Życie po życiu

Książka Iana Wilsona jest próbą rzetelnego i wieloaspektowego spojrzenia na tajemnicę życia po śmierci. Praca sytuuje się w kontekście odkryć i hipotez Raymonda Moody'ego, który w 1975 r. opublikował swoje słynne "Life after life". Temat doświadczeń NDE stał się wówczas niezwykle frapujący i modny. Do dziś zresztą trudno wyjaśnić ów fenomen. Wilson analizuje starożytne wierzenia, teorię reinkarnacji, doświadczenia mistyków. Dużo uwagi poświęca tzw. regresji hipnotycznej. Badając rozmaite przeżycia i świadectwa, zachowuje zdroworozsądkowy dystans, by w konkluzji nie wykluczyć przypuszczenia, że jednak "coś" po śmierci jest. Osobiście mam poważne wątpliwości w tej sprawie, choć niegdyś byłem skłonny wierzyć w pozagrobową egzystencję. Doświadczenia NDE są faktem, ale ich metafizyczna interpretacja ma słabsze podstawy niż naukowa (vide: projekt AWARE). Wilsonowi bliżej do tej drugiej (z pewną dozą otwartości na pierwszą). Nawiasem mówiąc Ian Wilson, znacznie bardziej niż z niniejszej publikacji, znany jest z bestsellera o Całunie Turyńskim. I pewnie po tę książkę lepiej sięgnąć najpierw, jeśli kogoś ciekawi dorobek autora.

Zapewne książka jest mocno przeterminowana w kontekście przedstawionych badań, nie mniej - potrafi zaciekawić. Jest napisana w dość ciężkim stylu przez co myślę, że wiele osób może znużyć bądź zmęczyć. Ja czytałam ją dosyć długo, po rozdziale gdy miałam adekwatny do takich historii nastrój. Myślę, że to najlepsze rozwiązanie. Dużym plusem jest naprawdę rzetelne przedstawienie wielu "paranormalnych" zagadnień, ciekawie dobrane przypadki, które naprawdę potrafią zszokować i dużo faktów naukowych popartych badaniami. Podoba mi się również duża obiektywność aktora. Reasumując - książka dedykowana na pewno dla entuzjastów tychże zagadnień, jednak nie wątpię, że zaciekawi nawet takich laików jak ja :)

Książką opowiadająca o życiu świętego Ojca Pio oraz o licznych cudach które dzięki łasce Bożej działy się za przyczyną tego wielkiego świętego. Książka ta jest skierowana do każdego jednak myślę że najbardziej do osób wątpiących w Boga lub niewierzących. Dobrze aby przeczytały ją także osoby cierpiące na różne choroby aby przekonały się że mogą szukać wstawiennictwa tego wielkiego świętego w uzdrowieniu z choroby. Osobiście uważam że tego typu książki powinny mieć priorytet u każdego czytelnika.

Przyjaźń, to jedna z najpiękniejszych i najważniejszych wartości ludzkich relacji. To uczucie, które daje nam wsparcie, rozumienie i radość. Każdy z nas doświadcza przyjaźni w różnym stopniu i na różnych etapach życia, ale czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego jest ona tak niezwykle istotna?  Odkryj tajemnice przyjaźni i dowiedz się, dlaczego może być kluczem do szczęśliwego i pełniejszego życia. Książka "Sztuka Przyjaźni" autorstwa Alana Loy McGinnisa to pozycja, która wnosi wiele cennych myśli na temat wartości i znaczenia przyjaźni w naszym życiu. McGinnis kładzie nacisk na fakt, że przyjaźń jest jednym z najważniejszych aspektów naszego bycia, wpływając pozytywnie na nasze zdrowie psychiczne i emocjonalne. Jednym z mocnych punktów tej książki jest jej praktyczne podejście. Autor nie tylko analizuje, dlaczego przyjaźń jest ważna, ale także oferuje konkretne wskazówki i strategie, jak budować i pielęgnować zdrowe relacje z innymi ludźmi. McGinnis podkreśla znaczenie empatii, zrozumienia i zaufania w przyjaźni, co może pomóc czytelnikom w polepszaniu swoich relacji. Książka "Sztuka Przyjaźni" jest napisana przystępnym językiem i zawiera liczne przykłady, które pomagają czytelnikom lepiej zrozumieć omawiane zagadnienia. Jednak nie jest to jedyna jej wartość. Autor bada także różne aspekty przyjaźni, takie jak jej wpływ na zdrowie, sukces zawodowy i życie rodzinne, co czyni tę książkę kompleksowym źródłem wiedzy na ten temat. Chociaż nie jest to może arcydzieło literatury, "Sztuka Przyjaźni" jest wartościową lekturą dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć, jak budować trwałe i satysfakcjonujące relacje z innymi ludźmi. Alan Loy McGinnis stworzył praktyczny przewodnik, który może pomóc czytelnikom w kreowaniu bardziej harmonijnych i satysfakcjonujących przyjaźni w swoim życiu.

Ja co prawda, nie doświadczyłem wcale życia przed życiem - była tylko sama nicość, ale świadomość jest wieczna, czy nam się to podoba czy nie. Mimo to, przeczytałem z fascynacją książkę doktora Raymonda Moody'ego o zjawisku reinkarnacji. W poprzednich epokach ludzie opisujący swoje poprzednie egzystencje żyli w sposób przeciętny tylko po to, by móc w następnym życiu być wielką, znaną na cały kraj/świat osobą. W starożytności na przykład byli budowniczymi piramid, w średniowieczu stawali się członkami krucjat i walczyli przeciwko wrogom o swoje terytoria, w XVII wieku uczestniczyli w londyńskiej klęsce urodzaju mającej miejsce dokładnie w 1666 roku i tym podobne. Jak ktoś lubi takie książki o śmierci klinicznej czy o pośmiertnych stanach, długich tunelach lub spotkaniach z bliskimi zmarłymi, to będzie jak najbardziej zadowolony.

Jak dla mnie jedna z najważniejszych książek w życiu. Dobrze napisana i dla każdego - amatora i profesjonalisty. Niżej niektórzy skrytykowali tę książkę za to, że zniechęca ogólnie do ludzi, ale to nieprawda. Zdając czyjeś absurdalne nawyki możesz lepiej porozumieć się z taką osobą, zwłaszcza, że autorka podpowiada konkretne sposoby radzenia sobie z poszczególnymi "toksycznymi" osobami. W ten sposób książka pomaga poprawić relacje z tymi, którzy są "toksyczni", ale mimo wszystko wartościowi, ale też zachęca by zakończyć znajomość z tymi, którzy tylko odzierają nas z godności. Po latach mogę powiedzieć po samej sobie, że zgadzam się z autorką - pewne znajomości lepiej zakończyć, a pewnych ludzi lepiej definitywnie unikać, bo tylko nam szkodzą i prędzej czy później te znajomości i tak pewnie by się zakończyły, tyle że po dopiero wielu szkodach dla nas samych. Trzeba się cenić i szanować, bo to droga do poznania, tych drugich - fajnych, mądrych, ciepłych i życzliwych osób. Ja tak właśnie miałam i ta książka była pierwszym znaczącym krokiem. Nieraz nawet nie czujemy jak ktoś wysysa z nas energię, a autorka celnie opisuje każdy trudny typ osobowości. No i wszystko jest opisane zabawnym językiem. Płakałam ze śmiechu czytając o samej sobie ;) Polecam :)

Tę książkę polecił mi mój lekarz rodzinny, więc ją przeczytałam! Ciekawe informacje dotyczące żywności oraz nawyków żywieniowych. Myślę, że niektóre są dość surowe i bardzo "ostre" a nawet drastyczne. Nie mogę powiedzieć, czy się z czymś zgadzam, czy też nie, ponieważ brak mi w tym temacie odpowiedniej wiedzy. Niemniej, uważam, że wszystko należy robić "z głową" i z umiarem a wtedy będzie dobrze. Rzecz jasna - łatwo powiedzieć, nie tak łatwo zrobić. Ciekawa jestem wypowiedzi osób mających w tej tematyce wiedzę i doświadczenie a może i jakieś badania naukowe w zanadrzu. Jak one odniosłyby się do tej książki? Czyta się ciekawie, za co ode mnie 10/10.

Książka jak sam tytuł wskazuje jest o księdzach i jak czyta się tą książkę to czuć ten klimat kapłaństwa w kościele katolickim. Dzięki tej książce spojrzałem na problemy seksualne w kościele z trochę innej perspektywy, a mianowicie takiej że każdy człowiek ma potrzeby seksualne i czuję pociąg seksualny i wtedy jak brakuje płci przeciwnej, kieruje się w stronę płci tej samej. Logiczne.

Tombak może za wiele nowego sam nie odkrył, zebrał po prostu różne dawne sposoby na utrzymanie zdrowia i opublikował w jednej pozycji. Był za to jednym z pionierów takiej wiedzy w Polsce i za to go szanuję. Same kuracje zaś, wiele z nich, stosuję do dzisiaj i cieszę się perfekcyjnym zdrowiem. Co mówią na ten temat teoretycy albo uczeni mam w nosie, bo u mnie liczy się faktyczny rezultat, a nie dywagacje. Rezultat zaś widzę na samym sobie i mojej rodzinie, także ten :)

To bardzo solidna książka — spokojnie 8/10, a momentami nawet 9/10. Czytałem ją razem z dziewczyną i realnie, diametralnie zmieniła moje podejście do kontaktów z ludźmi, a szczególnie do relacji z kobietami. Największą wartością tej książki jest uświadomienie fundamentalnych różnic w sposobie funkcjonowania mężczyzn i kobiet. My, jako faceci, mamy tendencję do rozwiązywania problemów, podczas gdy kobiety częściej chcą mówić o emocjach i zostać wysłuchane. Dzięki temu zrozumiałem, skąd brały się zgrzyty między mną a dziewczyną — ona chciała się wygadać, a ja odruchowo próbowałem „naprawiać sytuację”. Bardzo ważnym odkryciem była dla mnie także koncepcja „jaskini faceta”. Wcześniej nie miałem pojęcia, że coś takiego istnieje, a ta wiedza pozwoliła mi lepiej zrozumieć, co się ze mną dzieje w momentach wycofania czy potrzeby bycia samemu. To jeden z tych elementów, które realnie pomagają ogarnąć siebie i swoje reakcje. Dużym plusem książki jest też ilość praktycznych przykładów i wskazówek, a nie samej teorii. Zdecydowanie polecam ją parom — to lektura, która realnie poprawia komunikację i wzajemne zrozumienie.

Niesamowite w tej książce jest to, że chyba każdy o niej słyszał. Znam ludzi, którzy czytali ją wielokrotnie. Część z nich robi to wręcz regularnie. Jest to chyba pierwsza publikacja poruszająca temat samoświadomości, która zaistniała w Polsce. Atrakcyjnie wizualnie forma i poręczny format, podnosiły moje zadowolenie z czytania. Wspominam ją wysoce lepiej niż "Potęgę Podświadomości". Zwyczajnie zawiera zdecydowanie mniej filozofii. Brak w niej teologii i innych nauk społecznych. Przytaczane anegdoty są zwięzłe i łatwe w odbiorze. Wydaje mi się, że siła jej przekazu opiera się na prostocie. Autorka nie stara się stworzyć czegoś nowego, przełomowego. Dokonuje streszczenia popularnych publikacji poruszających temat. Wyciąga z nich esencję i przekazuje najprostszym możliwym językiem. Czerpałem dużą satysfakcję z lektury. Był to bardzo dobrze spędzony czas.

Jedna z moich ulubionych książek. Już sam pomysł na taki ranking jest świetny (mimo pewnej absurdalności, bo zawsze można powiedzieć, że rodzice danej osoby mieli większy wpływ niż ona sama),bardzo pobudza wyobraźnię, dziwne, że nie powstało więcej takich list, a przynajmniej o tym nie słyszałem (poza analogiczną książką o 100 kobietach autorstwa Deborah G. Felder, która jednak niestety nie dorasta do pięt tej pozycji, oraz "kontynuacją” od tego samego autora, w której tworzy on taki ranking z perspektywy... roku 3000, a ponad połowę listy zajmują fikcyjne postaci “z przyszłości” – szkoda, że nie została ona wydana po polsku, a i po angielsku trudno ją znaleźć, pomysł jest tak szalony, że z wielką chęcią sprawdziłbym, jak to wyszło). Wykonanie jest może dość dalekie od ideału, lecz wciąż naprawdę dobre. Książka jest przede wszystkim napisana znakomitym językiem - opisy poszczególnych postaci to nie są jakieś suche notki biograficzne, lecz są wzbogacone przez autora różnymi ciekawostkami oraz jego rozważaniami i wtrąceniami w taki sposób, że nawet o tak nieciekawych z perspektywy współczesnego Europejczyka osobach, jak Asioka albo Zaratustra chce się czytać. Niektóre fragmenty mocno zapadają w pamięć, jak choćby zakończenie tekstu o Lavoisierze: “Podczas rozprawy do sądu został przesłany apel wzywający do oszczędzenia Lavoisiera z uwagi na liczne usługi, jakie oddał on krajowi i nauce. Sędzia odrzucił prośbę z krótką uwagą: “Rewolucja nie potrzebuje geniuszy”. Nieco bliższa prawdy była uwaga kolegi Lavoisiera, wielkiego matematyka Lagrange’a: “Potrzeba jedynie chwili, by ściąć tę głowę, ale żeby pojawiła się taka druga, może nie starczyć i stu lat“.” Można nie zgadzać się z opiniami autora, ale nie można mu odmówić merytorycznego podejścia do tematu (tak przynajmniej twierdziłem, zanim trafiłem na tutejsze, pożal się Boże, recenzje...). Należy mu się również szacunek za to, że nie zrobił z tego jakiegoś rankingu popularności i nie zamieścił osobistości pokroju The Beatles czy Billa Gatesa, o których obecnie jest głośno, ale za kilka(naście) wieków zapewne mało kto będzie o nich pamiętał. Mimo wszystko, miałbym autorowi trochę do zarzucenia, jeśli chodzi o skład i kolejność rankingu: 1. Co prawda już po lekturze dowiedziałem się, że autor jest Amerykaninem, ale gdybym tego nie wiedział, to zarzuciłbym mu anglocentryzm. O ile 2. miejsce Newtona jest jak najbardziej zasłużone (chociaż autor trochę poszedł na łatwiznę, przypisując odkrycie rachunku całkowego wyłącznie Newtonowi i pomijając osobę Gottfrieda Wilhelma Leibniza, jest jedynie wspomniane, że Newton “wdał się z Leibnizem w zaciekły spór”),o tyle już 31. pozycja Szekspira wzbudza pewien sprzeciw (bardzo ciekawe są natomiast dywagacje autora nad tym, komu powinno być przypisywane autorstwo jego dzieł, przedstawiona argumentacja na korzyść osoby Edwarda de Vere’a jest dość przekonująca - mimo że jest to teoria odrzucana przez większość badaczy - ale też zachęca do zagłębienia się w temat). Jak sam autor słusznie zauważa, sztuka ma stosunkowo niewielki wpływ na nasze życie i nawet biorąc pod uwagę trwałość jego dzieł, nie sądzę, by wywarł on większy wpływ od Hitlera, Napoleona lub Aleksandra Wielkiego. Znalezienie miejsca w głównej części rankingu dla Francisa Bacona to dość kontrowersyjny wybór, biorąc pod uwagę, że spośród filozofów autor nie umieścił w pierwszej setce choćby Kanta. Najbardziej dyskusyjnym wyborem tego rodzaju jest jednak umieszczenie Johna Locke’a i Olivera Cromwella w górnej połowie listy - osobiście wątpię, czy w ogóle powinni się oni na niej znaleźć. 2. W niektórych miejscach autor nie uzasadnia wystarczająco swoich twierdzeń np. stwierdza bez podania dodatkowych argumentów, że więcej książek powstałoby przy użyciu papieru i druku blokowego niż przy użyciu papirusu i ruchomej czcionki Gutenberga, a ja bym się z tym raczej nie zgodził. 3. Pominięcie wynalazku filmu. Wiadomo, że w dużej mierze było to po prostu rozwinięcie wynalazku fotografii i tak jak w większości przypadków nie dokonała tego jedna osoba, ale wciąż było na tyle przełomowe, że powinno zostać w jakiś sposób uwzględnione. 4. Stawianie wpływu świętego Piotra niemal na równi z Jezusem. Zgadzam się, że gdyby Jezus nie pozostawił po sobie naśladowców, to chrześcijaństwo nie stałoby się z pewnością największą religią w historii, ale zasługę jego rozkrzewienia należałoby raczej przypisać wszystkim apostołom (chociaż nie po równi, oczywiście),a tymczasem autor pisze niemal tak, jakby św. Paweł był jedynym uczniem Chrystusa. 5. W paru miejscach osoby porównywane przez autora są rozdzielone o jedną pozycję, co sprawia nieco sztuczne wrażenie. Jeśli autor stwierdza (jak najbardziej słusznie),że “Cortés przyspieszył bieg historii, Pizarro, być może, zmienił jej bieg”, to różnica między nimi w rankingu powinna być zdecydowanie większa. Podobnie z Shi Huangdi i Oktawianem Augustem oraz Cai Lunem i Gutenbergiem. 6. Pominięcie osoby Nikoli Tesli. Daleko mi do popularnego obecnie punktu widzenia, według którego to „największy geniusz w historii”, ale z pewnością zasłużył na wspomnienie w tekście o Edisonie i/lub Marconim. Jak widać, mam sporo uwag, pewnie mógłbym coś jeszcze dorzucić, ale są to głównie zarzuty dotyczące pojedynczych pozycji, wciąż jako całość oceniam tę książkę zdecydowanie pozytywnie. Zarzuty z recenzji użytkownika Piratka (i innych recenzji cytowanych w tej recenzji) są na tyle żenujące i ignoranckie, że stwierdziłem, iż muszę na nie odpowiedzieć. Dobrze, że chociaż na stronie Goodreads użytkownicy potrafili docenić tę książkę i średnia ocen wynosi tam prawie 4/5. “„krytycy zarzucali Autorowi, że ośmielił się nie tylko rozstrzygać które osobistości wywarły największy wpływ na dzieje świata, lecz i subiektywnie je klasyfikować. Wbrew zastrzeżeniom krytyków książka odniosła ogromny sukces; sprzedano dziesiątki tysięcy egzemplarzy.” To o wartości książki nie musi świadczyć. Po za tym książka kupiona nie musiała zostać przeczytana, a przeczytana nie musiała się spodobać.” I nigdzie nie jest to stwierdzone, nie musisz sobie dopowiadać, zresztą wystarczy poczytać w Internecie, żeby zobaczyć, że recenzje czytelników w zdecydowanej większości są pozytywne. “Obawiam się, że jest to wiedza z gatunku SF.” Bez komentarza, dużo więcej wspólnego z SF ma większość twoich zarzutów. Od siebie mogę co najwyżej dodać, że wiedza pozyskana dzięki przeczytaniu tej książki pozwoliła mi kilkukrotnie zabłysnąć w różnych sytuacjach odpowiedziami na takie pytania, jak “który papież zapoczątkował krucjaty?” albo “kto wynalazł papier?”. “Do tego Hart wyliczył postacie nie alfabetycznie, chronologicznie czy rzeczowo, lecz tak, jak sobie uważa.” I bardzo dobrze, gdyby nie to, to książka byłaby tylko nudną stertą biografii, bo przynajmniej połowa osób jest dość oczywistym wyborem. Dzięki uszeregowaniu postaci i wzbogaceniu całości o uzasadnienie dokonanych wyborów jest ona zdecydowanie ciekawsza. „Mimo swojej obszerności traktuje tematykę bardzo powierzchownie. Merytorycznie słabo, brak źródeł, autorów ilustracji, zawiera wiele błędów gramatycznych.” Wręcz przeciwnie, analizuje skrupulatnie życiorysy i dokonania poszczególnych osób, rozważa ich wpływ nie tylko do dnia dzisiejszego, ale stara się też spojrzeć w przyszłość. Co do źródeł, to chciałbym tylko zauważyć, że to literatura popularnonaukowa, a nie praca naukowa. Błędów gramatycznych nie dostrzegłem, nawet jeśli jakieś występują, to nie uważam, żeby znacząco wpływały na przyjemność z czytania. “We wstępie autor napomina, że stara się pomijać osoby, co do których nie ma pewności, że kiedykolwiek żyły, po czym czytamy o wielu wątpliwych "osobistościach".” Przy każdej takiej osobie, autor tłumaczy swój punkt widzenia oraz podaje niezbędne argumenty. No, może zabrakło mi tego trochę przy kilku postaciach religijnych (na czele z wiadomymi postaciami z miejsc pierwszego i trzeciego),ale mogłoby to wywołać zbędne kontrowersje, więc może i dobrze, że zostały one dołączone “z automatu”. “Najczęściej pojawia się słowo "prawdopodobnie".“ Trudno, żeby się nie pojawiało, skoro są rozważane hipotetyczne skutki. Autor miał przenieść się do alternatywnego wszechświata, żeby sprawdzić, co by się wydarzyło, gdyby nie narodziły się dane osoby? Naprawdę wyssane z palca te zarzuty. “Jest wiele ciekawszych i poważniej traktujących czytelnika cegiełek.” Szkoda, że nie podałaś żadnych przykładów, chętnie poczytam, mam nadzieję, że nie masz na myśli wspomnianej książki o 100 kobietach, której rzeczywiście można zarzucić powierzchowność i kiepski poziom merytoryczny. “Najważniejszą postacią jest tu Mahomet, drugą Newton.” I słusznie, można z tym polemizować, ale główne argumenty o wyższości Mahometa nad Chrystusem (po pierwsze Mahomet odegrał dużo większą rolę w rozwoju islamu niż Jezus w rozwoju chrześcijaństwa, a po drugie Mahomet był także przywódcą wojskowym, a nie tylko religijnym) są jak najbardziej przekonujące. Dodatkowo można stwierdzić, że wpływ Mahometa będzie prawdopodobnie trwalszy od wpływu twórców pozostałych religii: https://www.pewresearch.org/religion/2015/04/02/religious-projections-2010-2050/ A co do Newtona, to już w ogóle nie wiem, co masz przeciwko, jest bezkonkurencyjnie najbardziej wpływową postacią w historii nauki, popchnął ją swymi dokonaniami do przodu o co najmniej kilka wieków. “znaczenie tego dzieła dla rozwoju ludzkości przewyższa rolę wszystkich innych - może z wyjątkiem Biblii” Czyli niby kodeks Justyniana jest najbardziej znaczącym dziełem w historii? Bardziej niż wszystkie księgi religijne, wszystkie przełomowe prace naukowe i wszystkie traktaty filozoficzne? Mocno powątpiewam w to, raczej dużo bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że mediewista może przeceniać znaczenie dzieł wydanych w okresie, w którym się specjalizuje. “Bez urazy, jakiż wywarł on wpływ na dzieje świata ?” Gdybyś przeczytała uważnie tekst o Mahawirze, to wiedziałabyś. Dżinizm wyróżnia się spośród innych religii tym, że “jest doskonałym przykładem tego, w jak drastyczny sposób doktryny religijne mogą oddziaływać na sposób życia całej społeczności”. Jako przykład podano stosunek wierzących do zwierząt: “Bardzo ważną cechą dżinizmu jest przywiązywanie wagi do zasady ahimsy, czyli niestosowania przemocy, niewyrządzania krzywdy. Dżiniści uważają, że zasada ahimsy dotyczy nie tylko ludzi, lecz obowiązuje również w stosunku do zwierząt. Jednym z następstw tej zasady jest zakaz spożywania mięsa. Głęboko wierzący dżinista rozciąga zasadę ahimsy znacznie dalej; na przykłada nie zabija much i nie je po ciemku, bo mógłby przypadkowo połknąć jakiegoś owada, a więc spowodować jego śmierć. Zdarza się, że naprawdę pobożny, a przy tym wystarczająco zamożny dżinista wynajmuje kogoś do zamiatania przed nim ulicy, ponieważ idąc mógłby przypadkowo nastąpić na jakiegoś owada czy robaka i go zabić”. Poza tym autor wspomina też, że “dżiniści stanowią zamożną grupę społeczną, a w proporcji do liczebności ich udział w życiu intelektualnym i artystycznym Indii jest bardzo duży”. Do tego dochodzi wpływ filozofii Mahawiry na praktyki religijne hinduizmu: “Obowiązujący w dżinizmie zakaz składania ofiar ze zwierząt i spożywania mięsa w znaczący sposób wpłynął na praktyki religijne hinduizmu. Zasada niekrzywdzenia i niestosowania przemocy wywiera stały wpływ na filozofię hinduską, nawet obecnie.” Moim zdaniem Mahawira powinien nawet być w rankingu wyżej od Justyniana. Ten drugi nie ma już od wieków żadnego realnego wpływu na obecne prawodawstwo, a Mahawira wciąż wywiera znaczący wpływ na życie około 5 milionów ludzi. “Lord D’Abernon uznał pokonanie Czerwonej Armii nad Wisłą w 1920 r. za 18 decydującą bitwę świata” Żaden z wodzów z tej listy nie znalazł się na liście (nie licząc ludzi pokroju Napoleona, których wpływ sięga dużo dalej niż tej jednej potyczki),bo jedna bitwa to po prostu za mało. Zresztą nawet gdyby Polacy ją przegrali, to prawdopodobnie zaważyłoby to jedynie na niepodległości Polski (określanie tego wydarzenia mianem “bitwy, która odmieniła losy świata” na podstawie książki jednej osoby, która też nie była jakimś wielkim autorytetem i mogła mieć swój interes w wyolbrzymieniu jej znaczenia, jest strasznie naciągane, Armia Czerwona była zbyt słabo zaopatrzona, żeby kontynuować ofensywę na zachód, poleciłbym ci przeczytanie książki “Polska bez cudów. Historia dla dorosłych”, jednak widzę, że już to zrobiłaś i niestety nie wyciągnęłaś z tego żadnej refleksji, twoja recenzja tej książki to taki bezsensowny słowotok, że trudno to nawet sensownie skomentować),no, ale widzę, że u niektórych zaślepienie patriotyzmem wywołuje dość skrajny polonocentryzm. Stalin i Lenin “załapali się” dopiero na 66. i 84. miejsce, a Piłsudski miałby zmieścić się w setce? Już prędzej przyczepiłbym się o pominięcie Karola Młota, który mógłby znaleźć się chociażby na liście honorowej za powstrzymanie podboju Europy przez Arabów, choć to też można łatwo uzasadnić - tym, że obrona Konstantynopola miała zapewne większe znaczenie w tej kwestii od bitwy pod Poitiers. “Abraham Lincoln trzeci od końca w liście dodatkowej” Nie żeby to miało jakieś wielkie znaczenie, ale jeśli ktoś nawet nie zauważył, że wymienione na końcu osoby są podane w kolejności alfabetycznej (zresztą autor wprost pisze, że “nie oznacza to, że gdyby wydłużyć listę zasadniczą, to te dziesięć osób (w nieokreślonej jeszcze kolejności) zajmowałoby pozycje 101-110, ani też, że wymienione niżej osoby znalazłyby się na liście z numerami 101-200"),to chyba sporo mówi to o jego skupieniu podczas czytania tudzież inteligencji. “Jak napisał ktoś na forum historycy.org” Po pierwsze, fajne źródło xD Nie wiem, gdzie tu dostrzegasz lekceważący ton, zresztą trzeba być zaiste bezczelnym, żeby zarzucać lekceważący ton autorowi na koniec recenzji, którą samemu napisało się bardzo lekceważącym tonem. Autor wyraźnie pisze, że to przecież wybór Lincolna na prezydenta wywołał secesję Południa, więc trudno mu przypisać dodatkowy wpływ za powstrzymanie czegoś, co w gruncie rzeczy sam spowodował. Poza tym Południe nie miało praktycznie szans wygrać wojny secesyjnej i utrzymać niezależności, bo zdecydowanie ustępowało Północy pod względem przemysłowym i demograficznym. Pewności oczywiście nie ma, ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby Stany Zjednoczone pozostały rozbite na dłuższą metę, kiedy Północ i Południe były ze sobą tak mocno związane językowo, kulturowo, religijnie i handlowo. Może jedynie z zarzutami dotyczącymi części o Konstantynie Wielkim bym się zgodził. Swoją drogą, jestem ciekaw, jak wyglądałby twój ranking.

Lubię sięgać po nią i otwierać na losowej stronie :). Ta malutka książeczka przypomina mi, jakim chcę być człowiekiem. Banalne rady przeplatają się z perełkami, życiowymi prawdami. I w mojej opinii to całkowicie okej - bo życie takie właśnie mi się wydaje - skontrastowane. Autor zawarł w swoich radach balans między wzniosłymi ideałami i trywialnymi przypomnieniami odnośnie codziennych czynności. Bardzo wartościowa pozycja. Co do rad typowo "amerykańskich", nieznajdujących odzwierciedlenia w polskich realiach - nie mam do nich zastrzeżeń. Jest ich zdecydowanie mniej niż tych uniwersalnych, a ich obecność oddaje pełny pogląd autora na aspekty życia, w których dostrzegł wartość.

Książka stanowi zapis rozmów i wspomnień wieloletniego sekretarza Jana Pawła II, obejmując zarówno lata krakowskie, jak i cały pontyfikat papieża Polaka. Jej największym atutem jest bezpośredni dostęp Dziwisza do codzienności i kulis najważniejszych wydarzeń w życiu Karola Wojtyły – od podróży, przez spotkania z politykami, po osobiste chwile modlitwy i choroby. Dla osób zainteresowanych historią Kościoła i pontyfikatem Jana Pawła II, to wartościowe źródło anegdot i faktów, których nie znajdziemy w typowych biografiach. Niestety, książka ma też słabości. Przede wszystkim jest to bardzo jednostronny, laurkowy portret papieża, pozbawiony głębszej refleksji czy krytycznego spojrzenia na trudniejsze tematy. Narracja bywa nużąca i przewidywalna. Zabrakło mi również pogłębienia niektórych wątków oraz szerszego kontekstu historycznego. „Świadectwo” to pozycja cenna jako uzupełnienie wiedzy o JP II. Jednak z literackiego i reporterskiego punktu widzenia pozostawia niedosyt – jest poprawna, ale nie porywa.

Klasyczny poradnik samorozwoju ale przyprawiony mnóstwem teorii spiskowych, co daje dość intrygującą mieszankę. Chociaż zdecydowanie da się odczuć, iż była pisana 20 lat temu, trochę przykro, że nie ma aktualizacji, bo autor mógłby mieć jeszcze większe pole do popisu, a język ma przyjemnie wciągający.

Ksiazka opisujaca przezycia rodzicow zmagajacych sie z problemem narkomani ich dzieci. Jak dla mnie troche archaiczna ze wzgledu na to ze dzis inne narkotyki wioda prym wsrod mlodziezy. Poza tym taka lektura jest wedlug mnie wskazana dla samych uzaleznionych, gdyz moze ona uswiadomic pewne rzeczy, ktorych osoba uzalezniona nie dostrzega. Chodzi i tutaj o uczucia rodzicow.

Żyjemy w XXI wieku. Przebywamy wśród wielu ludzi, mierzymy się z wyzwaniami, ciągle gdzieś biegniemy, jesteśmy bombardowani informacjami. Wszystkie te czynniki sprawiają, że trudną sztuką jest pozytywne myślenie. Dlaczego o tym wspominam? Nie tylko dlatego, że 10 października obchodziliśmy Dzień Zdrowia Psychicznego. Dziś chciałbym podzielić się z Wami kolejną książką-poradnikiem. Już sam tytuł sugeruje o czym traktuje poradnik, który trafił w nasze ręce. Autor chce dowieść/udowadnia, że pozytywne myślenie ma moc. W tej książce znajdziecie porady i podpowiedzi: 👉 Jak przestać się zamartwiać 👉 Co zrobić aby ludzie Cię szanowali i po prostu lubili 👉 Jak naładować życie energią aby stać się człowiekiem żywotnym i inicjatywnym, móc realizować swoje ambicje, ziszczać nadzieje 👉 Jak uwierzyć w siebie i we wszystko co robisz 👉 Jak wypełnić organizm mocą zyskując pewność siebie poprzez zastosowanie prostych, sprawdzonych zasad i metod 👉 Jak dopuszczać do siebie wyłącznie dobre myśli Brzmi inspirująco, prawda? Okładka wręcz zachęca nas motywującym sloganem: Zmień swoje życie! Wydaje się proste. Przeczytać, wprowadzić w życie i żyć. Jednak dobrze wiecie, że w ludzkim życiu niewiele przypadków przebiega "książkowo". Rady, których udziela nam Norman Peale mogą pomóc. Warto jednak pamiętać, że żaden autor, mimo największych chęci nie znajdzie złotego środka. Bo każdy z nas jest inny. Każdy człowiek to innym przypadek psychologiczny, społeczny. Czy ta książka zmienia życie. Szczerze? Nie wiem. Wszystko zależy od tego, czy człowiek chce się zmienić. Najważniejszy jest komfort psychiczny.

Nigdy nie byłem wielkim fanem takiej tematyki, ale ta książka mnie urzekła. Autorzy wskazują czytelnikowi różnice w mózgu u kobiety i mężczyzny. Tłumaczą różnice w percepcji obu płci i z czego to wynika, różne preferencje, zachowania. Informacje podane w bardzo przystępny sposób bez zbędnego przeintelektualizowania.

Melancholijna; pragnąca przeprogramować czytelnika na pozytywne wibracje które w każdym etapie życia i największym trudzie potrafią wywrócić życie w najbardziej optymistyczny sposób. Dążenie do celu i upartość które w nas wygasa. Zostaje opisane na większości stron książki..jednak wytrwanie w swoim uporze przynosi zawsze pozytywne skutki i cel zawsze zostaje osiągnięty. Książka dla osób które potrzebuja motywacji o pobudzenia.

Bardzo dobra biografia. Początek może wydawać się trudny, ponieważ koncentruje się na matematycznej aktywności Nasha i średnio radzący sobie z tą piękną dyscypliną czytelnik, czyli ja, czasami odczuwał znużenie. Zbyt gwałtowne też i nie do końca wyjaśnione wydało mi się przejście od geniuszu do nasilenia choroby. To jednak jedyne minusy, które dla innych minusami być nie muszą. Powieść pozostawiła mnie z dużą dawką wiedzy, refleksją i jakimś takim ciepłym, dobrym wrażeniem.