą książkę jako punkt wyjścia do dalszych lektur. Częściowo równolegle sobie doczytywałem i mam...

Książka składa się z 6 rozdziałów, a następnie z podrozdziałów. Czyta ją się szybko i lekko. Przeważająca część to ta poświęcona przedstawieniu osobistych historii osób badanych. Czasem zdawało mi się, że już jest tego zbyt dużo, jednak rozumiem intencję takiego układu tekstu.
W moim odczuciu i dla mnie osobiście książka potwierdza istnienie życia pozagrobowego. Odsłania rąbka tajemnicy z tego, co będzie po śmierci.

Książka składa się z 6 rozdziałów, a następnie z podrozdziałów. Czyta ją się szybko i lekko. Przeważająca część to ta poświęcona przedstawieniu osobistych historii osób badanych. Czasem zdawało mi się, że już jest tego zbyt dużo, jednak rozumiem intencję takiego układu tekstu.
W moim odczuciu i dla mnie osobiście książka potwierdza istnienie życia pozagrobowego. Odsłania...

„Życie po życiu” Raymonda A. Moody’ego to krótka, ale intrygująca książka o doświadczeniach osób, które przeżyły śmierć kliniczną. Autor w spokojny, nienachalny sposób skłania do refleksji nad tym, co może czekać nas po drugiej stronie. Lektura, która zaciekawia, nie narzuca odpowiedzi i zostaje w pamięci na długo.
Idealna dla tych, którzy lubią pytania bez prostych odpowiedzi i książki, które delikatnie zmieniają perspektywę patrzenia na życie… i śmierć.

„Życie po życiu” Raymonda A. Moody’ego to krótka, ale intrygująca książka o doświadczeniach osób, które przeżyły śmierć kliniczną. Autor w spokojny, nienachalny sposób skłania do refleksji nad tym, co może czekać nas po drugiej stronie. Lektura, która zaciekawia, nie narzuca odpowiedzi i zostaje w pamięci na długo.
Idealna dla tych, którzy lubią pytania bez prostych...

Książka absolutnie rewelacyjna. Jedna z ważniejszych, jakie przeczytałam w życiu

Książka absolutnie rewelacyjna. Jedna z ważniejszych, jakie przeczytałam w życiu

Niezwykle ciekawa książka, która zbiera "graniczne" ludzkie doświadczenia i przedstawia je w formie ni to świadectwa, ni to badania naukowego na ograniczonej jakościowej próbie.
Intrygująca jest "naukowa" narracja autora, bardzo szanuję to, że nie próbuje on jednak nikogo przekonywać i sam twierdzi, że książka nie jest dowodem naukowym ani logicznym a jedynie zapisem wywiadów i podsumowaniem pojawiających się w nich wzorów.

Niezwykle ciekawa książka, która zbiera "graniczne" ludzkie doświadczenia i przedstawia je w formie ni to świadectwa, ni to badania naukowego na ograniczonej jakościowej próbie.
Intrygująca jest "naukowa" narracja autora, bardzo szanuję to, że nie próbuje on jednak nikogo przekonywać i sam twierdzi, że książka nie jest dowodem naukowym ani logicznym a jedynie zapisem...

Bardzo ciekawa i poruszająca książka

Bardzo ciekawa i poruszająca książka

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, co dzieje się w chwili, gdy nasze serce przestaje bić, ta książka może być pierwszym krokiem w odkrywaniu tej największej z tajemnic. Autor, lekarz i badacz, w prostych, zrozumiałych słowach opowiada o niezwykłych historiach swoich pacjentów, którzy doświadczyli śmierci klinicznej i twierdzą, że przekroczyli granicę między tym a „tamtym” światem. Ich opowieści są pełne światła, spokoju i poczucia, że śmierć wcale nie jest końcem.

Śmierć od zawsze budziła w ludziach zarówno lęk, jak i fascynację. To temat, o którym trudno mówić bez emocji, bo dotyczy każdego z nas. Dla mnie osobiście lektura tej książki była potwierdzeniem intuicyjnego przekonania, że nie znikamy całkowicie – że jakaś cząstka nas trwa nadal, gdzieś poza granicami znanego nam świata, być może doświadczając nowych, niepojętych dla nas rzeczy.

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, co dzieje się w chwili, gdy nasze serce przestaje bić, ta książka może być pierwszym krokiem w odkrywaniu tej największej z tajemnic. Autor, lekarz i badacz, w prostych, zrozumiałych słowach opowiada o niezwykłych historiach swoich pacjentów, którzy doświadczyli śmierci klinicznej i twierdzą, że przekroczyli granicę między tym a...

Śmierć. Temat niewygodny, a jednocześnie nieunikniony. Fascynuje, przeraża, rodzi pytania, na które wciąż nie mamy jednoznacznych odpowiedzi. Dla jednych jest to kres istnienia – ciemność, cisza, nicość. Dla innych – początek czegoś nowego, czegoś, czego nie da się objąć rozumem. Sama balansuję gdzieś pomiędzy: chcę wierzyć, że to nie koniec, że po zamknięciu powiek czeka na nas coś więcej. I właśnie dlatego sięgnęłam po książkę „Życie po życiu” Raymonda A. Moody’ego – lekturę cienką objętościowo, lecz grubą w refleksje.
To nie fikcja ani filozoficzna rozprawa. Moody, lekarz i filozof, oddaje głos tym, którzy stanęli na progu śmierci, ale z jakiegoś powodu wrócili – ludziom, którzy przeżyli śmierć kliniczną. Ich relacje są zdumiewająco spójne: tunel, światło, uczucie spokoju, czasem spotkania z bliskimi. Autor nie snuje sensacyjnych teorii, nie straszy, nie głosi objawień – przedstawia dane, relacje, badania. Co istotne, zachowuje szacunek do nauki: odnosi się do medycznych i psychologicznych prób wyjaśnienia tego fenomenu. Nie próbuje przekonać, a raczej zaprasza do przemyśleń.
Język Moody’ego jest przystępny i klarowny – książkę czyta się szybko, wręcz jednym tchem. A jednak trudno ją nazwać „lekką”. Każdy rozdział zostawia z pytaniami, które trudno zignorować. Czy dusza naprawdę opuszcza ciało? Czy to, co nazywamy końcem, jest tylko przejściem? Czy wspólne elementy tych doświadczeń mogą oznaczać, że istnieje „coś dalej”?
Dla kogoś takiego jak ja – kogo przeraża myśl o pustce po śmierci – ta książka była niczym oddech ulgi. Niekoniecznie odpowiedziała na wszystkie pytania, ale zasiała ziarno nadziei. Pokazała, że być może... nie wszystko kończy się w momencie, gdy serce milknie.
Warto również docenić rzetelność autora. Moody nie moralizuje, nie narzuca poglądów. Wręcz przeciwnie – pozwala czytelnikowi samodzielnie dojść do wniosków. To sprawia, że „Życie po życiu” nie jest książką jedynie o śmierci. To książka o nadziei, o nieśmiertelności duszy, o pragnieniu, by wierzyć, że jesteśmy czymś więcej niż tylko ciałem.
Polecam tę lekturę każdemu, kto kiedykolwiek zadawał sobie pytanie: Co jest po drugiej stronie? A także tym, których paraliżuje strach przed śmiercią. „Życie po życiu” nie daje gotowych odpowiedzi, ale daje coś równie ważnego – przestrzeń do myślenia, do czucia, do nadziei.
Bo może – tylko może – to wcale nie koniec.

Śmierć. Temat niewygodny, a jednocześnie nieunikniony. Fascynuje, przeraża, rodzi pytania, na które wciąż nie mamy jednoznacznych odpowiedzi. Dla jednych jest to kres istnienia – ciemność, cisza, nicość. Dla innych – początek czegoś nowego, czegoś, czego nie da się objąć rozumem. Sama balansuję gdzieś pomiędzy: chcę wierzyć, że to nie koniec, że po zamknięciu powiek czeka...

Ciekawa książeczka !!!
Przeczytaj opis.

Utkwiło mi w pamięci, że autor podczas hipnozy, przenosił delikwentów do ich poprzednich wcieleń.
Po wybudzeniu opowiadali, kim byli, w jakich krajach itp.
Coś w rodzaju reinkarnacji.
Był tam podany sposób, jak się samemu zahipnotyzować.
Kilka razy próbowałem, ale nic z tego nie wyszło.
Może i dobrze, bo wydaje mi się, że nie podał, kto ma mnie wybudzić.
Wierzyć, nie wierzyć, poczytać warto.
POLECAM !!!

Ciekawa książeczka !!!
Przeczytaj opis.

Utkwiło mi w pamięci, że autor podczas hipnozy, przenosił delikwentów do ich poprzednich wcieleń.
Po wybudzeniu opowiadali, kim byli, w jakich krajach itp.
Coś w rodzaju reinkarnacji.
Był tam podany sposób, jak się samemu zahipnotyzować.
Kilka razy próbowałem, ale nic z tego nie wyszło.
Może i dobrze, bo wydaje mi się, że nie...